των φίλων που έχουν
το θλιβερό προνόμιο
να είναι μέλη της Λέσχης
Χτες βράδυ, στη λατρεμένη μου σειρά Gray's Anatomy συνέβη το εξής: πεθαίνει ο πατέρας ενός από τους πέντε ειδικευόμενους. Εμένα κάθε πατέρας μου θυμίζει τον δικό μου, πόσω μάλλον που η οικογένεια αυτών των τρελλών Ιρλανδών είναι λίγο σαν τη δική μου... Λοιπόν, ο γιος του είναι πολύ συγκινημένος και βγαίνει έξω να πάρει τον αέρα του. Τον πλησιάζει η πιο σκληρή ειδικευόμενη, η χωρίς συναισθήματα και του λέει:
-Χριστίνα: Υπάρχει μια Λέσχη των Νεκρών Πατεράδων και δεν μπορείς να μπεις σ' αυτήν μέχρι να μπεις. Μπορείς να συμπάσχεις αλλά μέχρι να νιώσεις την απώλεια.
-George: Δεν ξέρω πώς να ζήσω σ' έναν κόσμο στον οποίον ο πατέρας μου δεν ζει.
-Χριστίνα: αυτό δεν αλλάζει ποτέ.
Πήγα μετά τη σειρά στα φωτογραφικά μου album και διαπίστωσα με μεγάλη μου λύπη, ότι δεν έχω στην πραγματικότητα πολλές φωτογραφίες του πατέρα μου ή με τον πατέρα μου όσο είμαι παιδί, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτός είναι σχεδόν πάντοτε το μάτι του φωτογράφου, αυτό δηλαδή που κάνω και εγώ...
