ένα υπέροχο θεατρικό έργο στο Λονδίνο

Ο Alexi Kaye Campbell είναι μισός Έλληνας και μισός Εγγλέζος και έχει καταφέρει να κρατήσει από τις δύο καταγωγές του ό,τι καλύτερο μπορούσαν να του διαθέσουν: την ελληνική ζεστασιά και οικειότητα και την ευεργετική εγγλέζικη απόσταση. Προσθέστε το humor, την ικανότητα παρατήρησης των ανθρώπων και μία έμφυτη καλοσύνη που διαθέτει ο Αλέξης σύν μία πλατειά μόρφωση (ελληνική και αγγλική) για να γίνει κατανοητό πώς ένας ηθοποιός γράφει τόσο καλά από τα πρώτα του έργα. Ίσως γιατί ήταν ηθοποιός.

Δείχνοντας στους φίλους μου το Λονδίνο που αγαπώ

Γιατί τι νόημα έχει να μη μοιράζεσαι αυτά που αγαπάς

για τον Γιάννη, την Άννα & τον Αντρέα
την Μαρία και τον Θέμη

Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009
Η παρέα καταφθάνει στη Lillian Penson Hall ημέρα απεργίας με ταξί. Ξεκινάμε σε λίγο μία ωραία βόλτα στο Paddington Basin, περνάμε από το Little Venice που είναι το καμάρι της περιοχής καταλήγοντας στην γειτονιά Maida Vale. Επιστροφή στο Paddington με ταξί και δείπνο στον Πέρση της γειτονιάς μας.
Η φωτογραφική μου σοδειά αποτυπώνοντας το Paddington basin, το Little Venice και την Maida Vale.

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009
Παίρνουμε το κόκκινο λεωφορείο νο 205 και φτάνουμε στη British Library. Αρχίζει και εντυπωσιάζει τους φίλους μου η διαφορετική χρήση του δημόσιου χώρου στην Αγγλία. Άνθρωποι με Η/Υ παντού, άνθρωποι να τρώνε μέσα στον χώρο που αλλού δεν γίνεται τίποτε από όλα αυτά τα ζωντανά πράγματα.
Στη συνέχεια, κατηφορίζουμε με τα πόδια και αφού δούμε σε ποια εστία (John Adams Hall) συνδικαλιζόμουν (μην και αφήσω κανέναν χώρο στον οποίον να μην ασχοληθώ με την πολιτική!) κατευθυνόμαστε στην Tavistock Square με το γλυπτό του Μαχάτμα Γκάντι και τους πάγκους και τα φυτά τα αφιερωμένα σε ειρηνιστές και την Βιρτζίνια Γούλφ. Πηγαίνουμε και στο σχολείο μου (Institute of Education) και φτάνουμε στο British Museum με σκοπό να παραλάβουμε τα Ελγίνεια και να τα φέρουμε πίσω. Μεταξύ μας διαφωνούμε εάν τα θέλουμε πίσω ή όχι.
Τρώμε στον υπέροχο Busaba και στη συνέχεια πηγαίνουμε για καφέ και γλυκό στην Charlote Street στο Pizza Express. Καθόμαστε χώρια και οι απόκληροι της παρέας (βλ. καπνιστές) στην άκρη του έξω χώρου…
Δρόμο για το City Hall. Επιστρέφουμε μέσω του South Bank ακολουθώντας το Queen’s Walk και φτάνουμε στο Royal Festival Hall ιστορικό κτήριο, τον μεγαλύτερο χώρο συναυλιών στο Λονδίνο.
Περιφερόμαστε στην περιοχή St Christopher’s Place και καθώς δεν βρίσκουμε στο Levant καταλήγουμε στον Carluccio ιταλική αλυσίδα σικ εστιατορίων με όχι πολύ σικ πελάτες πάντα. Επιστροφή με τα πόδια από την Oxford Street για να κάψουμε παραπάνω από τις 1.000 θερμίδες που καίμε κάθε μέρα περπατώντας τόσο πολύ…
Η φωτογραφική μου σοδειά από: British Library, Tavistock Square, Βritish Museum, προς City Hall, το Southbank, από το Royal Festival Hall, την Oxford Street.

