Η τελευταία δήλωση του δημάρχου –την οποία εάν ήμασταν νηφάλιοι θα συζητούσαμε τη λογική της– ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο Μπουτάρης είναι αλκοολικός, πετυχημένος επιχειρηματίας, gay friendly, αντισυμβατικός, φορές-φορές προκλητικός χωρίς λόγο και άλλες αγενείς προς τους άλλους.
Να θυμηθούμε ότι όλα ονομάστηκαν Μακεδονία μετά το συλλαλητήριο του '90; Να σκεφτούμε όσες και όσοι συμμετέχουμε σε σεμινάρια, συνέδρια και διεθνή fora ότι καθόμαστε πολλές φορές στο ίδιο τραπέζι με συναδέλφους από τη Macedonia;
Αυτό που ενόχλησε ήταν η αλήθεια περί εθνικής μας ήττας και άτσαλων πολιτικών χειρισμών. Και, φυσικά, οι απόψεις του για τις 3 Μακεδονίες, η ειλικρίνειά του για τους δικούς μας ντόπιους και τη γλώσσα τους, ο κοσμοπολιτισμός του, ο αντιεθνικισμός του, δηλαδή. Όλα αυτά ήταν και είναι ο λόγος που συμπορεύομαι μαζί του από το 2006. Από κοντά και απόψεις του για την ιστορία της πόλης, η στάση του απέναντι στις κάθε είδους μειονότητες, μετανάστες και πρόσφυγες. Και, φυσικά δεν είναι λαϊκιστής.
Αυτό δεν συγχωρούν στον δήμαρχο η μείζων αντιπολίτευση (στρατιωτάκια βουβά και συντεταγμένα πίσω από τον αρχηγό τους), οι ευεργετημένοι κάθε είδους νάνοι, οι κομπλεξικοί, η ασφυξία της πόλης.
Ο Μπουτάρης είναι τσαλακωμένος και γι αυτό ανθρώπινος και κάποτε αφελής, θεωρώντας πως ό,τι είναι σωστό μπορεί να εκφράζεται και δημόσια. Δεν είναι πολιτικός, δεν θήτευσε στους μηχανισμούς (το άλλο μεγάλο του προσόν και ο άλλος λόγος που με έπεισε να ασχοληθώ με τον δήμο). Και έρχονται τώρα συντεταγμένοι διάφοροι ανούσιοι και πέμπτης κατηγορίας πολιτικοί, διάφοροι δυσαρεστημένοι (κάποτε σωστά και κάποτε όχι) πολίτες και ζητούν την κεφαλή του επί πίνακι! Με λόγο εμπρηστικό, ειρωνείες και κακεντρέχεια.
Θα μας υποστείτε μέχρι τέλους της θητείας μας.
Τέλος, να πω ότι κάνει (κάνουμε) λάθη συνεχώς. Γιατί κάνει (κάνουμε) πολλά και είναι δύσκολο... Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι μακράν καλύτερος του προηγούμενου δημάρχου και της προηγούμενης κατάστασης συνολικά. Η πόλη άλλαξε και αυτό δεν αρέσει στους μπαγιάτηδες, στους κομματάρχες και σε άλλους πολλούς. Και όταν μιλούμε για τον αέρα της πόλης, δεν εννοούμε τον βαρδάρη, ούτε τον αέρα τον κοπανιστό. Εννοούμε το σπάσιμο της απομόνωσης, της γελειότητας, του συντηρητισμού. Αυτό είναι το δάσος. Κάποια δέντρα δεν πάνε καλά. Θα τα φροντίσουμε.
Να θυμηθούμε ότι όλα ονομάστηκαν Μακεδονία μετά το συλλαλητήριο του '90; Να σκεφτούμε όσες και όσοι συμμετέχουμε σε σεμινάρια, συνέδρια και διεθνή fora ότι καθόμαστε πολλές φορές στο ίδιο τραπέζι με συναδέλφους από τη Macedonia;
Αυτό που ενόχλησε ήταν η αλήθεια περί εθνικής μας ήττας και άτσαλων πολιτικών χειρισμών. Και, φυσικά, οι απόψεις του για τις 3 Μακεδονίες, η ειλικρίνειά του για τους δικούς μας ντόπιους και τη γλώσσα τους, ο κοσμοπολιτισμός του, ο αντιεθνικισμός του, δηλαδή. Όλα αυτά ήταν και είναι ο λόγος που συμπορεύομαι μαζί του από το 2006. Από κοντά και απόψεις του για την ιστορία της πόλης, η στάση του απέναντι στις κάθε είδους μειονότητες, μετανάστες και πρόσφυγες. Και, φυσικά δεν είναι λαϊκιστής.
Αυτό δεν συγχωρούν στον δήμαρχο η μείζων αντιπολίτευση (στρατιωτάκια βουβά και συντεταγμένα πίσω από τον αρχηγό τους), οι ευεργετημένοι κάθε είδους νάνοι, οι κομπλεξικοί, η ασφυξία της πόλης.
Ο Μπουτάρης είναι τσαλακωμένος και γι αυτό ανθρώπινος και κάποτε αφελής, θεωρώντας πως ό,τι είναι σωστό μπορεί να εκφράζεται και δημόσια. Δεν είναι πολιτικός, δεν θήτευσε στους μηχανισμούς (το άλλο μεγάλο του προσόν και ο άλλος λόγος που με έπεισε να ασχοληθώ με τον δήμο). Και έρχονται τώρα συντεταγμένοι διάφοροι ανούσιοι και πέμπτης κατηγορίας πολιτικοί, διάφοροι δυσαρεστημένοι (κάποτε σωστά και κάποτε όχι) πολίτες και ζητούν την κεφαλή του επί πίνακι! Με λόγο εμπρηστικό, ειρωνείες και κακεντρέχεια.
Θα μας υποστείτε μέχρι τέλους της θητείας μας.
Τέλος, να πω ότι κάνει (κάνουμε) λάθη συνεχώς. Γιατί κάνει (κάνουμε) πολλά και είναι δύσκολο... Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι μακράν καλύτερος του προηγούμενου δημάρχου και της προηγούμενης κατάστασης συνολικά. Η πόλη άλλαξε και αυτό δεν αρέσει στους μπαγιάτηδες, στους κομματάρχες και σε άλλους πολλούς. Και όταν μιλούμε για τον αέρα της πόλης, δεν εννοούμε τον βαρδάρη, ούτε τον αέρα τον κοπανιστό. Εννοούμε το σπάσιμο της απομόνωσης, της γελειότητας, του συντηρητισμού. Αυτό είναι το δάσος. Κάποια δέντρα δεν πάνε καλά. Θα τα φροντίσουμε.
