μία εξαιρετική έκθεση στο αγαπητό μας Βυζαντινό Μουσείο

Στο αγαπημένο μας Μουσείο που με έκανε να δω και το Βυζάντιο και τον πολιτισμό του που συστηματικά υποτιμούσα, γίνεται μία εκπληκτική έκθεση πολύ ωραία στημένη μουσειολογικά από τη μουσειολόγο Α. Λυμπέρη με θέμα: Η Αρχιτεκτονική ως Εικόνα-Πρόσληψη και αναπαράσταση της αρχιτεκτονικής στη βυζαντινή τέχνη (6 Νοεμβρίου 2009-31 Ιανουαρίου 2010)

Mακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης: Μιρό και Έκθεση Αποφοίτων

Στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης τον καιρό αυτό έχει δύο εκθέσεις:
Μιρό: φωτογραφίες από το εργαστήριο της Μαγιόρκα

Ο Miro από τον Υπερρεαλισμό στο εργαστήριο της Μαγιόρκα

Ι. Ο Miro κι ο Υπερρεαλισμός (με έργα των Victor Brauner, Marcel Duchamp, Max Ernst, Paul Klee, Andre Masson, Roberto Matta, Francis Picabia, Man Ray)
Επιμέλεια: Ντένης Ζαχαρόπουλος

ΙΙ. Το Εργαστήρι της Μαγιόρκα στις φωτογραφίες του Francesc Catala-Roca
Επιμέλεια: Μάριος Ελευθεριάδης
Διάρκεια : 16 Oκτωβρίου - 31 Ιανουαρίου 2010

στο πλαίσιο της έκθεσης Ο Miro της Μαγιόρκα (Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών- Ίδρυμα Miro της Μαγιόρκα, Fundacio Pilar i Joan Miro de Mallorca)

Το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης διοργανώνει, σε συνεργασία με το Τελλόγλειο Ίδρυμα Τεχνών και τη Fundacio Pilar i Joan Miro de Mallorca, την έκθεση o Mio και ο Υπερρεαλισμός, στο πλαίσιο της έκθεσης Ο Miro της Μαγιόρκα. O Ντένης Ζαχαρόπουλος, σε συνεργασία με το Ίδρυμα ITYS, και με κεντρικό έργο ένα ζωγραφικό πίνακα του Miro συγκεντρώνει υπερρεαλιστικά έργα καλλιτεχνών όπως οι Max Ernst, Marcel Duchamp, Paul Klee, Francis Picabia, Andre Masson, Victor Brauner, Roberto Matta και Man Ray. Με μια έκθεση, έτσι, συγκέντρωση, απάνθισμα έργων σπουδαίων καλλιτεχνών, μέσα από την ιδιαίτερη ευαισθησία και γραφή τους, δίνονται στοιχεία που θέτουν το έργο του μεγάλου Καταλάνου καλλιτέχνη σε διάλογο με την εποχή του, τους καλλιτέχνες και φίλους του μαζί, που άμεσα ή έμμεσα επηρέασαν την ποιητική του. Παράλληλα, παρουσιάζεται ένα σύνολο από φωτογραφίες του σπουδαίου Ισπανού φωτογράφου Francesc Catala-Roca που δείχνουν το Miro στο εργαστήριο και στο φυσικό και ιδιωτικό περιβάλλον της ζωής του.

H ζωγραφική του Μirό είναι ποίηση, φαντασία, χρώμα, ρυθμός, μουσική. Τα θέματά του ήδη από τη δεκαετία του '20 υπονοούν σε μορφές ελεύθερες, σχεδόν αφηρημένες, χαρακτηριστικά που αναφέρονται στο γυναικείο φύλο, στον κόσμο των πτηνών, των εντόμων, σε στοιχεία της φύσης όπως ο ήλιος, το φεγγάρι, οι αστερισμοί, ο ουρανός, και μετατρέπουν ποιητικά την ύλη σε τέχνη, με χιούμορ ή παιχνιδιάρικη διάθεση, κρύβοντας μια τραγικότητα, που εκφράζει τη μεταφυσική αναζήτηση του καλλιτέχνη για τη ζωή, το θάνατο, τον κόσμο.

Στο συγκεκριμένο κεντρικό έργο της έκθεσης μπορούμε να δούμε την ιδιαιτερότητα του Miro μέσα από την εικονοπλαστική του δύναμη με την οποία το κόκκινο, το μπλε, το κίτρινο και το πράσινο, συνδιαλέγονται ελεύθερα με το μαύρο φέροντας μαζί το σχέδιο και την επιφάνεια του χρώματος μέσα από τη χρήση του τυχαίου. Αλλά, πάνω από όλα, μπορούμε να δούμε μέσα από αυτή την ποιητική έκφραση το υποσυνείδητο, που ξεκλειδώνει τη σημασία από τους συμβατικούς κώδικες κι ελευθερώνει τον άνθρωπο και τη συνειρμική του δύναμη.

Ο Miro, σημαντικός εκπρόσωπος του υπερρεαλισμού, κατορθώνει να συστηματοποιήσει αισθητικές, νοηματικές και ποιητικές αξίες σε μια εικαστική γλώσσα που τον ξεχωρίζει σε όλο το φάσμα της μοντέρνας τέχνης και ανάμεσα στους φίλους και συνοδοιπόρους υπερρεαλιστές. Δίπλα σε πολύ σημαντικούς καλλιτέχνες το έργο του είναι εξίσου συγκεκριμένο και αφηρημένο, ποιητικό και πολιτικό, συνειδητό και τυχαίο, αφελές και στοχαστικό, πραγματικό και μεταφυσικό, έλλογο και άλογο, παιχνίδι και γρίφος. Το έργο του συλλαμβάνει έναν κόσμο όπου βλέπουμε, ακούμε, αντιλαμβανόμαστε και αισθανόμαστε ελεύθερα. Οι υπερρεαλιστές λένε πως "η σκέψη γεννιέται μέσα στο στόμα". Ανάλογα μπορεί να πει κανείς για το Miro πως η εικόνα γεννιέται στο χέρι που ζωγραφίζει. Η ζωγραφική του υπερβαίνει κάθε μίμηση της πραγματικότητας, κάθε ακαδημαϊκό πρότυπο, για να προβάλει το θεατή και το έργο σ' έναν κόσμο τόσο νέο, όσο ενός παιδιού, και τόσο άμεσα δημιουργικό, όσο ενός ποιητή.

