Soul and the City: τέσσερις αγαπημένοι μας ακτιβιστές...

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Soul σσ. 16, 17 και 18

υπάρχουν τρία κείμενα κάτω από τον τίτλο: Soul and the City: τέσσερις αγαπημένοι μας ακτιβιστές κατεβαίνουν στις δημοτικές εκλογές. Δαγκωτό!

Σταυρό στη Χοντολίδου

Mε αυθόρμητο τρόπο ο βαφτισιμιός μου και η αδελφή του αναφωνούν...

Σημείωμα Γιάννη Μπουτάρη

«Δεν θα δεις ποτέ Δημαρχία…»…αυτή είναι η διαφορά μας Σεβασμιότατε…

Ότι εγώ νομίζω πως για τα θέματα αυτά αποφασίζουν οι πολίτες, ενώ εσείς νομίζετε ότι αποφασίζει η εκκλησία και ούτε καν η εκκλησία: ότι αποφασίζετε εσείς προσωπικά…
Μπορώ να έχω τη γνώμη μου για εσάς και εσείς τη δική σας για μένα. Ωστόσο, οφείλουμε να διακρίνουμε το θεσμικό μας ρόλο από τις προσωπικές μας γνώμες. Δεν το νομίζετε; Σήμερα, στην πιο λαμπρή γιορτή της πόλης, δείξατε πως δεν το νομίζετε. Ούτε καν όταν είσαστε οικοδεσπότης…
Ας περιμένουμε λοιπόν την ετυμηγορία της πόλης…«κοντός ψαλμός αλληλούια».
Γιάννης Μπουτάρης
Υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
Y.Γ. Χρόνια πολλά σε όλους, και σε εσάς Σεβασμιότατε. Εύχομαι το 2012, εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση μας, να ξαναγυρίσει η ελπίδα και η υπερηφάνεια στις καρδιές όλων μας.
Να μπούμε ξανά στη λεωφόρο της δημιουργίας.

“Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές και τα επόμενα τέσσερα χρόνια, γύρω από τον Γιάννη Μπουτάρη (κοσμοπολίτη αλλά και φανατικό βλάχο Νυμφαιώτη, Θεσσαλονικιό αλλά όχι αντι-Αθηναίο, Έλληνα αλλά όχι φοβισμένο αντι-Τούρκο, σεβαστικό με το παρελθόν της πόλης και τις μειονότητές της, πολυ-πολιτισμικό πολίτη χωρίς αισθήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας) συγκροτήθηκε ένα ρεύμα πολιτών με στόχο την αλλαγή στα πράγματα του Δήμου προς μία κατεύθυνση αντιεθνικιστική, αντικληρικαλιστική και κοσμοπολίτικη, με αναπτυξιακή κατεύθυνση και μία πολιτιστική πολιτική”, έγραφα στο blog μου. Γιάννη, μας έκανες για μία ακόμη φορά περήφανους!

υπάρχουν και οι άλλοι οδηγοί ταξί...

Πολλές φορές είναι βρώμικοι, μυρίζουν άσχημα, ακούν τρομακτικά άσχημη μουσική, είναι αγενείς, έχουν απαράδεκτες αντιλήψεις.
Κάποιες φορές όμως είναι πολύ φιλικοί, ακούν υπέροχες μουσικές και έχω κάνει μαζί τους τις πιο όμορφες συζητήσεις.
Προχτές φεύγοντας από τα γραφεία της Πρωτοβουλίας, μπήκα σε έναν τέτοιον άνθρωπο και αρχίσαμε την κουβέντα, καθώς άκουγε έναν πολύ ωραίο σταθμό. Πάνω στο παρμπρίζ είχε ένα βιβλίο και μου εξομολογήθηκε ότι το διαβάζει όταν δεν έχει δουλειά. Είχα μαζί μου το Αστείο του Κούντερα και, φυσικά, του το έδωσα με όλη μου την ψυχή. Καλοδιάβαστο, άγνωστε, καλέ μου φίλε...