Σάββατο 13 Ιουνίου 2009
Με την ταξική μου νεύρωση, θεωρώντας πως είμαι δούκισα (Elaine Holly-doodle, the Duchess of Paddington) και οι φίλοι μου τουλάχιστον Εγγλέζοι αριστοκράτες, προτείνω πρωινό στον Fortrum & Mason (μπακάλη της βασίλισσας) όπερ και γίνεται με χάρη (λέμε τώρα…) και σχετική αξιοπρέπεια. Βλέπουμε επ’ ολίγον και απέξω την Royal Academy of Arts και παίρνουμε το σωστό λεωφορείο για την αγορά Spitalfields Market.
Ξεκινάμε για την Tate Modern, χώρο έκθεσης έργων τέχνης 20ου αιώνα και εξής, ψωνίζουμε για κόρες, φίλους κ.λπ. και πηγαίνουμε για φαγητό στο Nottinghill Gate, στο Le pain cotidien αλυσίδα εστιατορίων με πολύ όμορφη διακόσμηση και πολύ νόστιμο φαγητό, ελαφρύ και υγιεινό.
Η βραδυά συνεχίζεται με ποτά στο bar Island του ξενοδοχείου Royal Lancaster.
Η φωτογραφική μου σοδειά από τον μπακάλη της βασίλισσας, γνωστό και ως Fortrum & Mason, Royal Academy of Arts, Spitalfields Market, καραβάκι από το Embankment στο Greenwich, Tate Modern.

Κυριακή 14 Ιουνίου 2009
Κατευθυνόμαστε προς Greenwich με ενδιάμεση δίωρη στάση στο Canary Whorf. Στη συνέχεια, φτάνουμε στο Greenwich και πηγαίνουμε για φαγητό στο Cutty Sark. Στη συνέχεια οι σοβαροί πηγαίνουν στο Maritime Museum, ενώ οι υπόλοιποι ξαπλώνουν στα χορτάρια προς μεγάλη τους τέρψη. Καταλήγουμε στο χώρο της ανοικτής αγοράς (και αυτή άκαπνη!!!) και πίνουμε καφέ και άλλα αφεψήματα. Επιστρέφουμε στο Paddington και τρώμε στον ινδό της γειτονιάς (Golden Shalimar).

Η φωτογραφική μου σοδειά από το Greenwich.

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009
Εξαντλημένη μετράω με ανακούφιση τις ώρες για να φύγουν οι καλεσμένοι μου, οι οποίοι ακάθεκτοι προγραμματίζουν τις επόμενες αφίξεις τους μέχρι τα βαθειά γεράματα με καροτσάκια και άλλα…

Nelson Freire στο Barbican

London Symphony Orchestra

διευθύνει ο Sir Colin Davis
Κυριακή 21 June 2009

Barbican Hall

Mozart Symphony No 40 in G minor

Brahms Piano Concerto No 2, Op 83

Nelson Freire piano

ακούστε τη φιλαρμονική της Βιέννης να παίζει τον Mozart

Karl Böhm
Molto Allegro
Andante
Minueto
Finale. Allegro assai

Cosi fan tutte

αλλά και λίγο χειρότερα απ' ό,τι το κάνουν οι άλλοι...

ο Κιαροστάμι ήταν η μεγάλη μας απογοήτευση στην όπερα αυτή που δεν είχε απολύτως τίποτε να θαυμάσει κανείς. Τα σκηνικά μέτρια, οι γυναικείες φωνές ξεχώριζαν αλλά έχουμε ακούσει και καλύτερες, και η σκηνοθεσία απλοϊκή στη σύλληψή της και στην εφαρμογή της. Εκτός και εάν θεωρήσουμε την εμφάνιση της ορχήστρας στο τέλος στη σκηνή του παραθύρου ως καινοτομία, ε τότε...