Tα παραπάνω στοιχεία μοιράζεται ο Miro με τον Max Ernst, τον Marcel Duchamp, τον Paul Klee, τον Francis Picabia, τον Andre Masson, τον Man Ray, τον Victor Brauner και το Roberto Matta, σημαντικά έργα των οποίων παρουσιάζονται στην έκθεση. Όλοι τους είναι τόσο συνεπείς στις δυνατότητες που εγκαινιάζει ο υπερρεαλισμός πέρα από κάθε προσχώρηση ή όχι στο κίνημα. Εκτός από τον Klee που δεν έχει ποτέ υπογράψει τίποτα, αλλά έχει βαθύτατα επηρεάσει τον υπερρεαλισμό, οι υπόλοιποι έχουν συνυπογράψει τα μανιφέστα. Όλοι τους όμως, από τον Klee μέχρι τον Man Ray, ξεπερνούν ο καθένας με τον δικό του τρόπο το ύφος, για να πάνε στην ουσία της ελεύθερης γραφής κι έκφρασης, μέχρι την απόσχισή τους από κάθε δογματισμό του κινήματος. Ανελλιπώς συναναστρέφονται και συνδιαλέγονται με τον υπερρεαλισμό στην Αμερική, την περίοδο του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, και θα συναντηθούν ξανά στην έκθεση του 1947. Θέτουν με τον τρόπο αυτό μια καινούργια αρχή για τα μεταπολεμικά χρόνια, ανανεώνοντας τις εικαστικές, ποιητικές, πολιτικές και φιλοσοφικές του προοπτικές.

Ο Miro, και οι συγκεκριμένοι καλλιτέχνες, έπαιξαν σπουδαίο ρόλο (άμεσα ή έμμεσα) στην εξέλιξη του υπερρεαλισμού και γενικότερα στην εξέλιξη μιας γραφής του τυχαίου, του υποσυνείδητου, του ερωτικού, του τραγικού, του απρόβλεπτου, του ειρωνικού, του σκωπτικού, αλλά και του αφελούς, στοιχεία που έθρεψαν τις πιο ριζοσπαστικές τάσεις σ' όλη τη διάρκεια του μοντερνισμού, από τα χρόνια του 1920 μέχρι τα μεταπολεμικά.

Οι περισσότεροι γνωρίζονταν στενά μεταξύ τους, αλληλοεπηρεάζονταν, συζητούσαν επίμονα και χωρίς φραγμούς και συνεργάζονταν συχνά. Ο Miro γνώρισε τον Picabia το 1917 και σε συνέχεια, στα πρώτα χρόνια του 1920, τον Duchamp, τον Man Ray, τον Andre Masson και τον Max Ernst, με τον οποίο συνδέθηκε φιλικά (πέρα από τα υπερρεαλιστικά δρώμενα, συνεργάστηκαν και για το μπαλέτο Ρωμαίος και Ιουλιέττα το 1926), ενώ τη δεκαετία του '30 μοιράστηκε το ενδιαφέρον για τις λαϊκές καταβολές της ανθρώπινης φαντασίας και των εκφραστικών μορφών με τον Victor Brauner. Την περίοδο του Ισπανικού Εμφυλίου θα ζήσει στη Γαλλία και στα χρόνια που θα ακολουθήσουν, την εποχή του Β Παγκοσμίου Πολέμου, καταφεύγει μαζί με άλλους Υπερρεαλιστές στη Νέα Υόρκη, αρνούμενος να συνεργαστεί με το Ναζιστικό Καθεστώς. Εκεί θα συναντήσει το Χιλιανό Roberto Matta. Στοιχεία που τους συνδέουν ιδιαίτερα, πέρα από την ισπανική γλώσσα, είναι η σχηματική γραφή που φέρει μαζί τις λαϊκές και αφελείς καταβολές, όπως και η επιστημονική και ποιητική φαντασία, που μετατρέπουν τον ονειρικό χώρο του υπερρεαλιστικού πίνακα σε ένα πολύ πιο σύνθετο νοητικό χώρο, σε μια σωματική επιφάνεια και μια συμπαντική προβολή που εγκαινιάζουν μια έντονη τάση προς την αφαίρεση. Έτσι, μαζί με τον Andre Masson, τα έργα του οποίου χαρακτηρίζονται από τη βιαιότητα της γραφής, και τον Roberto Matta, θα επηρεάσουν βαθιά και έντονα τις νέες τάσεις της αφηρημένης τέχνης στην Αμερική. Ο Miro, περισσότερο από κάθε άλλον στη γενιά του, δημιουργεί από νωρίς μια γλώσσα που συνεχίζει, πλουτίζει και εμβαθύνει δραματικά τη σχηματική και μουσική γραφή του Klee τον οποίο θαύμαζε και που η επιρροή στο έργο του είναι εμφανής.

Πρέπει ίσως να θυμίσει κανείς εδώ, πως δύο κοντινές μας μορφές συμμετέχουν ενεργά και δραστικά στην εξέλιξη των γεγονότων και της ιστορίας του Υπερρεαλισμού, από τα χρόνια της Νέας Υόρκης και σε όλη τη μεταπολεμική περίοδο: ο μεγάλος ποιητής, τεχνοκριτικός και υπερρεαλιστής, Νίκολας Κάλας που έχει γράψει εκτενώς για όλους σχεδόν τους παραπάνω καλλιτέχνες και γενικότερα θα είναι σημαντικό σημείο αναφοράς σε όλες τις συζητήσεις και προβληματισμούς, καθώς και ο τέως χορευτής και μελλοντικός γκαλερίστας, εκδότης και συλλέκτης του έργου των περισσοτέρων καλλιτεχνών του Υπερρεαλισμού, Αλέξανδρος Ιόλας, η δωρεά του οποίου θεμελίωσε την ίδρυση του Μακεδονικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης.

Η έκθεση φωτογραφίας μας προσφέρει ένα ταξίδι στην τελευταία περίοδο της καριέρας του Miro (όταν μένει στη Μαγιόρκα και δημιουργεί έργα στο εργαστήριο που του έκτισε ο Jose Lluis Sert), και μας παρουσιάζει ορισμένες προσωπικότητες που γνώρισε ή θαύμασε ο καλλιτέχνης. Επιπλέον, μέσα από τις φωτογραφίες του Catala-Roca, μπορούμε να πλησιάσουμε τον οικείο Miro, να τον δούμε στις στιγμές της δημιουργίας
και

απόφοιτοι Σχολής Καλών Τεχνών


To Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης σε συνεργασία με το Τμήμα Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών του Α.Π.Θ.,
ΑΠΟΦΟΙΤΟΙ 2008-2009 του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών Τεχνών Α.Π.Θ.
Διάρκεια : 9.10.2009-27.10.2009

Στις 9 Οκτωβρίου 2009 παρουσιάζεται η έκθεση των Αποφοίτων του Τμήματος Εικαστικών και Εφαρμοσμένων Τεχνών της Σχολής Καλών τεχνών του Α.Π.Θ. στο Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης, για μία ακόμη χρονιά.

