Ο ηγεμών είναι χαρισματικός και ως άνθρωπος έχει αδυναμίες
και μία από αυτές είναι ότι κάποιες φορές είναι άδικος.
Τα ισορροπημένα και γεμάτα αγάπη (από τους φυσιολογικούς
γονείς τους) «παιδιά» του δεν τον αντιμετωπίζουν ως τον αλάνθαστο πατέρα αλλά ως
έναν άνθρωπο με αδυναμίες όπως και όλοι οι υπόλοιποι. (Εάν φυσικά έχουν
καταφέρει να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό πατέρα με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι
εύκολο. Χρειάζεται ωριμότητα. Ενίοτε και μακρά ψυχανάλυση).
Τον αγαπούν για τα χαρίσματά του και του κάνουν κριτική
όποτε και όταν πρέπει. Δεν εξαρτούν την ελευθερία της σκέψης τους από τη δική
του στάση εάν ΔΕΝ είναι ετερόφωτοι.
Δεν κλαψουρίζουν μπροστά στον πατέρα-ηγεμόνα προκειμένου να
κερδίσουν την αγάπη, αξιώματα ή την εύνοιά του, ΕΑΝ είναι αυτόφωτοι.
Δεν έχουν «ερωτική» σχέση μαζί του, σχέση έντασης και
πάθους: ή όλα ή τίποτε. Οι έρωτες και τα πάθη τους είναι αλλού, εκτός πεδίου
πολιτικής και εν πάσει περιπτώσει εκτός της σχέσης με τον «πατέρα-ηγεμόνα».
Δεν αλλάζουν την πολιτική τους στάση και συμπεριφορά ανάλογα
με τη στάση του «ηγεμόνα-πατέρα»: όταν ο πατέρας με αγαπά όλα είναι καλά, όταν
δεν με αγαπά, δεν τον αγαπώ και εγώ...
Τα ώριμα «παιδιά» του «ηγεμόνα-πατέρα» έχουν αυτοπεποίθηση
στις ικανότητές τους και ξέρουν βαθειά μέσα τους ότι αυτές τους έχουν φέρει
μέχρις εδώ και όχι οι εύνοιες και τα ρουσφέτια. ΄Εχουν μία προσωπική ιστορία που
την σέβονται και την τιμούν. Εάν ο ηγεμόνας την αναγνωρίζει, τόσο το καλύτερο
για όλους. Εάν όχι, αυτός χάνει.
Τα ώριμα «παιδιά» του «ηγεμόνα-πατέρα» έχουν τι να κάνουν
μετά τη θητεία τους δίπλα στον ηγεμόνα: θα κάνουν αυτό που έκαναν πριν. Ίσως,
κάποιο από αυτά να κάνει και τη δουλειά του ηγεμόνα εάν το καθεστώς είναι
βασιλεία. Εάν είναι δημοκρατία, θα αποφασίσει ο λαός ποιος θα κάνει τη δουλειά
του ηγεμόνα. Μπορεί να είναι κάποιος άλλος αδελφός ή ξάδελφος ή κάποιος ξένος
καλύτερος από τα «παιδιά». Τα ώριμα «παιδιά» δεν τρελλαίνονται από αυτό.
Γνωρίζουν τις δυνατότητές τους και αναγνωρίζουν τις δυνατότητες των
άλλων.
Στο μεταξύ διάστημα, μέχρι ο ηγεμών να πεθάνει ή να γεράσει
ή να αντικατασταθεί δημοκρατικά τα ώριμα «παιδιά» του δεν κινούνται με βάση το
συναίσθημά τους, αλλά με βάση τις πολιτικές τους αρχές και την ιδεολογία τους.
Και εργάζονται μεθοδικά, σιωπηλά και ίσως κάποτε και όντας αδικημένα.
Κοντολογής, τα ώριμα και χορτάτα από αγάπη «παιδιά» του
«ηγεμόνα-πατέρα» είναι στη φάση που η transactional analysis θεωρεί ως την
ωριμότερη για έναν ενήλικα: «είμαι οκ-είσαι οκ». Οι άλλες τρεις φάσεις: «δεν
είμαι οκ-δεν είσαι οκ» (λίγο πριν την πολιτική αυτοκτονία και διάλυση), «είσαι
οκ-δεν είμαι οκ» (η στάση του υποτελούς) αλλά κυρίως η πολλαπλώς επικίνδυνη και
ψευδής αίσθηση «είμαι οκ-δεν είσαι οκ» (η στάση του αλάνθαστου και εγωπαθούς)
είναι παραπλανητική για το μη ώριμο και χορτάτο «παιδί» και το μόνο που
καταφέρνει είναι να δημιουργεί στο ίδιο πρόβλημα. Ο ηγεμών, δίκαιος ή άδικος δεν
θα καταλάβει τίποτε από τα κλαψουρίσματα… Ιδίως εάν δεν διαβάζει social
media.
Κάθε ομοιότης με την πραγματικότητα ΔΕΝ είναι
τυχαία.
