υποψήφια κοινοτική σύμβουλος

από την Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη
στη Θεσσαλονίκη της πρωτοβουλίας

αλλάζοντας τη «γειτονιά» μας

αλλάζουμε την πόλη μας

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη από γονείς πόντιους πρόσφυγες το 1957. Αποφοίτησα από το Στ΄ Γυμνάσιο Θηλέων. Σπούδασα Φιλολογία και Παιδαγωγική στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. και ολοκλήρωσα τις μετα-πτυχιακές μου σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο και στο Institute of Educa-tion του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Διδάσκω στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής ως Επίκουρη Καθηγήτρια. Είμαι μέλος της Παιδαγωγι-κής Εταιρείας Ελλάδος, μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Σημειωτικής Εταιρείας και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής διεθνών περιοδικών.

Play Leader στην Παιδική Εστία «Άσυλο του Παιδιού», πρώτη εργα-ζόμενη, «νονά» και εταίρος έως σήμερα της αστικής εταιρείας για την προστασία και διαχείριση της Φύσης «ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ». Συμμετείχα ε-νεργά σε υπεύθυνες θέσεις σε εθνικά ερευνητικά προγράμματα (Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων).

Συμμετοχή στα κοινά
Πρόεδρος του συλλόγου και μέλος Δ.Σ. της Πνευματικής Κίνησης Νέων 40 Εκκλησιών (1976-1979), Ταμίας και γραμματέας του συλλόγου του Ενιαίου Διδακτικού Προσωπικού (Ε.Δ.Π.) Φιλοσοφικής (1981-1984). Διαχειρίστρια (moderator) της λίστας της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών Α.Π.Θ. & ΠΑ.ΜΑΚ. Θεσσαλονίκης. Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούμαι στον χώρο του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, είμαι μέλος της Ένωσης Πεζών και ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Πάνθηρες των Δρόμων (Streetpan-thers http://www.streetpanthers.gr/). Από τις περασμένες εκλογές είμαι διαμερισματική σύμβουλος στο Α΄ Διαμέρισμα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Mε άλλα τρία μέλη της Πρωτοβουλίας για τη Θεσσαλονίκη, στήσαμε στις 29 Μαΐου 2010 το Thessaloniki Urban Festival, μια χειροποίητη γιορτή της πόλης για την ανάκτηση των δημόσιων χώρων με συμμετοχή 30 καλλιτεχνικών και ακτιβιστικών ομάδων και τη βοήθεια περίπου 50 εθελοντών.

Μια φορά στην πολιτική, πάντα στην πολιτική
Αγαπώ (χωρίς φοβικές απόψεις για την Αθήνα) τη Θεσσαλονίκη που υποδέχτηκε τους πρόσφυγες γονείς μου, έχω πείρα από διοίκηση συλλογικών φορέων, διαρκή συμμετοχή στα κοινά και πιστεύω ότι μπορώ να συνεισφέρω στην αλλαγή σελίδας της πόλης. Κατεβαίνω για δεύτερη φορά υποψήφια κοινοτική σύμβουλος στο A΄ διαμέρισμα της Θεσσαλονίκης, στο οποίο ζω όλα τα χρόνια της ζωής μου. Ως μέλος της Δημοτικής Κίνησης Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη και εκλεγμένη Διαμερισματική Σύμβουλος κατάλαβα πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτε όντας στην αντιπολίτευση. Είναι προφανές ότι για να κερδηθεί η εκλογική μάχη χρειάζεται η συμπαράταξη αυτού που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «ο ευρύτερος δημοκρατικός χώρος». Στο χώρο της αριστεράς από τα φοιτητικά μου χρόνια, από το 1979 χωρίς κομματικές δεσμεύσεις και περιορισμούς είμαι παρούσα σε ευρύτερα πολιτικά, κοινωνικά και τοπικά ζητήματα.

η Δημοτική Παράταξη «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη»

Η πρώτη μαγιά της Πρωτοβουλίας ήμασταν πολιτικά «ανεξίθρησκοι» αλλά όχι και απολιτικοί, ανεξάρτητοι από κομματικές δεσμεύσεις και ερασιτέχνες της πολιτικής με την πιο βαθιά έννοια του όρου. Πείσαμε τα κόμματα του ευρύτερου αριστερού χώρου να μας στηρίξουν και ελπίζω ότι αυτή τη φορά ο υπερκομματικός συνδυασμός μας θα νικήσει στις εκλογές.

Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές και τα επόμενα τέσσερα χρόνια, γύρω από τον Γιάννη Μπουτάρη (κοσμοπολίτη αλλά και φανατικό βλάχο Νυμφαιώτη, Θεσσαλονικιό αλλά όχι αντι-Αθηναίο, Έλληνα αλλά όχι φοβισμένο αντι-Τούρκο, σεβαστικό με το παρελθόν της πόλης και τις μειονότητές της, πολυ-πολιτισμικό πολίτη χωρίς αισθήματα ρατσισμού και ξε-νοφοβίας) συγκροτήθηκε ένα ρεύμα πολιτών με στόχο την αλλαγή στα πράγματα του Δήμου προς μία κατεύθυνση αντιεθνικιστική, αντικληρικαλιστική και κοσμοπολίτικη, με αναπτυξιακή κατεύθυνση και μία πολιτιστική πολιτική. Αυτοί οι πολίτες ανήκουν ή υποστηρίζουν κόμματα και αυτά προφανώς θα ψηφίσουν στις επόμενες εθνικές εκλογές. Είναι άνθρωποι που διεκδικούν για την πόλη ένα άλλο μέλλον και επιχειρούν την άρθρωση μιας άλλης πρότασης για την άσκηση πολιτικής με συμμετοχή και χαρά στα δρώμενα επαναφέροντας στην πολιτική το συναίσθημα. Για να θυμηθούμε τους στίχους του Σαββόπουλου: όλα αυτά γίνονται για τη «γιορτή… εκεί όπου οι άνθρωποι δεν καθορίζονται απ’ τα συμφέροντα, δηλαδή από την ανάγκη, και καταφτάνουν γενναιόδωροι, και ξεχειλίζουν τα κρασιά…».

Δεν είμαστε ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, ούτε της Δημοκρατικής Αριστεράς, ούτε του ΚΚΕ, ούτε της Νέας Δημοκρατίας. Είμαστε μία ομάδα ανθρώπων που επιχειρεί να δείξει ότι μια άλλη σχέση με την πολιτική είναι εφικτή και, ως εκ τούτου, και μια άλλη Θεσσαλονίκη είναι εφικτή. Είμαστε δραστήριοι και ενεργοί πολίτες με κέφι και όρεξη για δουλειά, άλλοι με συμμετοχή στα δημοτικά πράγματα (μακρόχρονη ή τετραετή), άλλοι λίγο μουδιασμένοι και κλεισμένοι στο σπίτι τους μέχρι που έσκασε μύτη η Πρωτοβουλία πριν τέσσερα χρόνια και τώρα η 'Πρωτοβουλία plus', ένα πολύχρωμο και πολύτιμο μωσαϊκό που δίνει με πάθος «τον αγώνα τον καλό» γύρω από τον ενεργό πολίτη Γιάννη Μπουτάρη, με αρχές και πολιτική ανιδιοτέλεια.

Σας ζητώ να ψηφίσετε το συνδυασμό μας για:

• να αλλάξει σελίδα η πόλη,
• να αποκτήσουμε το πρόσωπο που μας αξίζει και δικαιούμαστε,
• να αντιμετωπίσουμε με αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης την οικονο-μική κρίση που χτυπά τα ασθενέστερα στρώματα,
• να σχεδιάσουμε την πόλη με σεβασμό στις μειονότητες και τις ευπα-θείς κοινωνικές ομάδες, στους πεζούς, τους ηλικιωμένους, τους γονείς με μικρά παιδιά,
• να αναδείξουμε τον πολιτισμό που δικαιούμαστε: πολύμορφο, πολυ-πολιτισμικό και σύγχρονο, ανοικτό σε ρεύματα και νέους ανθρώπους,
• να κάνουμε τα κοινοτικά διαμερίσματα παραδειγματικούς μικρούς δήμους, ζωντανά αυτοδιοικητικά κύτταρα.