Εκθέτουν και εκθέτονται με έργα τα οποία καλύπτουν όλο το φάσμα της σύγχρονης δημιουργίας (ζωγραφική, γλυπτική, χαρακτική, φωτογραφία, εγκαταστάσεις, περιβάλλοντα, video-art, εικαστικές παρεμβάσεις στο χώρο, καλλιτεχνικά δρώμενα-performances, κ.α.) συνθέτοντας τις εικαστικές νεανικές τους αφηγήσεις με την χαρακτηριστική νεανική επινοητικότητα να ταλαντεύεται ανάμεσα στην πρωτοτυπία και την παρθενογένεση.

Στο πανεπιστημιακό μικρόκοσμο-φυτώριο εντατικής έρευνας και δημιουργίας κατά την πολυετή ακαδημαϊκή τους διαδρομή και μαθητεία, η διαδικασία παραγωγής του καλλιτεχνικού τους έργου ως προϊόν της διδακτικής διαδικασίας, με επιρροές άλλοτε αναγνωρίσιμες, πολλές φορές και απροκάλυπτες, διαγράφει την πορεία του πλασίματος του προσωπικού εικαστικού ιδιώματος ήθους, όπου οι ευαισθησίες, τα ερεθίσματα και οι εμπειρίες μεταπλάθονται τιθασευμένα και μετουσιωμένα.

Στα 7 καλλιτεχνικά εργαστήρια, όπου οι διδάσκοντες καθηγητές παραθέτοντας ο καθένας τα αποστάγματα της εμπειρία και του μόχθου τους, μέσα από αναμείξεις, ωσμώσεις, αντιθέσεις καθοδηγώντας τους ανασφαλείς μετασχηματισμούς αισθητικών πεποιθήσεων, αξιών και συμβάσεων των νέων καλλιτεχνών, προσπαθούν με μία ευρεία κλίμακα καλλιτεχνικής πρακτικής, να τους παρέχουν τα εφόδια για να δημιουργούν ελεύθερα το δικό τους έργο, αρθρώνοντας τον προσωπικό εικαστικό τους λόγο, μορφοποιώντας τα νεανικά οράματα της εικαστικής τους έκφρασης.

Δίδεται έτσι η δυνατότητα στους νέους καλλιτέχνες να ενσωματώσουν επιρροές, να επανεξετάσουν θέσεις, να επαναδιατυπώσουν απορίες και απόψεις, συμβάλλοντας στην απόκτηση μεθοδολογικών εφοδίων, γλωσσοπλαστικών εκφραστικών και σύγχρονων εικαστικών νοητικών εργαλείων για την σύνταξη του πρωτόλειου εικαστικού τους λόγου. Η διδασκαλία που εμμένει και στη θεωρητική κατεύθυνση αλλά και στην καλλιτεχνική πράξη και εφαρμογή, στοχεύει την αισθητική ιδεολογική συγκρότησή τους και κατάρτιση, την όξυνση του αισθητικού τους κριτηρίου για την οπτική πρόσληψη και απόδοση της πραγματικότητας ώστε να επιτυγχάνεται η διατύπωση της άγουρης μεν αλλά ταυτόχρονα γοητευτικής νεανικής τους καλλιτεχνικής ιδέας.

Ο πρόεδρος της σχολής κ. Κυριάκος Κατζουράκης, επισημαίνει: "Δεν είναι εύκολο να περιγράφεται μια εικαστική παρουσίαση. Αναγκαστικά η περιγραφή περιέχει στοιχεία χρήσιμα για τον επισκέπτη και μόνον αυτό. Ας τα παραλείψουμε και ας μιλήσουμε μόνο για το εικαστικό γεγονός που περιέχει τον εσωτερικό κόσμο μιας μεγάλης ομάδας νέων καλλιτεχνών και που το βλέπουμε ολοκληρωμένο σε ένα χώρο με κύρος και με φροντίδα. Εξ' άλλου το τελευταίο πράγμα που μπορεί κανείς να δει σε μια έκθεση είναι ο τεράστιος κόπος που έχει το κάθε έργο. Είναι μια οπτική ισοπέδωση της λειτουργίας του εκθεσιακού χώρου. Εδώ όμως έχουμε ένα ιδιάζων στοιχείο. Τα έργα είναι μεν αυτόνομα, ταυτόχρονα όμως είναι και ο κορμός μιας συνολικής εικαστικής έρευνας, που περιέχει την διδασκαλία και την αφοσίωσή της με την εκάστοτε ιδιαιτερότητα".

Εξαιρετικές και οι δύο και φυσικά μετά στο Τελόγλειο για την κανονική έκθεση Μιρό.

μικρό σχόλιο για τη γλώσσα και το φεμινισμό κ.ά.

Έχω δει πολλά κείμενα γραμμένα με αυτό το πολύπλοκο δήθεν φεμινιστικό τρόπο μαθητές/τριες, φοιτητές/τριες κ.λπ. που μόνο φεμινιστικά δεν είναι. Και έχω φεμινιστικές μπούρδες και γελοιότητες του τύπου: η εαυτή μου, η άνθρωπος και άλλα τέτοια φαιδρά. Αυτά είναι εύκολο να αλλάξουν και εάν αλλάξουν δεν αλλάζουν τίποτε ουσιαστικό. Το θέμα είναι να υπάρχουν φεμινιστικές απόψεις και να εκφράζονται. Να εξοικονομούν και να προ-οικονομούν τα κείμενά μας την ύπαρξη, την ανάπτυξη, τη χειραφέτηση της γυναίκας.

τα κακά ελληνικά του προγράμματος της ΚΟΘ και όχι μόνον...

Όσο περνούν τα χρόνια οι άνθρωποι δεν φορούν τα καλά τους όταν γράφουν και μάλλον δεν τα φορούν καθόλου. Πώς αλλιώς εξηγούνται τα απίθανα λάθη που γίνονται σε επίσημα κείμενα που τυπώνονται σε πανάκριβο χαρτί και κοστίζουν μια μικρή περιουσία;

Ξεναγήσεις σε μουσεία

Μετά από την επιτυχία του σχήματος: α) κλείνω ραντεβού με Μουσείο για ξενάγηση (χρησιμοποιώντας ή όχι τις προσωπικές μου σχέσεις), β) καλώ ηλεκτρονικά φίλους, συναδέλφους, συγγενείς (ενίοτε έρχονται συν γυναιξί και τέκνοις) και γ) επισκεπτόμαστε την έκθεση, πήρα θάρρος και φόρα.

Το Ξυπόλητο τάγμα

Eίχα ακούσει για την ταινία και έσπευσα να την δω. Εντυπωσιάστηκα όχι μόνο από τη θεματική της και τη συγκινητική κομμούνα που στήνουν τα ορφανά, αλλά και από την αρτιότητα και την τεχνική της. Η Θεσσαλονίκη όπως κανείς της γενιάς μου δεν την έχει δει: Επταπύργιο και Καμάρα εντελώς διαφορετικές... Και μόνο για το λόγο αυτόν, αξίζει να δείτε την ταινία. Η φωτογραφία του Γαζιάδη θυμίζει τους καλύτερους φωτογράφους μας (Παπαϊωάννου, Μπαλάφας...). Εξαιρετική η μουσική του Θεοδωράκη (πρώτη του μουσική για ταινία). Ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική γραφή αλλά και άποψη για την παιδική ηλικία.

