του Δημήτρη και της Άρτεμης
Για πέμπτη φορά στην Πόλη (την ομορφότερη πόλη, θαρρώ) με φίλους, κάνοντας μάλιστα και τον ξεναγό –τρομάρα μου! Καλά τα κατάφερα με τη βοήθεια του Ο.Μ. που την έχει κάνει κόσκινο. Καταφέραμε και μπήκαμε με το αυτοκίνητο (το οποίο αμέσως αφήσαμε σε parking και το ξαναπήραμε φεύγοντας).
Η επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, αλλιώς και ορθότερα στην Ιστανμπούλ ή απλώς στην Πόλη (οι άλλες χρειάζονται ονόματα, αυτή όχι γιατί είναι το πρότυπο για όλες τις άλλες…) δεν είναι μία εύκολη υπόθεση για χίλιους δυό λόγους: η αμφιθυμία μας για τους γείτονές μας και «σημαντικούς μας άλλους», τους Τούρκους, το γεγονός ότι όλοι έχουμε συγγενείς που ζούσαν «πέρα από το Αιγαίο» κάποτε, αυτά που μάθαμε στη σχολική ιστορία… Η πόλη αυτή δεν έχει όμοιό της και δεν είναι δυνατόν να μείνει κανείς αδιάφορος απέναντι στη γοητεία της. Η Πόλη διεκδικεί την αγάπη σου γι’ αυτήν με πολύ ισχυρά χαρτιά: η γοητεία του σιδηροδρομικού σταθμού που μας θυμίζει ότι οι άνθρωποι κάποτε ήταν περιηγητές και όχι τουρίστες, τα μύδια σε αφθονία στο Ίσκαλε, το μελαγχολικό νεκροταφείο των Ελλήνων στο Μπαλουκλί, τα νοστιμότατα και υπέροχα παρουσιασμένα φαγητά της, τα υφάσματα, οι πασμίνες και τα κεραμικά της Κιουτάχειας στο Καπαλί Τσαρσί (μία από τις πιο όμορφες σκεπαστές αγορές στον κόσμο) με τα παζάρια των εμπόρων και την επικοινωνία μαζί τους, τους πλανόδιους πωλητές (σε ομοιόμορφα τροχήλατα που προνόησε να σχεδιάσει ο Δήμος της πόλης), οι πλανόδιοι εργαζόμενοι (σε επαγγέλματα που πια εξαφανίζονται στη Δύση, όπως αυτό του λούστρου-καθαριστή παπουτσιών ή του πωλητή σαλεπιού έξω από το Μπλε Τζαμί και την Αγία Σοφία), η Αγία Σοφία με ό,τι σηματοδοτεί στο φαντασιακό μας, οι γέφυρες που ενώνουν το ιστορικό κέντρο με το Πέραν, η σχόλη του ζεύγους στην καλλιτεχνική συνοικία Ορτάκιοϊ είναι μερικές από τις εικόνες που κουβάλησα στη μηχανή και στην ψυχή μου από αυτό το ταξίδι στην Πόλη.
Αυτή τη φορά μείναμε στο
Sultanahmet δηλαδή την περιοχή της Αγίας Σοφίας και όχι στο Πέραν που συνήθως μένουμε στην Πόλη. Μέχρι και ψώνια σε
super market έκανα.
Το
ξενοδοχείο μας, το
Kybele Hotel από τα μικρά εκείνα ξενοδοχεία με
χαρακτήρα, πολύ πρωτότυπη και πολύ ατμόσφαιρα (δεν το συνιστώ σε όσους έχουν πρόβλημα κινητικό και συνιστώ να μην πάρετε δωμάτιο στο δρόμο, γιατί δεν θα κοιμηθείτε μέχρι τις 2 το βράδυ –ούτε λόγος για μεσημέρι). Το δωμάτιό μου ήτανε
room with a view. To ξενοδοχείο διαθέτει και
study room.
Μόλις φτάσαμε πέσαμε πάνω στο
Ραμαζάνι στο Πάρκο Αγίας Σοφίας. Την επόμενη μέρα πήγαμε εκδρομή στα Πριγκηπόνησα. Η
διαδρομή μας προς τα νησιά και η επιστροφή μας. Πρώτη στάση η
Κinaliada (Πρώτη), μετά το
Burgazada (Αντιγόνη), ύστερα η
Heybelida (Χάλκη) και τέλος η
Πρίγκηπος (Bukukada), όνομα και πράγμα με τις όμορφες εξοχικές της κατοικίες, τα πεύκα της (είναι κατάφυτη) και την έλλειψη αυτοκινήτων. Τα ποδήλατα κυριαρχούν, νοικιάζονται, δανείζονται; (δεν φρόντισα να μάθω…) και για όσους βαριούνται υπάρχουν στο νησί χιλιάδες παϊτόνια.
Και ιδού μερικές διαδρομές με το τραμ (κουνημένες πολλές και όχι σούπερ φωτογραφίες αλλά για να θυμόμαστε...)
Bayazit-Eminonu,
Kabatas-Taksim,
Karakoy-Sultanahmet,
Sultanahmet-Kabatas,
Sultanahmet-Zeytinburnu,
Kabadas και Karakoy
Και οι άχρηστες βόλτες στην
Ιστικλάλ και το πέραν, υπέροχες γιατί ακριβώς είναι άχρηστες ουχί όμως και αχρείαστες και στο Πέραν γενικότερα. Ανεβήκαμε στο ξενοδοχείο Marmara Hotel και φωτογράφισα γύρω-γύρω την Πλατεία Taksim.
Και μετά στην πρώην ψαραγορά, το
Balik Pazari-Cicek Pasaji. Μεσημεριανό στον
Haci Abdullah (το καλύτερο λοκάντασι του Πέραν με υπέροχα λαδερά φαγητά και εξαιρετική ατμόσφαιρα). Ξανά έξω στην πολύβουη ιστικλάλ και σταθμεύουμε στο
Κardelenler project.
Μπαίνουμε στο βιβλιοπωλείο
Mefisto και κατηφορίζουμε την οδό
Meselik και φτάνουμε στον Πύργο του Γαλατά.
Ατέλειωτες βόλτες στο υπέροχο
Capali Carsi και στην
Αιγυπτιακή αγορά (Μisir Carsisi), όπου και το πάλαι ποτέ ελληνικό εστιατόριο
Pandeli. Και μερικές αφίσες και
νομίσματα.
Μία βόλτα στο
Ortakoy, την arty-farty περιοχή που μου έμαθε η ΜΜ και ο ΒΔ είναι πάντοτε αποζημιωτική, έστω κι αν δεν καταλαβαίνουν οι άντρες τι κοιτάμε χωρίς να αγοράζουμε. Ακόμη κλαίμε με την Άρτεμη το καπέλο που δεν αγοράσαμε.
Στην επιστροφή μας περάσαμε από την όμορφη
Σιληβρία, πατρίδα των γονιών της φίλης μου. Η μέρα ήταν μελαγχολική και η διάθεσή μας το ίδιο. Κάθε ωραίο τελειώνει και σίγουρα εγώ δεν έχω τελειώσει με την καλλίστη των πόλεων.