 σ’ αυτές τις κρίσιμες εκλογές

 δεν μας περισσεύει κανείς και καμία

 δώστε το παρόν

 για το καλό της πόλης

 για το καλό όλων μας

http://www.protovoulia2010.gr/

e mail: protovoulia@netone.gr
http://www.facebook.com/protovoulia

Θεσσαλονίκη: η φωτιά στο λιμάνι

Στέφανος Τσιτσόπουλος

Το βράδυ της Πέμπτης 23 του Σεπτέμβρη, στον κήπο του “.es” στη Φράγκων χαζεύαμε το φεγγάρι. Τα ποτήρια ήταν γεμάτα με κόκκινο κρασί. Στα πιάτα μας παρέλαυναν οι γεύσεις του νέου μενού. Σούπα από μανιτάρια, κρέπες με πράσο, ταρτάρ φιλέτα σολομού, καμαμπέρ με φρούτα του δάσους, γαύρος με κόκκινη πιπεριά και πουρέ μελιτζάνας. Για το τέλος, γλυκό από σούπα κάρι σβησμένη με μέντα και κομμάτια σοκολάτας.

Η παρέα μας ήταν του «σιναφιού»: αγόρια και κορίτσια των τοπικών μίντια, δημοσιογράφοι και εμπορικοί διευθυντές. Η συζήτησή μας είχε να κάνει με τα δημοτικά τεκταινόμενα, τη σκληρή μάχη ανάμεσα στον Κώστα Γκιουλέκα και τον Γιάννη Μπουτάρη. Το πολιτικό θερμόμετρο είναι στα ύψη –πόσο μου αρέσει να χρησιμοποιώ θεσμικές κλισέ εκφράσεις πολιτικών συντακτών–, για να το πω όμως και πιο ανθρώπινα, επιτέλους η Θεσσαλονίκη άρχισε να συζητάει για το μέλλον της. Μπροστά ή όπως έχει; Cosmo girl ή εσωστρεφής δεσποινίς; Στις 12 παρά τέταρτο το τηλέφωνό μου χτύπησε και στην άλλη άκρη της γραμμής ο Γιάννης Μπουτάρης με ρώτησε χωρίς προλόγους και φιοριτούρες αν θα μπορούσα να τον προλογίσω αλλά και να συντονίσω τη συζήτηση στην πρώτη ανοιχτή συνέλευση της πόλης την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου στο λιμάνι. Είπα ναι.

Άμα είναι όλα άγνωστα, κάτι θα βγει

Εκτιμώ τον Γιάννη Μπουτάρη, τον θεωρώ ευγενή, αγωνιστή, ένα φωτισμένο αστό που η περιπετειώδης ζωή του αλλά και η επιχειρηματική του δράση, η εκρηκτική προσωπικότητά του και το ήθος του εγγυώνται μια άλλου είδους πόλη, άμα κερδίσει τις δημοτικές. Παρ’ όλα αυτά δεν ανήκω στην Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη. Δεν είμαι μέλος της. Αλλά παρακολουθώ εκ του σύνεγγυς, από τον Ιούλιο του 2005 έως και σήμερα, αυτή την ανοιχτή προσπάθεια, όπως προχωρά, αναπτύσσεται και εξελίσσεται, προκειμένου να αρθρώσει για τη Θεσσαλονίκη έναν άλλο λόγο.

Αυτό που με εντυπωσίασε αλλά και συνεχίζει να με θέλγει είναι η δράση της με πρωτόγνωρες πρακτικές, που απέχουν παρασάγγας από την πολιτική όπως την ξέραμε έως σήμερα. Η Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη προέρχεται από τα σπάργανα του αστικού ιστού, από την κοινωνία των πολιτών, από ανήσυχα πνεύματα και ομάδες, που δεν έχουν σχέση με τους επαγγελματίες της πολιτικής. Από το ξεκίνημα έως και σήμερα εξακολουθώ να εκτιμώ το ρομαντισμό τους, τη διάθεσή τους για βελούδινη επανάσταση, την όρεξή τους, 42 χρόνια μετά, να πραγματοποιήσουν το σύνθημα του γαλλικού Μάη: είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκουμε το αδύνατο.

Καθώς σήμερα ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, αλλά και η ίδια η ελληνική κοινωνία, αναζητούν το καινούργιο τους πρόσωπο, η Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη στοιχηματίζει τα ρέστα της πως μια άλλη πόλη είναι εφικτή. Θα τα καταφέρουν; Μπορεί το νέο πρόσωπο της πόλης να φιλοτεχνηθεί με τη σύνθεση ανθρώπων και ιδεών, την ειλικρίνεια και την ανησυχία για το μέλλον, την εξωστρέφεια και το κοσμοπολίτικο πρόταγμα;