Η πάταξη των δημοσίων δαπανών και πώς οι πανεπιστημιακοί είναι φτηνοί στ’ αλεύρι και ακριβοί στα πίτουρα…

Επιλέχθηκα από το Υπουργείο Παιδείας ως αξιολογήτρια για τα προγράμματα Ηράκλειτος (μου αρέσει που τα προγράμματα είναι προσανατολισμένα προς την ελληνική αρχαιότητα: Ηράκλειτος, Πυθαγόρας, Αρχιμήδης, Θαλής…). Ηράκλειτος θα πει ένας υποψήφιος διδάκτωρ υποβάλλει την ερευνητική του πρόταση προκειμένου να έχει ένα αντιμίσθιο που θα κάνει τη ζωή του ευκολότερη κατά τη διάρκεια συγγραφής της διατριβής του. Μέχρις εδώ καλά γιατί ναι μεν "ουκ επ άρτω ζήσεται μόνον άνθρωπος" αλλά και "άνευ αυτού (του χρήματος) ουδέν εστί γενέσθαι των δεόντων, ως γνωστόν.

Οι προτάσεις αξιολογούνται από δύο ερευνητές άλλων ΑΕΙ έναντι του αστρονομικού ποσού των 27ευρώ ανά πρόταση! Για 7 ώρες ιδιαίτερο θα έβγαζα τουλάχιστον 500 ευρώ και αν ήμουνα και λίγο πιο «μούρη» ίσως και 1000 ευρώ.

Όμως η αξιολόγηση γίνεται σε υπερπολυτελές περιβάλλον κεντρικού αθηναϊκού ξενοδοχείου (το οποίο είχε φιλοξενήσει και μία άλλη μου δραστηριότητα στην οποία είχα παρευρεθεί χωρίς να καταλάβω πού ακριβώς πάω… βλ. φωτογραφία: η αφεντιά μου, ο πρώην γραμματέας Εκπαίδευσης Ενηλίκων Χρίστος Δούκας, η κυρία που με θαυμάζει δεξιά ποια είναι;) στο οποίο και καταλύουν οι πανεπιστημιακοί με πλουσιότατο μπουφέ για το πρωινό, τα διαλείμματα του καφέ (πάλι μηδενική πρόβλεψη για τους διαβητικούς, μόνον γλυκά… καλά για τους ακολουθούντες την ομοιοπαθητική δεν χρειάζεται να μιλήσουμε που μόνον πράσινο τσάι βρίσκουν, όσο και όπου υπάρχει και αυτό στη χώρα των εκατοντάδων ποικιλιών βοτάνων, αφεψημάτων, κ.ο.κ.), και με δικαίωμα σε βαρύτατο και ανθυγιεινό δείπνο, με αχρείαστη πολυτέλεια στα δωμάτιά τους (και υπηρεσίας πισίνας και roof garden με θέα προς όλη την Αθήνα που μόνο από μακρυά είναι δυνατόν να την υποφέρει κανείς).

Αξιολόγησα στη διάρκεια μιας μέρας 7 προτάσεις (δηλαδή θα πληρωθώ 189 ολόκληρα ευρώ) και είχα δύο διανυκτερεύσεις που στοίχισαν πολύ περισσότερο από 189 ευρώ. Δεν θα μπορούσαμε να μένουμε σε απλούστερο και φθηνότερο ξενοδοχείο; Ας αφήσουμε κατά μέρος το γεγονός ότι είμασταν όλη μέρα στο υπόγειο του εν λόγω ξενοδοχείου με μοκέτες, κλιματισμό και χωρίς φυσικό φως και αερισμό, ήγουν ό,τι ΔΕΝ πρέπει για το αλλεργικό στα ακάραια άσθμα μου. Πόσο πληρώθηκε η Εταιρεία που έστησε το σύστημα αξιολόγησης άραγε;

Αυτό που πραγματικά με κράτησε με αξιοπρέπεια στη διαδικασία είναι κάποιες ωραίες προτάσεις που διάβασα και αξιολόγησα, οι επαφές που θα κάνω με νέους ανθρώπους και το ότι είδα τους φίλους μου στην Αθήνα. Περί πάταξης των δημοσίων δαπανών ουδείς λόγος. Ποιος είπε ότι είμαστε μία φτωχή χώρα;

οι ονειρεμένες διακοπές μου στην Κω

της Ντίας που ήταν η καλύτερη συντροφιά

Η Κως δεν είναι εύκολα όμορφη όπως η Σαντορίνη. Δεν σου κόβει την ανάσα με τα χρώματα και τα σπίτια της χώρας. Είναι κλειστή και χαμηλών τόνων, είναι η φτωχή αδελφή της Ρόδου. Οι γονείς της δεν την προίκισαν όπως την πρωτότοκη, όμως από τη φύση είναι ευλογημένη. Τα έχει όλα και εάν -όπως εγώ- έχεις την τύχη να την τριγυρίσεις με φίλους, την γνωρίζεις πολύ καλά και την αγαπάς για πάντα.

μνήμη Κυριακής Καμπαδάκη

ερώτηση προς τους μορφωμένους φίλους μου

Πού πηγαίνουν οι ώρες που χάνονται όταν πηγαίνω από την Αγγλία στην Ελλάδα; Στην μαύρη τρύπα; Χάνονται από τη δική μου ζωή, τις βρίσκει κάποιος άλλος; Μετράνε στην ηλικία μου;

Rodchenko & Popova στο ΚΜΣΤ

Μετά την έκθεση του Rodchenko και της Popova στο Λονδίνο ήρθε η σειρά της Θεσσαλονίκης και του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης να υποδεχτεί την έκθεση στη Μονή Λαζαριστών. Ορίζοντας τον κονστρουκτιβισμό, λοιπόν.

στην Ελάτη ξανά

του Κώστα Σκορδούλη με ευγνωμοσύνη

βουβαμάρα μετά το Λονδίνο

Δύο άνθρωποι με ρώτησαν γιατί σιωπεί το blog μετά το Λονδίνο. Η απάντηση είναι ότι ήμουνα πολύ λυπημένη (περισσότερο από κάθε άλλη φορά) που έφυγα. Λες και αυτή τη φορά η συμμετοχή μου στις ζωές των φίλων ήταν πιο ουσιαστική, σαν να είμαι εκεί πάντοτε και για πάντα...

