Εδεσσα Νοέμβριος 2008

του Γιάννη και της Φλώρας

Κάθε ταξείδι στην Έδεσσα και στις γύρω περιοχές, λ.χ. στο Πόζαρ καθώς και οι διαδρομές από και προς την πόλη είναι μία αισθητική απόλαυση. Η Έδεσσα κατάφερε να μην αλωθεί από τον τουρισμό και την γκλαμουριά της εποχής, όχι τάχα μου γιατί δεν προσφέρεται αλλά γιατί το «κλίμα» της, εσωτερικό και εξωτερικό είναι σαν να προφύλαξε τους κατοίκους της από τα γνωστά ολισθήματα που έκαναν αγνώριστη την Ελλάδα. Δεν μιλώ για τις πολυκατοικίες, αυτές υπάρχουν, δυστυχώς. Μιλώ για τον εξευτελισμό που έχει υποστεί όλη η Ελλάδα με το πρόσχημα του τουρισμού.
Οι ξενώνες της (τρεις πια) [Βαρόσι http://www.varosi.gr/home/barosi.htm και Βαρόσι 4 Εποχές (βλέπε φωτογραφία) http://www.varosi.gr/xenones/barosi-4epoxes.htm και τα δύο της οικογένειας Σαλαχώρα, με ζεστά δωμάτια, πλούσιο πρωινό και φιλοξενία πολύ ζεστή και το Χαγιάτι http://www.hagiati.gr/ της οικογένειας Μητσινάκη] δεν αλλοίωσαν το πρόσωπο της Έδεσσας. Το βάρος του παρελθόντος είναι εκεί για όποιον θέλει να το ανιχνεύσει. Εκεί και η κουζίνα της η εξαιρετική.
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20082829?authkey=TpwMQs5D4Iw

Ο μεταμοντερνισμός χτυπά την πόρτα της διακειμενικότητας

Από την ιστοσελίδα:
http://www.mcm.aueb.gr/ment/semiotics/sem09.html

«Αν κι ο Saussure τόνισε τη σημασία της σχέσης των σημείων μεταξύ τους, μια από τις αδυναμίες της στρουκτουραλιστικής σημειωτικής είναι η τάση της να χειρίζεται τα επί μέρους κείμενα ως διακριτές, κλειστές οντότητες και να επικεντρώνεται αποκλειστικά στις εσωτερικές τους δομές. Όπως γράφει ο Gunther Kress, μέσα στο στρουκτουραλιστικό υπόδειγμα το πρόβλημα αυτό μπορεί να αντιμετωπισθεί «μόνο εάν κανείς κοιτάζει συστήματα δομών (π.χ. μια νέα δομή)» (Kress 1976, 93). Η σημειωτική έννοια της διακειμενικότητας, που εισήχθη από τη Julia Kristeva, συνδέεται πρωταρχικά με μεταστρουκτουραλιστές θεωρητικούς. Κάθε κείμενο επικοινωνιακού μέσου υπάρχει σε σχέση με άλλα. Στην πραγματικότητα, τα κείμενα χρωστούν περισσότερα σε άλλα κείμενα παρά στους κατασκευαστές τους. Τα κείμενα μορφοποιούνται από άλλους κατά πολλούς τρόπους. Πιο εμφανές είναι αυτό που συμβαίνει σε τυποποιημένo περιβάλλον: ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, παραδείγματος χάριν, μπορεί να αποτελεί τμήμα μιας σειράς και τμήμα ενός genre (όπως η σαπουνόπερα ή τα λαϊκά). Η κατανόησή μας και κάθε ατομικό κείμενο σχετίζεται με τέτοιες μορφοποιήσεις. Τα κείμενα δίνουν πλαίσια μέσα στα οποία άλλα κείμενα δημιουργούνται και ερμηνεύονται».