Η Θεσσαλονίκη, ειδικά την τελευταία δεκαετία, έπαψε να είναι μια ανοιχτή, ευχάριστη και φιλόξενη πόλη. Μπετόν αρμέ, κλειστοφοβία, εσωστρέφεια, ακραιφνής συντήρηση, μελαγχολικές καμπάνες, αδιάφορα πλήθη, ψεύτικος ευδαιμονισμός, «στημένα» παιχνίδια, ασφυξία. Μόλυνση από όπου κι αν το δεις. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που ο Σαββόπουλος έμοιαζε να της τραγουδά: «Κυράδες, φιλάνθρωποι, παπάδες, εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες». Σε αυτό το σημείο έφεραν την πόλη οι «ρεαλιστές» και οι επαγγελματίες της πολιτικής, οι πρακτικές ενός συστήματος που μέχρι και το 2006 έδειχνε αήττητο.

Την περασμένη Κυριακή, στην πρώτη ανοιχτή συνέλευση της πόλης, μια χιλιάδα πολιτών χωρίς κομματικές παρωπίδες, ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας, πλημμύρισε το λιμάνι, άκουσε, προβληματίστηκε, συζήτησε, ονειρεύτηκε. Το εντυπωσιακό ήταν το υπερκομματικό, το εμείς, η προοδευτική συσπείρωση-παρουσία ανθρώπων από διαφορετικούς χώρους, που όμως δείχνουν αποφασισμένοι να μη χαθεί άλλη ευκαιρία για τη Θεσσαλονίκη.

Αποχωρήσαμε από το λιμάνι στις 2 το μεσημέρι. Ο ήλιος τσουρούφλιζε σαν καλοκαίρι, η θερμοκρασία στο καντράν έδειχνε 30, ωραία η πολιτική, ωραίο όμως και αυτό το ατίθασο φθινόπωρο, που η μαμά του το συμβούλευσε να είναι κόσμιο και βροχερό, όπως το περιμένει ο κόσμος, μα αυτό κάνει του κεφαλιού του, τακιμιάζει με τις ακτίδες και παρτάρει όλο ζέστη και τσαχπινιά.

It’s now or never

Στο δρόμο για Χαλκιδική ξέραμε πως αυτό είναι το τελευταίο μας μπάνιο. Κίνηση λιγοστή, γκάζια τρελά, φτάσαμε στην παραλία του Αγίου Μάμα και ήταν σαν να τη βλέπαμε για πρώτη φορά, έτσι παρθένα και απάτητη, όπως έδειχνε. Τα μπιτς μπαρ είχαν ξεστηθεί. Ησυχία και γαλήνη, μόνο η θάλασσα που τραβιόταν έξω, έκανε θόρυβο φιλοτεχνώντας κυματάκια σερφάδικα και μανουριασμένα. Μακάρι να αργήσει κι άλλο ο χειμώνας! Και «Μακάρι Μπουτάρη», όπως κραυγάζουν και τα βιντεάκια μιας μουρλής παρέας στο YouTube, που αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο ανεπίσημο σλόγκαν. Μη με πεις στρατευμένο, γιατί δεν είμαι. Απλώς, όπως χιλιάδες άλλοι συμπολίτες μου, βαρέθηκα τη Θεσσαλονίκη ακίνητη πόλη.

stefanostsitsopoulos@yahoo.gr

Και τα επίμαχα video:

1. http://www.youtube.com/watch?v=92oiF1k-cIk&NR=1
2. http://www.youtube.com/watch?v=AaTyus7QBz8&NR=1
3. http://www.youtube.com/watch#!v=LNoVhdJshSQ&feature=related
4. http://www.youtube.com/watch#!v=bO0CbDz2vZk&feature=related
5. http://www.youtube.com/watch#!v=fWtyPWrQw-4&feature=related
6. http://www.youtube.com/watch#!v=tRrrZCQz8VY&feature=related
7. http://www.youtube.com/watch#!v=VytGTgqG0Ts&feature=related
8. http://www.youtube.com/watch?v=BHJ_xr0Fpyc&NR=1
9. http://www.youtube.com/watch?v=AaEOvw0DN-E&NR=1
10. http://www.youtube.com/watch?v=Qn-CyAuHULA&NR=1
11. http://www.youtube.com/user/yiannisvaltis#p/f/12/ugUOzp3awY8
12. http://www.youtube.com/user/yiannisvaltis#p/f/11/EUYdlSVkTeI
13. http://www.youtube.com/user/yiannisvaltis#p/f/1/RytMX2_qycw
14. http://www.youtube.com/user/yiannisvaltis#p/f/0/iIcoEKJL9Sg