Η ζωή μου στο Λονδίνο δεν είναι η φυσιολογική ζωή ενός ανθρώπου που ζει στο Λονδίνο: βγαίνω πολύ συχνά, ξοδεύω πολλά λεφτά και οι φίλοι είναι καλύτεροι μαζί μου επειδή ακριβώς είμαι εκεί για λίγο. Παρά ταύτα λυπάμαι κάθε φορά που φεύγω, η προσαρμογή είναι πολύ δύσκολη και το μόνο που την κάνει δυνατή είναι οι φίλοι. Γιατί πατρίδα μου είναι οι φίλοι μου, κ.ο.κ.

Ο Ιούλιος ήταν πολύ ζεστός, εγώ καθηλωμένη στη Θεσσαλονίκη να διορθώνω μεταπτυχιακές εργασίες και διατριβές κάτω από τον ανεμιστήρα μου μέχρι τις 20 Αυγούστου που πήγα στην Κω. Στο μεταξύ διάστημα το καθιερωμένο πια συνέδριο στην Ελάτη.

Πολύτιμη παρέα το διάστημα αυτό η αδελφή μου και οι λίγοι φίλοι. Κάποιες ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ήταν με τις εγγονές τους στη Χαλικιδική. Κατά βάθος και εγώ εκεί θα ήθελα να ήμουνα.

ένα υπέροχο θεατρικό έργο στο Λονδίνο

Ο Alexi Kaye Campbell είναι μισός Έλληνας και μισός Εγγλέζος και έχει καταφέρει να κρατήσει από τις δύο καταγωγές του ό,τι καλύτερο μπορούσαν να του διαθέσουν: την ελληνική ζεστασιά και οικειότητα και την ευεργετική εγγλέζικη απόσταση. Προσθέστε το humor, την ικανότητα παρατήρησης των ανθρώπων και μία έμφυτη καλοσύνη που διαθέτει ο Αλέξης σύν μία πλατειά μόρφωση (ελληνική και αγγλική) για να γίνει κατανοητό πώς ένας ηθοποιός γράφει τόσο καλά από τα πρώτα του έργα. Ίσως γιατί ήταν ηθοποιός.

Δείχνοντας στους φίλους μου το Λονδίνο που αγαπώ

Γιατί τι νόημα έχει να μη μοιράζεσαι αυτά που αγαπάς

για τον Γιάννη, την Άννα & τον Αντρέα
την Μαρία και τον Θέμη

Πέμπτη 11 Ιουνίου 2009
Η παρέα καταφθάνει στη Lillian Penson Hall ημέρα απεργίας με ταξί. Ξεκινάμε σε λίγο μία ωραία βόλτα στο Paddington Basin, περνάμε από το Little Venice που είναι το καμάρι της περιοχής καταλήγοντας στην γειτονιά Maida Vale. Επιστροφή στο Paddington με ταξί και δείπνο στον Πέρση της γειτονιάς μας.
Η φωτογραφική μου σοδειά αποτυπώνοντας το Paddington basin, το Little Venice και την Maida Vale.

Παρασκευή 12 Ιουνίου 2009
Παίρνουμε το κόκκινο λεωφορείο νο 205 και φτάνουμε στη British Library. Αρχίζει και εντυπωσιάζει τους φίλους μου η διαφορετική χρήση του δημόσιου χώρου στην Αγγλία. Άνθρωποι με Η/Υ παντού, άνθρωποι να τρώνε μέσα στον χώρο που αλλού δεν γίνεται τίποτε από όλα αυτά τα ζωντανά πράγματα.
Στη συνέχεια, κατηφορίζουμε με τα πόδια και αφού δούμε σε ποια εστία (John Adams Hall) συνδικαλιζόμουν (μην και αφήσω κανέναν χώρο στον οποίον να μην ασχοληθώ με την πολιτική!) κατευθυνόμαστε στην Tavistock Square με το γλυπτό του Μαχάτμα Γκάντι και τους πάγκους και τα φυτά τα αφιερωμένα σε ειρηνιστές και την Βιρτζίνια Γούλφ. Πηγαίνουμε και στο σχολείο μου (Institute of Education) και φτάνουμε στο British Museum με σκοπό να παραλάβουμε τα Ελγίνεια και να τα φέρουμε πίσω. Μεταξύ μας διαφωνούμε εάν τα θέλουμε πίσω ή όχι.
Τρώμε στον υπέροχο Busaba και στη συνέχεια πηγαίνουμε για καφέ και γλυκό στην Charlote Street στο Pizza Express. Καθόμαστε χώρια και οι απόκληροι της παρέας (βλ. καπνιστές) στην άκρη του έξω χώρου…
Δρόμο για το City Hall. Επιστρέφουμε μέσω του South Bank ακολουθώντας το Queen’s Walk και φτάνουμε στο Royal Festival Hall ιστορικό κτήριο, τον μεγαλύτερο χώρο συναυλιών στο Λονδίνο.
Περιφερόμαστε στην περιοχή St Christopher’s Place και καθώς δεν βρίσκουμε στο Levant καταλήγουμε στον Carluccio ιταλική αλυσίδα σικ εστιατορίων με όχι πολύ σικ πελάτες πάντα. Επιστροφή με τα πόδια από την Oxford Street για να κάψουμε παραπάνω από τις 1.000 θερμίδες που καίμε κάθε μέρα περπατώντας τόσο πολύ…
Η φωτογραφική μου σοδειά από: British Library, Tavistock Square, Βritish Museum, προς City Hall, το Southbank, από το Royal Festival Hall, την Oxford Street.

Σάββατο 13 Ιουνίου 2009
Με την ταξική μου νεύρωση, θεωρώντας πως είμαι δούκισα (Elaine Holly-doodle, the Duchess of Paddington) και οι φίλοι μου τουλάχιστον Εγγλέζοι αριστοκράτες, προτείνω πρωινό στον Fortrum & Mason (μπακάλη της βασίλισσας) όπερ και γίνεται με χάρη (λέμε τώρα…) και σχετική αξιοπρέπεια. Βλέπουμε επ’ ολίγον και απέξω την Royal Academy of Arts και παίρνουμε το σωστό λεωφορείο για την αγορά Spitalfields Market.
Ξεκινάμε για την Tate Modern, χώρο έκθεσης έργων τέχνης 20ου αιώνα και εξής, ψωνίζουμε για κόρες, φίλους κ.λπ. και πηγαίνουμε για φαγητό στο Nottinghill Gate, στο Le pain cotidien αλυσίδα εστιατορίων με πολύ όμορφη διακόσμηση και πολύ νόστιμο φαγητό, ελαφρύ και υγιεινό.
Η βραδυά συνεχίζεται με ποτά στο bar Island του ξενοδοχείου Royal Lancaster.
Η φωτογραφική μου σοδειά από τον μπακάλη της βασίλισσας, γνωστό και ως Fortrum & Mason, Royal Academy of Arts, Spitalfields Market, καραβάκι από το Embankment στο Greenwich, Tate Modern.