"Σε πρώτο πρόσωπο: ο Γιάννης Μπουτάρης μέσα από τα μάτια μιας παλιάς φίλης και συνοδοιπόρου"

http://konteiner.gr/konteiner/K10.pdf
σελίδα 26 κείμενό μου για τον Γιάννη Μπουτάρη
μου άλλαξαν τον τίτλο αλλά σαν πολλές απαιτήσεις δεν είχα; ο δικός μου τίτλος ακολουθεί

 Γιάννης Μπουτάρης: «ωραίος σαν Έλληνας»

στη μνήμη της Αθηνάς που επιθύμησε περισσότερο από κάθε άλλον

τον Γιάννη Μπουτάρη δήμαρχο Θεσσαλονίκης

        Γνώρισα τον Γιάννη Μπουτάρη στα 19 μου όταν η γυναίκα του Αθηνά με βοηθούσε να στήνω παιδότοπους σε διάφορους χώρους και να απασχολώ δημιουργικά τα παιδιά. Έδειχνε ενοχλημένος που με έβρισκε στο σπίτι του −η αλήθεια είναι τις πιο ακατάλληλες ώρες της ημέρας− καθώς γυρνούσε από τη δουλειά του και δεν ήταν απέναντί μου ούτε ιδιαιτέρως ομιλητικός, πόσω μάλλον φιλικός. Από την πλευρά μου, το νεαρό της ηλικίας μου και η συγκεκριμένη μου πολιτική τοποθέτηση δεν μου επέτρεπαν να ασχοληθώ με έναν οινοβιομήχανο, τη στιγμή μάλιστα που δεν μου έδινε καμία σημασία! Αν ήξερα τι μου επεφύλασσε το μέλλον… Η μόνη σύνδεση μαζί του ήταν έμμεση, μέσω των εξαιρετικών ξηρών και στιφών οίνων του «τριγώνου του ξινόμαυρου» (Νάουσα, Γουμένισσα και Αμύνταιο), που όλοι εμείς οι Βόρειοι προτιμούμε από τα ξενέρωτα βελούδινα της Νοτίου Ελλάδος και των νησιών. Για να λέμε την αλήθεια, ο Γιάννης Μπουτάρης έμαθε σε όλους τους Έλληνες τα κρασιά ονομασίας προέλευσης, δηλαδή μάς έμαθε να πίνουμε ποιοτικό κρασί. Όταν μιλά γι’ αυτά ακόμη και σε ανίδεους όπως εγώ, μεταφέρει με απλό τρόπο την αγάπη και τη γνώση του για το αντικείμενό του: αναφέρεται στην «πίτα που μεγαλώνει εάν βοηθιόμαστε μεταξύ μας οι οινοπαραγωγοί» και σε πείθει ότι τους θέλει όλους καλύτερους από πριν. Γιατί ένα χαρακτηριστικό του Μπουτάρη είναι ότι δεν έχει κόμπλεξ με τους ανθρώπους γύρω του, αντέχει να είναι με ομότιμους και να βγάζει από μέσα σου το καλύτερο δείχνοντάς σου εμπιστοσύνη και αφήνοντάς σε να παίρνεις πρωτοβουλίες.

          Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένας άνθρωπος που πολύ δύσκολα μπορεί να σε θυμώσει, ενώ πολύ συχνά σφάλλει ή διαφωνείς μαζί του: η χάρη και η έμφυτη αστική του ευγένεια, τον κάνουν να υποχωρεί ουσιαστικά και να ξεπερνά τις σκοπέλους στις οποίες τον οδηγεί το ταπεραμέντο και το αεικίνητο του χαρακτήρα του. Δύο φορές κινδύνευσε η σχέση μας γιατί τον έπιασα να μου φέρεται άδικα και του το υπέδειξα, αλλά τελικώς δεν τα χαλάσαμε. Αντ’ αυτού στήσαμε τον AΡΚΤΟΥΡΟ (τον φύλακα της αρκούδας) στο Νυμφαίο, και λέω στήσαμε γιατί υπήρξα η πρώτη εργαζόμενη στον Α και η νονά του, ας είναι καλά τα αρχαιοελληνικά μου λεξικά και οι μυθολογίες. Τον Αρκτούρο που τον οραματίστηκε ο μικρός του γιος Μιχάλης, τον υιοθέτησε και τον στήριξε ο ίδιος και μετά, όπως κάνει με όλα τα πράγματα που βάζει σε εφαρμογή, τον άφησε για να πάει παραπέρα. Γιατί έτσι κάνει ο Μπουτάρης: μόλις κατακτήσει κάτι, προχωρά στην επόμενη πρόκληση, επαγγελματική ή προσωπική.