στο Barbican με την Άρτεμη

η London Symphony Orchestra

με διευθυντή τον Sir Colin Davis

στο Barbican

με τον Paul Lewis

να παίζει το

Piano Concerto No 5 ('Emperor')

του Beethoven

o κόντρα τενόρος Andreas Scholl, ασπίδα της αρμονίας

Ο Andreas Scholl είναι ο καλύτερος κόντρα τενόρος του κόσμου μου είπε ο κύριος δίπλα μου στο Wigmore Hall. Δεν ξέρω εάν είναι Ο καλύτερος, είναι πάντως μία εξαίσια φωνή και τον ακούσαμε σε ένα εξαιρετικό πρόγραμμα στις 12 Ιουνίου.

Ακούστε τον την τελευταία νύχτα των Proms του 2006.

Και με την Inger Dam.

συγκίνηση στο Covent Garden

της Εριφύλης για τα γενέθλιά της

να θυμηθεί που είχαμε μοιράσει τα σκαθάρια:

εκείνη Paul και George και εγώ John και Ringo

Περπατούσα ανάμεσα στους πάγκους του Covent Garden και συγκινήθηκα όταν είδα όλους σχεδόν τους δίσκους των Beatles να πουλιούνται. Δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πουλήσω από τις εκτοντάδες των LP μου ΑΥΤΟΥΣ ειδικά τους δίσκους...

Και λίγο πιο πέρα οι παληές βελόνες πλεξίματος. Κανείς δεν πλέκει πια στην οικογένειά μου. Μόνο η μανούλα μου έπλεκε και πώς έπλεκε! Με μία γρηγοράδα και δεινή επιδεξιότητα, έβγαζε σχέδια, έδενε χρώματα μεταξύ τους.

Σα να πουλιόταν ο εαυτός μου ήταν αυτοί οι δύο πάγκοι, ένα κομμάτι του, τα απομεινάρια μιας εποχής... που πέρασε ανεπιστρεπτί, δυστυχώς.

ο ανθρώπινος πόνος και η αφέλεια της πίστης στο θείο

Παρεκκλήσι του King's College στο Λονδίνο. Και οι πιστοί αφήνουν μηνύματα να διαβαστούν στη λειτουργία. Πόσο αφελείς μπορούν να είναι οι άνθρωποι; Και πόσο μπορούν να ελπίζουν;

"Μη βαδίζεις μόνος σου, άσε μας να προσευχηθούμε μαζί σου" λέει το σημειωματάριο που δίνει η εκκλησία στους πιστούς για να γράψουν πάνω το αίτημά τους. Δεν ξέρω αν είμαι κακιά, αλλά επειδή έχω περάσει και συνεχίζω να περνάω δυσκολίες δεν σκέφτηκα ποτέ να γράψω την ευχή μου σε ένα χαρτάκι και να ζητήσω αυτό που επιθυμώ από τον Θεό. Αυτό το κάνω κατά κόρον συνδικαλιζόμενη. Οι συμφορές όταν έρχονται απλώς με πλακώνουν. Ο Θεός δεν είναι ποτέ με τους άπιστους ίσως...

Madam Butterfly

Mε αγώνα δρόμου μετά από μία υπέροχη διάλεξη στο Institute of Education ο ΜΜ και εγώ τρέξαμε στην English National Opera για την "καλύτερη παράσταση της χρονιάς"
Madam Butterfly, στη μνήμη του παραγωγού της Antony Minghella (γνωστός μας από τον Άγγλο ασθενή) : εξαιρετική απόλαυση οι φωνές, η μουσική αλλά κυρίως τα σκηνικά, τα κοστούμια και η χορογραφία.

συντελεστές:
Conductor Edward Gardner
Original Director Anthony Minghella
Revival Director Carolyn Choa;
Designer Michael Levine
Lighting Designer Peter Mumford
Costume Designer Han Feng
Choreographer Carolyn Choa
Puppetry Blind Summit Theatre

Piotr Anderszewski

Τα ονόματα στις θέσεις είναι ένα πρόγραμμα δωρεών που ξεκίνησε το Royal Festival Hall εδώ και χρόνια. Εις μνήμην κάποιου δίνεις χρήματα και ονοματίζουν τη θέση. Εδώ δε θα είχα αντίρρηση να υπήρχε το όνομά μου. Ακούς, Γιάννη; Εγώ βέβαια είχα προσχωρήσει από τις πρώτες...