Κυριακή 14 Ιουνίου 2009
Κατευθυνόμαστε προς Greenwich με ενδιάμεση δίωρη στάση στο Canary Whorf. Στη συνέχεια, φτάνουμε στο Greenwich και πηγαίνουμε για φαγητό στο Cutty Sark. Στη συνέχεια οι σοβαροί πηγαίνουν στο Maritime Museum, ενώ οι υπόλοιποι ξαπλώνουν στα χορτάρια προς μεγάλη τους τέρψη. Καταλήγουμε στο χώρο της ανοικτής αγοράς (και αυτή άκαπνη!!!) και πίνουμε καφέ και άλλα αφεψήματα. Επιστρέφουμε στο Paddington και τρώμε στον ινδό της γειτονιάς (Golden Shalimar).

Η φωτογραφική μου σοδειά από το Greenwich.

Δευτέρα 15 Ιουνίου 2009
Εξαντλημένη μετράω με ανακούφιση τις ώρες για να φύγουν οι καλεσμένοι μου, οι οποίοι ακάθεκτοι προγραμματίζουν τις επόμενες αφίξεις τους μέχρι τα βαθειά γεράματα με καροτσάκια και άλλα…

Nelson Freire στο Barbican

London Symphony Orchestra

διευθύνει ο Sir Colin Davis
Κυριακή 21 June 2009

Barbican Hall

Mozart Symphony No 40 in G minor

Brahms Piano Concerto No 2, Op 83

Nelson Freire piano

ακούστε τη φιλαρμονική της Βιέννης να παίζει τον Mozart

Karl Böhm
Molto Allegro
Andante
Minueto
Finale. Allegro assai

Cosi fan tutte

αλλά και λίγο χειρότερα απ' ό,τι το κάνουν οι άλλοι...

ο Κιαροστάμι ήταν η μεγάλη μας απογοήτευση στην όπερα αυτή που δεν είχε απολύτως τίποτε να θαυμάσει κανείς. Τα σκηνικά μέτρια, οι γυναικείες φωνές ξεχώριζαν αλλά έχουμε ακούσει και καλύτερες, και η σκηνοθεσία απλοϊκή στη σύλληψή της και στην εφαρμογή της. Εκτός και εάν θεωρήσουμε την εμφάνιση της ορχήστρας στο τέλος στη σκηνή του παραθύρου ως καινοτομία, ε τότε...

στο Barbican με την Άρτεμη

η London Symphony Orchestra

με διευθυντή τον Sir Colin Davis

στο Barbican

με τον Paul Lewis

να παίζει το

Piano Concerto No 5 ('Emperor')

του Beethoven

o κόντρα τενόρος Andreas Scholl, ασπίδα της αρμονίας

Ο Andreas Scholl είναι ο καλύτερος κόντρα τενόρος του κόσμου μου είπε ο κύριος δίπλα μου στο Wigmore Hall. Δεν ξέρω εάν είναι Ο καλύτερος, είναι πάντως μία εξαίσια φωνή και τον ακούσαμε σε ένα εξαιρετικό πρόγραμμα στις 12 Ιουνίου.

Ακούστε τον την τελευταία νύχτα των Proms του 2006.

Και με την Inger Dam.

συγκίνηση στο Covent Garden

της Εριφύλης για τα γενέθλιά της

να θυμηθεί που είχαμε μοιράσει τα σκαθάρια:

εκείνη Paul και George και εγώ John και Ringo

Περπατούσα ανάμεσα στους πάγκους του Covent Garden και συγκινήθηκα όταν είδα όλους σχεδόν τους δίσκους των Beatles να πουλιούνται. Δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πουλήσω από τις εκτοντάδες των LP μου ΑΥΤΟΥΣ ειδικά τους δίσκους...

Και λίγο πιο πέρα οι παληές βελόνες πλεξίματος. Κανείς δεν πλέκει πια στην οικογένειά μου. Μόνο η μανούλα μου έπλεκε και πώς έπλεκε! Με μία γρηγοράδα και δεινή επιδεξιότητα, έβγαζε σχέδια, έδενε χρώματα μεταξύ τους.

Σα να πουλιόταν ο εαυτός μου ήταν αυτοί οι δύο πάγκοι, ένα κομμάτι του, τα απομεινάρια μιας εποχής... που πέρασε ανεπιστρεπτί, δυστυχώς.

ο ανθρώπινος πόνος και η αφέλεια της πίστης στο θείο

Παρεκκλήσι του King's College στο Λονδίνο. Και οι πιστοί αφήνουν μηνύματα να διαβαστούν στη λειτουργία. Πόσο αφελείς μπορούν να είναι οι άνθρωποι; Και πόσο μπορούν να ελπίζουν;

"Μη βαδίζεις μόνος σου, άσε μας να προσευχηθούμε μαζί σου" λέει το σημειωματάριο που δίνει η εκκλησία στους πιστούς για να γράψουν πάνω το αίτημά τους. Δεν ξέρω αν είμαι κακιά, αλλά επειδή έχω περάσει και συνεχίζω να περνάω δυσκολίες δεν σκέφτηκα ποτέ να γράψω την ευχή μου σε ένα χαρτάκι και να ζητήσω αυτό που επιθυμώ από τον Θεό. Αυτό το κάνω κατά κόρον συνδικαλιζόμενη. Οι συμφορές όταν έρχονται απλώς με πλακώνουν. Ο Θεός δεν είναι ποτέ με τους άπιστους ίσως...

Madam Butterfly

Mε αγώνα δρόμου μετά από μία υπέροχη διάλεξη στο Institute of Education ο ΜΜ και εγώ τρέξαμε στην English National Opera για την "καλύτερη παράσταση της χρονιάς"
Madam Butterfly, στη μνήμη του παραγωγού της Antony Minghella (γνωστός μας από τον Άγγλο ασθενή) : εξαιρετική απόλαυση οι φωνές, η μουσική αλλά κυρίως τα σκηνικά, τα κοστούμια και η χορογραφία.

συντελεστές:
Conductor Edward Gardner
Original Director Anthony Minghella
Revival Director Carolyn Choa;
Designer Michael Levine
Lighting Designer Peter Mumford
Costume Designer Han Feng
Choreographer Carolyn Choa
Puppetry Blind Summit Theatre

Piotr Anderszewski

Τα ονόματα στις θέσεις είναι ένα πρόγραμμα δωρεών που ξεκίνησε το Royal Festival Hall εδώ και χρόνια. Εις μνήμην κάποιου δίνεις χρήματα και ονοματίζουν τη θέση. Εδώ δε θα είχα αντίρρηση να υπήρχε το όνομά μου. Ακούς, Γιάννη; Εγώ βέβαια είχα προσχωρήσει από τις πρώτες...

η απεργία στον υπόγειο

Kαι τι γίνεται όταν οι εργαζόμενοι (και τι εργαζόμενοι...) στον υπόγειο απεργούν με αίτημα αύξηση μισθών; Εν όψει των Ολυμπιακών και με το φόβο ότι εάν δεν υποκύψουν θα έχουν τα προβλήματα στην πλάτη τους οι πολιτικοί θα λύσουν το πρόβλημα.