Και για να γίνει πιο κατανοητό: διακειμενικότητα είναι η εμφάνιση της Ashley Abbott, πρωταγωνίστριας του Ατίθασα Νιάτα στο Τόλμη και Γοητεία.
Βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Ashley_Abbott

η φωτογράφος Vanessa Winship

της Εριφύλης

Γνώρισα τη Vanessa Winship στην Κωνσταντινούπολη τον Οκτώβριο του 2008 με αφορμή της έκθεσης του project City Streets (http://taskorpia.blogspot.com/2008/11/2008.html) και είδα την έκθεσή της στη γκαλερί Cats & Marbles στη Φωκυλίδου με τίτλο Sweet nothings, πορτρέτα μαθητριών από την Ανατολία. Η έκθεση και το εντυπωσικής εκτύπωσης βιβλίο της με τον ομώνυμο τίτλο με μάγεψαν. Τα κορίτσια (συνήθως δύο) στέκονται μπροστά μας διεκδικώντας όχι μόνο το βλέμμα, αλλά και την κατανόησή μας. Εξαιρετική δουλειά.
Από την επισκεψή μου στη γκαλερί:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008NVanessaWinship?authkey=BnAQP9P6DcI


Λίγα βιογραφικά:
Η Vanessa Winship γεννήθηκε το 1960. Αν και είναι 48 ετών συγκαταλέγεται στο νέο αίμα της φωτοδημοσιογραφίας. Σπούδασε κινηματογράφο και φωτογραφία στο Λονδίνο και αμέσως μετά τις σπουδές της άρχισε να δουλεύει freelance και να διδάσκει. Το όνομά της ακούστηκε το 1998 όταν απέσπασε το πρώτο βραβείο στην καλλιτεχνική κατηγορία στον διαγωνισμό world press photo. Την επόμενη χρονιά ξεκίνησε μια μακροχρόνια έρευνα στα Βαλκάνια, μέρος της οποίας αποτέλεσε το project Albanian Landscape με το οποίο ήταν υποψήφια για το βραβείο Oscar Barnack. Τώρα ζει στην Τουρκία και έχει επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στις χώρες γύρω από την Μαύρη Θάλασσα. Είναι μέλος του πρακτορείου Vu».Πρόσφατα κέρδισε το πρώτο βραβείο στα νεοσύστατα Sony Awards με τη δουλειά της Sweet nothings, τα πορτρέτα των μαθητριών από την Ανατολία.

από το δελτίο της έκθεσης:
Στα σύνορα της Τουρίας με το Ιράκ, το Ιράν και την Αρμενία, που είναι γνωστά με τον ευφημισμό «περιοχή έκτακτης ανάγκης» εξαιτίας ενός μακροχρόνιου ανταρτοπόλεμου στον οποίο έχουν χάσει τη ζωή τους πολλές χιλιάδες ανθρώπων, οι σχολικές στολές των κοριτσιών είναι ακόμη οι ίδιες. Η γη είναι σκληρή και δε σου χαρίζεται, τα βουνά είναι ψηλά και κρύα με χιονισμένες κορφές ακόμη και το καλοκαίρι. Η ζωή είναι σκληρή εδώ, το ίδιο και οι ζωές των μικρών κοριτσιών που ζουν εδώ. Μέχρι πολύ πρόσφατα πολλά κορίτσια σ’ αυτά τα απομακρυσμένα μέρη δεν πατούσαν ποτέ το πόδι τους στην είσοδο μιας σχολικής αυλής.«Γνωρίζοντας τη θέση τους, ήθελα να τους δώσω ένα μικρό χώρο ώστε να έχουν μία μικρή στιγμή σπουδαιότητας μπροστά από τη φωτογραφική μηχανή».

Δείτε και τα:
http://www.britishcouncil.org/GR/greece-arts-and-culture-vanessa-winship.htm
http://www.vanessawinship.com/projects.php
http://www.dpgr.gr/forum/index.php?PHPSESSID=5a0509bb4539a4d86564df4d5a50bf21&topic=32835.msg470096#msg470096