η απεργία στον υπόγειο

Kαι τι γίνεται όταν οι εργαζόμενοι (και τι εργαζόμενοι...) στον υπόγειο απεργούν με αίτημα αύξηση μισθών; Εν όψει των Ολυμπιακών και με το φόβο ότι εάν δεν υποκύψουν θα έχουν τα προβλήματα στην πλάτη τους οι πολιτικοί θα λύσουν το πρόβλημα.

Δεύτερη μέρα σήμερα που 3,5 εκατομμύρια ανθρώπων μετακινούνται με λεωφορεία, τα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα και τα ποδήλατά τους. Οργανωμένο χάος στους δρόμους που η κίνηση είναι πολύ αργή, οι οδηγοί των λεωφορείων δίνουν πληροφορίες όπως δεν θα μπορούσαμε ποτέ να καταλάβουμε εμείς οι Έλληνες (ξέρετε με τη γνωστή τους προσποιητή ευγένεια) και η πόλη (κάτω στο μέσον) βάζει ράμπες για ποδήλατα που θα είναι αυξημένα τις μέρες αυτές.

Παρά το γεγονός ότι ταλαιπωρήθηκα κάπως σήμερα χάνοντας χρόνο και χρήμα σε ταξί, εύχομαι στους εργαζόμενους να πάρουν ό,τι παραπάνω μπορούν.

ο σιδηρόδρομος στην Αγγλία

Ο σιδηρόδρομος στην Αγγλία είναι ένα πολύ σοβαρός θεσμός. Οι άνθρωποι τον ανακάλυψαν, τον έχουν φτάσει εκεί που δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι θα φτάσουμε κάποτε. Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά commute, δηλαδή μετακινούνται για να πάνε στις δουλειές τους. Πάνε εκτός Λονδίνου, σε άλλες πόλεις... Εδώ ο πανέμορφος σταθμός του York.
Εδώ το Victoria Station και οι νέοι τρόποι να βγάζεις τα εισιτήριά σου χωρίς να στήνεσαι στην ουρά. Βέβαια, θα μπορούσες να τα είχες βγάλει και ηλεκτρονικά από το σπίτι σου...

Άνθρωποι βιαστικοί που πάνε να πάρουν τον τραίνο τους που είναι σίγουροι ότι θα φτάσει στον προορισμό του κάποια συγκεκριμένη ώρα και θα φύγει ΑΚΡΙΒΩΣ!
Οι φίλοι μου εδώ παραπονιούνται ότι τα τραίνα είναι ακριβά και όχι πολύ ακριβή και όχι πολύ γρήγορα. Για φαντάσου!

τα πανεπιστήμια στην Αγγλία δεν είναι σταύλοι

Τα Πανεπιστήμια στην Αγγλία δεν είναι σταύλοι και όλοι είναι ευχαριστημένοι με αυτό. Είναι περιποιημένα, δεν έχουν αφίσες παντού, σπασμένα έπιπλα και πόμολα... Εδώ έχουμε το ονειρεμένο campus του York το οποίο είναι ασύγκριτο από την άποψη της γεωγραφικής θέσης: πάνω σε μία λίμνη με πλούσιο υγροβιότοπο και απίστευτη ησυχία. Ποδήλατα, πάπιες, άλλα πτηνά... και τα daffodils, να μου πει κάποιος πώς λέγονται στα ελληνικά;

και οι αφίσες και το πληροφοριακό υλικό... κάθε είδους από πολιτικό μέχρι και ερωτικό!

το εσωτερικό του York, όπως λέμε Φυσικομαθηματική ένα πράγμα...

Και καλά, αυτό είναι ΤΟ πανεπιστήμιο του Λονδίνου, το King's. Tα υπόλοιπα;

λ.χ. το Open University στο Milton Keynes. Δεν καταλαβαίνω ούτε την ανοχή μας στην ασκήμια ούτε τίποτα...