Δεύτερη μέρα σήμερα που 3,5 εκατομμύρια ανθρώπων μετακινούνται με λεωφορεία, τα ιδιωτικά τους αυτοκίνητα και τα ποδήλατά τους. Οργανωμένο χάος στους δρόμους που η κίνηση είναι πολύ αργή, οι οδηγοί των λεωφορείων δίνουν πληροφορίες όπως δεν θα μπορούσαμε ποτέ να καταλάβουμε εμείς οι Έλληνες (ξέρετε με τη γνωστή τους προσποιητή ευγένεια) και η πόλη (κάτω στο μέσον) βάζει ράμπες για ποδήλατα που θα είναι αυξημένα τις μέρες αυτές.

Παρά το γεγονός ότι ταλαιπωρήθηκα κάπως σήμερα χάνοντας χρόνο και χρήμα σε ταξί, εύχομαι στους εργαζόμενους να πάρουν ό,τι παραπάνω μπορούν.

ο σιδηρόδρομος στην Αγγλία

Ο σιδηρόδρομος στην Αγγλία είναι ένα πολύ σοβαρός θεσμός. Οι άνθρωποι τον ανακάλυψαν, τον έχουν φτάσει εκεί που δεν μπορούμε να φανταστούμε ότι θα φτάσουμε κάποτε. Χιλιάδες άνθρωποι καθημερινά commute, δηλαδή μετακινούνται για να πάνε στις δουλειές τους. Πάνε εκτός Λονδίνου, σε άλλες πόλεις... Εδώ ο πανέμορφος σταθμός του York.
Εδώ το Victoria Station και οι νέοι τρόποι να βγάζεις τα εισιτήριά σου χωρίς να στήνεσαι στην ουρά. Βέβαια, θα μπορούσες να τα είχες βγάλει και ηλεκτρονικά από το σπίτι σου...

Άνθρωποι βιαστικοί που πάνε να πάρουν τον τραίνο τους που είναι σίγουροι ότι θα φτάσει στον προορισμό του κάποια συγκεκριμένη ώρα και θα φύγει ΑΚΡΙΒΩΣ!
Οι φίλοι μου εδώ παραπονιούνται ότι τα τραίνα είναι ακριβά και όχι πολύ ακριβή και όχι πολύ γρήγορα. Για φαντάσου!

τα πανεπιστήμια στην Αγγλία δεν είναι σταύλοι

Τα Πανεπιστήμια στην Αγγλία δεν είναι σταύλοι και όλοι είναι ευχαριστημένοι με αυτό. Είναι περιποιημένα, δεν έχουν αφίσες παντού, σπασμένα έπιπλα και πόμολα... Εδώ έχουμε το ονειρεμένο campus του York το οποίο είναι ασύγκριτο από την άποψη της γεωγραφικής θέσης: πάνω σε μία λίμνη με πλούσιο υγροβιότοπο και απίστευτη ησυχία. Ποδήλατα, πάπιες, άλλα πτηνά... και τα daffodils, να μου πει κάποιος πώς λέγονται στα ελληνικά;

και οι αφίσες και το πληροφοριακό υλικό... κάθε είδους από πολιτικό μέχρι και ερωτικό!

το εσωτερικό του York, όπως λέμε Φυσικομαθηματική ένα πράγμα...

Και καλά, αυτό είναι ΤΟ πανεπιστήμιο του Λονδίνου, το King's. Tα υπόλοιπα;

λ.χ. το Open University στο Milton Keynes. Δεν καταλαβαίνω ούτε την ανοχή μας στην ασκήμια ούτε τίποτα...

Bushaba Eathai, ή αλλιώς τρώμε υπέροχα στο Λονδίνο

του Γιάννη και της Ελένης που με εισήγαγαν...

Bushaba είναι ένα άνθος
και Eathai (eat+thai) είναι τρόπος φαγητού, προσέγγισης και απόλαυσής του:
http://www.busaba.com/

Διακόσμηση υψηλής αισθητικής, φαγητό πολύ καλό, fast food μεν αλλιώτικο δε.

Philip Glass

Χτες στο Barbican Philip Glass, σε μικρή δόση μην και τον συνηθίσουμε…
δεξιά μπορείτε να ακούσετε αποσπάσματα από αυτά που ακούσαμε)
πολύ καλή η Wendy Sutter στο τσέλο

σύντροφος του Glass και μούσα του

http://www.youtube.com/watch?v=zMp3kBeJi4M
http://www.youtube.com/watch?v=2IxWK29i-UI

http://www.philipglass.com/
ωραία ιστοσελίδα

http://en.wikipedia.org/wiki/Philip_Glass

και ακούστε κάτι:
http://www.youtube.com/watch?v=JiKKuM9rkeQ
http://www.youtube.com/watch?v=imbwn6iVryQ
http://www.youtube.com/watch?v=LFBijDU8PpE
http://www.youtube.com/watch?v=pFwR1c-cdFw&feature=related

The Russians are here!

Oι Ρώσοι είναι εδώ: στο Λονδίνο, κατά δεκάδες, τους συναντώ στην Όπερα, στις συναυλίες, στον υπόγειο.

Ξεχωρίζουν πάντα από τα παλιομοδίτικα ρούχα τους, ακόμη κι αν δεν μιλήσουν την υπέροχη γλώσσα τους.

Ξεχωρίζουν και στον υπόγειο γιατί αυτοί πάντα διαβάζουν: Times Literary Supplement, παλιομοδίτικη λογοτεχνία στα αγγλικά, όπως Camys και άλλα τέτοια.

Και ξεχωρίζουν γιατί και η συμεπριφορά μεταξύ τους είναι διαφορετική: κοιτιούνται αλλιώς, χαϊδεύονται τρυφερά μάνες με κόρες.

Η θετική μου προκατάληψη μιλά ή πρόκειται για αντικεμενική πραγματικόητα;

Elisir d’amor

Το ελιξήριο του έρωτα μπορεί να είναι και ένα κρασάκι Μπορντώ!

Εκπληκτική παράσταση με πολύ χιούμορ και πολύ καλούς συνετλεστές.

Katia & Marielle Labeque

Royal Festival Hall
Royal Philharmonic Orchestra
Κυριακή 24 May 2009

οι αδελφές Katia & Marielle Labeque

http://www.labeque.com/

Η επηρρεασμένη από την jazz Αμερική που καλλιέργησαν με έμφαση οι αδελφές Labeque υπό τη διεύθυνση του Leonard Slakin

το πρόγραμμα:

Aaron Copland Appalachian Spring Suite

George Gershwin Rhapsody in Blue (σε διασκευή για δύο πιάνα)

Modest Petrovich Mussorgsky Pictures at an Exhibition orch. Ravel

Η σουίτα του Copland's που γράφτηκε το 1944 ως μουσική μπαλέτου (παραγγελία της Μάρθας Γκράχαμ) Άνοιξη στα Απαλάχια αναπαριστά τις προετοιμασίες ενός γάμου σε μία αγροτική κοινότητα της Πενσυλβάνιας ενσωματώνοντας διάφορες λαϊκές αμερικάνικες μελωδίες.