          Ο Γιάννης Μπουτάρης ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που, επειδή δεν ενδιαφέρονται για το προσωπείο αλλά για το πρόσωπό τους, δεν έκρυψε ποτέ τις αδυναμίες του. Παθιασμένος με τη ζωή αλλά με γενναιότητα η προσωποποίηση της φράσης του Ελύτη: «ο νόμος που είμαι δεν θα με υποτάξει», μετέτρεψε το προσωπικό του πάθος σε κοινωνική προσφορά λειτουργώντας ως παράδειγμα για πολλούς εξαρτημένους. Ειρωνεία να είσαι ένας από τους πιο πετυχημένους οινοπαραγωγούς και να μην μπορείς να πιεις (όχι να δοκιμάσεις) τα κρασιά σου τα ίδια. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι και τίποτε άλλο να μην είχε καταφέρει στη ζωή του ο Μπουτάρης, αυτό και μόνο, η νηφαλιότητά του και η απεξάρτηση από το αλκοόλ θα ήταν αρκετά για να τον σέβομαι. Και, επίσης, έχω σκεφτεί ότι εάν αυτό γίνεται τότε ο άνθρωπος όλα τα μπορεί.

          Ο δαιμόνιος αυτός Βλάχος είναι ένας κατά βάθος μοναχικός και απρόβλεπτος άνθρωπος, αυθόρμητος, βαθειά πολιτικοποιημένος χωρίς απωθητική κομματική ξύλινη γλώσσα, ανεξίθρησκος και ελεύθερος από δογματικές αντιλήψεις και αγκυλώσεις, ανεξάρτητος από κομματικές δεσμεύσεις και ερασιτέχνης της πολιτικής με την πιο βαθιά έννοια του όρου. Τον συναντώ πολλές φορές να περπατά στην πόλη συνομιλώντας με τους συμπολίτες του, αστούς και λαϊκούς −τον αγαπούν όλοι. Και του συγχωρούν τα λάθη ή τις χωρίς προσωπικό όφελος πολιτικές του κινήσεις.

         Δεν τον ψήφισα όταν κατέβηκε δημοτικός σύμβουλος με το διευρυμένο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ αλλά με έπεισε να ενταχθώ στην Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη και να είμαι μάλιστα υποψήφια στις εκλογές του 2006. 100 «ξεκούδουνοι» (έτσι μας αποκαλούσε ο Μπουτάρης) από όλα τα κόμματα αναστατώσαμε την πόλη και δείξαμε ότι όλα είναι πιθανά: «Να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε ξανά (τι κατάντια να ντρεπόμαστε και γι’ αυτό!) με έβαλες στο τριπάκι –να ’σαι καλά!», του έγραψε κάποιος στο site μας. Και για να μιλήσω με τους στίχους του Σαββόπουλου: όλα αυτά έγιναν για τη «γιορτή… εκεί όπου οι άνθρωποι δεν καθορίζονται απ’ τα συμφέροντα, δηλαδή από την ανάγκη, και καταφτάνουν γενναιόδωροι, και ξεχειλίζουν τα κρασιά…». ΚΥΡ-ΓΙΑΝΝΗ εννοείται πάντα!

        Τέσσερα χρόνια δουλέψαμε με τον Μπουτάρη στην Πρωτοβουλία ως αντιπολίτευση με τον ίδιο στο κέντρο να εμψυχώνει συλλογικές φαντασιώσεις που αυτή τη φορά είναι πολύ κοντά στην πραγματοποίησή τους, καθώς κατάφερε εκτός από τους πολίτες να πείσει και τα κόμματα να υποστηρίξουν έναν ανεξάρτητο υποψήφιο, ενεργό πολίτη με αρχές και αποδεδειγμένη πολιτική ανιδιοτέλεια. Κοντολογίς, ο θρίαμβος της κοινωνίας των πολιτών.

        Τόσο τα προτερήματα όσο και τα ελαττώματα του Γιάννη Μπουτάρη είναι φανερά και ανοιχτά στην κρίση των συμπολιτών του, γιατί όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Ομότιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής Δ.Ν. Μαρωνίτης: «ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένα πρόσωπο διαρκώς παρόν, και γι’ αυτό ακριβώς ελέγξιμο».

υποψήφια κοινοτική σύμβουλος

από την Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη
στη Θεσσαλονίκη της πρωτοβουλίας

αλλάζοντας τη «γειτονιά» μας

αλλάζουμε την πόλη μας

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη από γονείς πόντιους πρόσφυγες το 1957. Αποφοίτησα από το Στ΄ Γυμνάσιο Θηλέων. Σπούδασα Φιλολογία και Παιδαγωγική στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. και ολοκλήρωσα τις μετα-πτυχιακές μου σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο και στο Institute of Educa-tion του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Διδάσκω στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής ως Επίκουρη Καθηγήτρια. Είμαι μέλος της Παιδαγωγι-κής Εταιρείας Ελλάδος, μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Σημειωτικής Εταιρείας και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής διεθνών περιοδικών.

