συγκίνηση στο Covent Garden

της Εριφύλης για τα γενέθλιά της

να θυμηθεί που είχαμε μοιράσει τα σκαθάρια:

εκείνη Paul και George και εγώ John και Ringo

Περπατούσα ανάμεσα στους πάγκους του Covent Garden και συγκινήθηκα όταν είδα όλους σχεδόν τους δίσκους των Beatles να πουλιούνται. Δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πουλήσω από τις εκτοντάδες των LP μου ΑΥΤΟΥΣ ειδικά τους δίσκους...

Και λίγο πιο πέρα οι παληές βελόνες πλεξίματος. Κανείς δεν πλέκει πια στην οικογένειά μου. Μόνο η μανούλα μου έπλεκε και πώς έπλεκε! Με μία γρηγοράδα και δεινή επιδεξιότητα, έβγαζε σχέδια, έδενε χρώματα μεταξύ τους.

Σα να πουλιόταν ο εαυτός μου ήταν αυτοί οι δύο πάγκοι, ένα κομμάτι του, τα απομεινάρια μιας εποχής... που πέρασε ανεπιστρεπτί, δυστυχώς.

ο ανθρώπινος πόνος και η αφέλεια της πίστης στο θείο

Παρεκκλήσι του King's College στο Λονδίνο. Και οι πιστοί αφήνουν μηνύματα να διαβαστούν στη λειτουργία. Πόσο αφελείς μπορούν να είναι οι άνθρωποι; Και πόσο μπορούν να ελπίζουν;

"Μη βαδίζεις μόνος σου, άσε μας να προσευχηθούμε μαζί σου" λέει το σημειωματάριο που δίνει η εκκλησία στους πιστούς για να γράψουν πάνω το αίτημά τους. Δεν ξέρω αν είμαι κακιά, αλλά επειδή έχω περάσει και συνεχίζω να περνάω δυσκολίες δεν σκέφτηκα ποτέ να γράψω την ευχή μου σε ένα χαρτάκι και να ζητήσω αυτό που επιθυμώ από τον Θεό. Αυτό το κάνω κατά κόρον συνδικαλιζόμενη. Οι συμφορές όταν έρχονται απλώς με πλακώνουν. Ο Θεός δεν είναι ποτέ με τους άπιστους ίσως...