ακούστε τες σε διάφορα:

Bach Concerto for two keyboards in C, BWV 1061: 1. Allegro

http://www.youtube.com/watch?v=aOG2GlpwsfU

America - Leonard Bernstein

http://www.youtube.com/watch?v=W4j_1cjYYPI

http://www.youtube.com/watch?v=iaLznptGye4

Le Corbusier

Le Corbusier στο barbican: η τέχνη της Αρχιτεκτονικής
http://www.barbican.org.uk/lecorbusier/home
http://lecorbusierblog.blogspot.com/

Και ξαφνικά ανακάλυψα ότι το Βarbican (http://www.barbican.org.uk/ και http://taskorpia.blogspot.com/2009/05/barbican.html)
είναι φτιαγμένο με πρότυπο τον Le Corbusier. Οι ειδήμονες φίλοι μου ισχυρίζονται ότι είναι κακοχωνεμένος αλλά englais μοντερνισμός.
Η έκθεση πολύ κατατοπιστική για να καταλάβει κάποιος την ιδιοφυία του δημιουργού: πολεοδομία, εκκλησίες, ταπισερί, έπιπλα και ο επιβλητικός μοντερνισμός.

Barbican

http://www.barbican.org.uk/
Πολυχώρος για μουσική, καλές τέχνες, θέατρο, κινηματογράφο και εκδηλώσεις κάθε είδους (μέχρι και τη δεξίωση γάμου μπορεί κανείς να κάνει εκεί: http://barbican.org.uk/banqueting/weddings Εστιατόρια και καφετέριες, κάλυψη για διαδίκτυο δωρεάν, μπορείς να περάσεις όλη σου τη μέρα εκεί. Ταυτοχρόνως και τόπος κατοικίας: μοντερνιστικός κατά τα πρότυπα του Le Corbusier. Οι ειδήμονες φίλοι μου ισχυρίζονται ότι είναι κακοχωνεμένος αλλά englais μοντερνισμός.
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2009LondonBarbican?authkey=Gv1sRgCLXK04WXpsj8kwE

Συγχρόνως και τόπος κατοικίας: ακριβός, πολυτελής και ίσως αδιέξοδος;

Το Barbican δεν κατάφερε να γίνει ζωντανή γειτονιά.

Και παρά το γεγονός ότι τώρα πια είναι δυνατόν να είναι κανείς έξω όσο του επιτρέπει ο καιρός, παρά τα συντριβάνια, τις πάπιες, τα υδρόφιλα φυτά, τα πλαστικότατα και κατά αφηρημένο τρόπο πανέμορφα κτήρια του Barbican στέκουν κάπως μοναχικά και out of context.

Εγώ είμαι αμφίθυμη: μου αρέσει ο χώρος να κάνω βόλτα σ’ αυτόν τη μέρα,

τον έχω αγαπήσει, έχω βρεθεί εκεί με φίλους…

ελληνικοί μύθοι για την αγγλική κοινωνία

Φτάνει η κουλτούρα, από αύριο πάλι. Σήμερα ήθελα να μιλήσω για κάποιους μύθους

που είναι πολύ ισχυροί στην ελληνική κοινωνία σχετικά με τους Εγγλέζους.

Jerusalem Quartet στο Wigmore Hall

Jerusalem Quartet

Το κουαρτέτο είναι από τα πιο δυναμικά και συναρπαστικά κουρτέτα της εποχής μας, και κέρδισαν έπαινο το 2008 για τον δίσκο τους ο Θάνατος και η Κόρη του Σούμπερτ.

Alexander Pavlovsky - 1st violin

Sergei Bresler - 2nd violin

Amihai Grosz - viola

Kyril Zlotnikov - cello

http://www.harrisonparrott.com/artists/Jerusalem_Quartet.asp http://www.chambermusic.co.nz/artists/164.php

στη συναυλία μαζί τους:

Zvi Plesser cello

Mitsuko Uchida στο Royal Festival Hall

H Mitsuko Uchida είναι star και το ξέρει.

Συμπεριφέρεται ως τέτοια, χαριεντίζεται στα μπιζ, φωτογραφίζεται ως ντίβα.

Μοριακή κουζίνα στο Τελλόγλειο

Είχαμε καταφέρει στο Τελλόγλειο ως πόλη και ως Πανεπιστημιακοί να έχουμε ένα πολύ ωραίο εστιατόριο  με εξυπηρέτηση από συμπαθητικούς ανθρώπους, ωραίο φαγητό και καλές τιμές.

βαποράκι γλυκών εδεσμάτων για τους φίλους μου...

ή αλλιώς το μαρτύριο του ζαχαροδιαβητικού

Πήγαιν' έλα στο Λονδίνο κουβαλάω γλυκά που έφτιαξαν μανούλες για τον Γ. μέλι για τη Λ. και τις φίλες της και -δυστυχώς- ούτε το "νόμιμο Φ.Π.Α." δεν μπορώ να εισπράξω, δηλαδή κομμάτι από το κέικ, λίγο από τα σοκολατάκια, κ.ο.κ. λόγω κατάστασης υγείας.

Η μάνα μου κάθε φορά που μας έφτιαχνε μια πίτα (σε δύο ώρες από το τηελφώνημα) όταν πηγαίναμε να την πάρουμε έλειπε ένα κομμάτι από τη γωνία. - Το νόμιμο Φ.Π.Α., έλεγε...

Αχ! ας έτρωγα την πίτα της ξανά κι ας ήτανε μισό ταψί.

Royal Festival Hall, τα τραπεζάκια έξω...

David Cohen

Christoph von Dohnanyi

η αιώνια προδομένη γυναίκα...

της Λ. που μεγάλωσε πολύ και καλά

Στη Royal Opera House με κόρη φίλης (αχ! μόνο μέσω των παιδιών καταλαβαίνουμε πόσο έχουμε μεγαλώσει, όταν τα βλέπουμε να μην είναι πια παιδιά, και πόσο χαιρόμαστε όταν έχουν μεγαλώσει υγιώς και είναι ώριμοι ενήλικοι αλλά με τη φρεσκάδα του παιδιού που κουβαλάνε ακόμη πάνω τους...) για το αιώνιο μπαλέτο Ζιζελ.

Τacacs Quartet

Δευτέρα, 11 Μαίου με τον Κ. στο Queen Elizabeth Hall

(χώρο συναυλιών για μουσική δωματίου στο σύμπλεγμα του λατρεμένου
South Bank)

ακούσαμε το Κουαρτέτο Τacacs