Play Leader στην Παιδική Εστία «Άσυλο του Παιδιού», πρώτη εργα-ζόμενη, «νονά» και εταίρος έως σήμερα της αστικής εταιρείας για την προστασία και διαχείριση της Φύσης «ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ». Συμμετείχα ε-νεργά σε υπεύθυνες θέσεις σε εθνικά ερευνητικά προγράμματα (Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων).

Συμμετοχή στα κοινά
Πρόεδρος του συλλόγου και μέλος Δ.Σ. της Πνευματικής Κίνησης Νέων 40 Εκκλησιών (1976-1979), Ταμίας και γραμματέας του συλλόγου του Ενιαίου Διδακτικού Προσωπικού (Ε.Δ.Π.) Φιλοσοφικής (1981-1984). Διαχειρίστρια (moderator) της λίστας της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών Α.Π.Θ. & ΠΑ.ΜΑΚ. Θεσσαλονίκης. Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούμαι στον χώρο του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, είμαι μέλος της Ένωσης Πεζών και ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Πάνθηρες των Δρόμων (Streetpan-thers http://www.streetpanthers.gr/). Από τις περασμένες εκλογές είμαι διαμερισματική σύμβουλος στο Α΄ Διαμέρισμα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Mε άλλα τρία μέλη της Πρωτοβουλίας για τη Θεσσαλονίκη, στήσαμε στις 29 Μαΐου 2010 το Thessaloniki Urban Festival, μια χειροποίητη γιορτή της πόλης για την ανάκτηση των δημόσιων χώρων με συμμετοχή 30 καλλιτεχνικών και ακτιβιστικών ομάδων και τη βοήθεια περίπου 50 εθελοντών.

Μια φορά στην πολιτική, πάντα στην πολιτική
Αγαπώ (χωρίς φοβικές απόψεις για την Αθήνα) τη Θεσσαλονίκη που υποδέχτηκε τους πρόσφυγες γονείς μου, έχω πείρα από διοίκηση συλλογικών φορέων, διαρκή συμμετοχή στα κοινά και πιστεύω ότι μπορώ να συνεισφέρω στην αλλαγή σελίδας της πόλης. Κατεβαίνω για δεύτερη φορά υποψήφια κοινοτική σύμβουλος στο A΄ διαμέρισμα της Θεσσαλονίκης, στο οποίο ζω όλα τα χρόνια της ζωής μου. Ως μέλος της Δημοτικής Κίνησης Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη και εκλεγμένη Διαμερισματική Σύμβουλος κατάλαβα πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτε όντας στην αντιπολίτευση. Είναι προφανές ότι για να κερδηθεί η εκλογική μάχη χρειάζεται η συμπαράταξη αυτού που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «ο ευρύτερος δημοκρατικός χώρος». Στο χώρο της αριστεράς από τα φοιτητικά μου χρόνια, από το 1979 χωρίς κομματικές δεσμεύσεις και περιορισμούς είμαι παρούσα σε ευρύτερα πολιτικά, κοινωνικά και τοπικά ζητήματα.

η Δημοτική Παράταξη «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη»

Η πρώτη μαγιά της Πρωτοβουλίας ήμασταν πολιτικά «ανεξίθρησκοι» αλλά όχι και απολιτικοί, ανεξάρτητοι από κομματικές δεσμεύσεις και ερασιτέχνες της πολιτικής με την πιο βαθιά έννοια του όρου. Πείσαμε τα κόμματα του ευρύτερου αριστερού χώρου να μας στηρίξουν και ελπίζω ότι αυτή τη φορά ο υπερκομματικός συνδυασμός μας θα νικήσει στις εκλογές.

Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές και τα επόμενα τέσσερα χρόνια, γύρω από τον Γιάννη Μπουτάρη (κοσμοπολίτη αλλά και φανατικό βλάχο Νυμφαιώτη, Θεσσαλονικιό αλλά όχι αντι-Αθηναίο, Έλληνα αλλά όχι φοβισμένο αντι-Τούρκο, σεβαστικό με το παρελθόν της πόλης και τις μειονότητές της, πολυ-πολιτισμικό πολίτη χωρίς αισθήματα ρατσισμού και ξε-νοφοβίας) συγκροτήθηκε ένα ρεύμα πολιτών με στόχο την αλλαγή στα πράγματα του Δήμου προς μία κατεύθυνση αντιεθνικιστική, αντικληρικαλιστική και κοσμοπολίτικη, με αναπτυξιακή κατεύθυνση και μία πολιτιστική πολιτική. Αυτοί οι πολίτες ανήκουν ή υποστηρίζουν κόμματα και αυτά προφανώς θα ψηφίσουν στις επόμενες εθνικές εκλογές. Είναι άνθρωποι που διεκδικούν για την πόλη ένα άλλο μέλλον και επιχειρούν την άρθρωση μιας άλλης πρότασης για την άσκηση πολιτικής με συμμετοχή και χαρά στα δρώμενα επαναφέροντας στην πολιτική το συναίσθημα. Για να θυμηθούμε τους στίχους του Σαββόπουλου: όλα αυτά γίνονται για τη «γιορτή… εκεί όπου οι άνθρωποι δεν καθορίζονται απ’ τα συμφέροντα, δηλαδή από την ανάγκη, και καταφτάνουν γενναιόδωροι, και ξεχειλίζουν τα κρασιά…».

Δεν είμαστε ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, ούτε της Δημοκρατικής Αριστεράς, ούτε του ΚΚΕ, ούτε της Νέας Δημοκρατίας. Είμαστε μία ομάδα ανθρώπων που επιχειρεί να δείξει ότι μια άλλη σχέση με την πολιτική είναι εφικτή και, ως εκ τούτου, και μια άλλη Θεσσαλονίκη είναι εφικτή. Είμαστε δραστήριοι και ενεργοί πολίτες με κέφι και όρεξη για δουλειά, άλλοι με συμμετοχή στα δημοτικά πράγματα (μακρόχρονη ή τετραετή), άλλοι λίγο μουδιασμένοι και κλεισμένοι στο σπίτι τους μέχρι που έσκασε μύτη η Πρωτοβουλία πριν τέσσερα χρόνια και τώρα η 'Πρωτοβουλία plus', ένα πολύχρωμο και πολύτιμο μωσαϊκό που δίνει με πάθος «τον αγώνα τον καλό» γύρω από τον ενεργό πολίτη Γιάννη Μπουτάρη, με αρχές και πολιτική ανιδιοτέλεια.

Σας ζητώ να ψηφίσετε το συνδυασμό μας για:

• να αλλάξει σελίδα η πόλη,
• να αποκτήσουμε το πρόσωπο που μας αξίζει και δικαιούμαστε,
• να αντιμετωπίσουμε με αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης την οικονο-μική κρίση που χτυπά τα ασθενέστερα στρώματα,
• να σχεδιάσουμε την πόλη με σεβασμό στις μειονότητες και τις ευπα-θείς κοινωνικές ομάδες, στους πεζούς, τους ηλικιωμένους, τους γονείς με μικρά παιδιά,
• να αναδείξουμε τον πολιτισμό που δικαιούμαστε: πολύμορφο, πολυ-πολιτισμικό και σύγχρονο, ανοικτό σε ρεύματα και νέους ανθρώπους,
• να κάνουμε τα κοινοτικά διαμερίσματα παραδειγματικούς μικρούς δήμους, ζωντανά αυτοδιοικητικά κύτταρα.

 σ’ αυτές τις κρίσιμες εκλογές

 δεν μας περισσεύει κανείς και καμία

 δώστε το παρόν

 για το καλό της πόλης

 για το καλό όλων μας

http://www.protovoulia2010.gr/

e mail: protovoulia@netone.gr
http://www.facebook.com/protovoulia

Θεσσαλονίκη: η φωτιά στο λιμάνι

Στέφανος Τσιτσόπουλος

Το βράδυ της Πέμπτης 23 του Σεπτέμβρη, στον κήπο του “.es” στη Φράγκων χαζεύαμε το φεγγάρι. Τα ποτήρια ήταν γεμάτα με κόκκινο κρασί. Στα πιάτα μας παρέλαυναν οι γεύσεις του νέου μενού. Σούπα από μανιτάρια, κρέπες με πράσο, ταρτάρ φιλέτα σολομού, καμαμπέρ με φρούτα του δάσους, γαύρος με κόκκινη πιπεριά και πουρέ μελιτζάνας. Για το τέλος, γλυκό από σούπα κάρι σβησμένη με μέντα και κομμάτια σοκολάτας.

