Έχω
να ρθω στο λατρεμένο μου Νυμφαίο τρία χρόνια. ´Αλλαξαν πολλά: πέθαναν
αγαπημένα πρόσωπα, έκλεισαν μαγαζιά, αλλά αυτό που με στενοχώρησε πιο
πολύ από όλα είναι ότι έκλεισε το καφενείο, εστιατόριο, ξενοδοχείο του
χωριού. Το κοινοτικό. Εκεί που έμεινα με φίλους, μόνη, με φοιτητές και
φοιτήτριες, αλλά κυρίως με τον Αρκτούρο, ακόμη πριν σινιαριστεί. Εκεί
που τρώγαμε με 100 δραχμές πέντε μέρες, εκεί που μας έκανε η Νεράντζα
τις υπέροχες στραπατσάδες και τις... αρκουδόπιτες, μας δίαλεγε τα σωστά
μανιτάρια και μας τα τηγάνιζε. Τέλος εποχής. Η κρίση που όλα τα
αλοιώνει...
περισσότερες φωτογραφίες εδώ