Η παρέα μας ήταν του «σιναφιού»: αγόρια και κορίτσια των τοπικών μίντια, δημοσιογράφοι και εμπορικοί διευθυντές. Η συζήτησή μας είχε να κάνει με τα δημοτικά τεκταινόμενα, τη σκληρή μάχη ανάμεσα στον Κώστα Γκιουλέκα και τον Γιάννη Μπουτάρη. Το πολιτικό θερμόμετρο είναι στα ύψη –πόσο μου αρέσει να χρησιμοποιώ θεσμικές κλισέ εκφράσεις πολιτικών συντακτών–, για να το πω όμως και πιο ανθρώπινα, επιτέλους η Θεσσαλονίκη άρχισε να συζητάει για το μέλλον της. Μπροστά ή όπως έχει; Cosmo girl ή εσωστρεφής δεσποινίς; Στις 12 παρά τέταρτο το τηλέφωνό μου χτύπησε και στην άλλη άκρη της γραμμής ο Γιάννης Μπουτάρης με ρώτησε χωρίς προλόγους και φιοριτούρες αν θα μπορούσα να τον προλογίσω αλλά και να συντονίσω τη συζήτηση στην πρώτη ανοιχτή συνέλευση της πόλης την Κυριακή 26 Σεπτεμβρίου στο λιμάνι. Είπα ναι.

Άμα είναι όλα άγνωστα, κάτι θα βγει

Εκτιμώ τον Γιάννη Μπουτάρη, τον θεωρώ ευγενή, αγωνιστή, ένα φωτισμένο αστό που η περιπετειώδης ζωή του αλλά και η επιχειρηματική του δράση, η εκρηκτική προσωπικότητά του και το ήθος του εγγυώνται μια άλλου είδους πόλη, άμα κερδίσει τις δημοτικές. Παρ’ όλα αυτά δεν ανήκω στην Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη. Δεν είμαι μέλος της. Αλλά παρακολουθώ εκ του σύνεγγυς, από τον Ιούλιο του 2005 έως και σήμερα, αυτή την ανοιχτή προσπάθεια, όπως προχωρά, αναπτύσσεται και εξελίσσεται, προκειμένου να αρθρώσει για τη Θεσσαλονίκη έναν άλλο λόγο.

Αυτό που με εντυπωσίασε αλλά και συνεχίζει να με θέλγει είναι η δράση της με πρωτόγνωρες πρακτικές, που απέχουν παρασάγγας από την πολιτική όπως την ξέραμε έως σήμερα. Η Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη προέρχεται από τα σπάργανα του αστικού ιστού, από την κοινωνία των πολιτών, από ανήσυχα πνεύματα και ομάδες, που δεν έχουν σχέση με τους επαγγελματίες της πολιτικής. Από το ξεκίνημα έως και σήμερα εξακολουθώ να εκτιμώ το ρομαντισμό τους, τη διάθεσή τους για βελούδινη επανάσταση, την όρεξή τους, 42 χρόνια μετά, να πραγματοποιήσουν το σύνθημα του γαλλικού Μάη: είμαστε ρεαλιστές, επιδιώκουμε το αδύνατο.

Καθώς σήμερα ένα ολόκληρο πολιτικό σύστημα, αλλά και η ίδια η ελληνική κοινωνία, αναζητούν το καινούργιο τους πρόσωπο, η Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη στοιχηματίζει τα ρέστα της πως μια άλλη πόλη είναι εφικτή. Θα τα καταφέρουν; Μπορεί το νέο πρόσωπο της πόλης να φιλοτεχνηθεί με τη σύνθεση ανθρώπων και ιδεών, την ειλικρίνεια και την ανησυχία για το μέλλον, την εξωστρέφεια και το κοσμοπολίτικο πρόταγμα;

Η Θεσσαλονίκη, ειδικά την τελευταία δεκαετία, έπαψε να είναι μια ανοιχτή, ευχάριστη και φιλόξενη πόλη. Μπετόν αρμέ, κλειστοφοβία, εσωστρέφεια, ακραιφνής συντήρηση, μελαγχολικές καμπάνες, αδιάφορα πλήθη, ψεύτικος ευδαιμονισμός, «στημένα» παιχνίδια, ασφυξία. Μόλυνση από όπου κι αν το δεις. Σαν να μην πέρασε μια μέρα από τότε που ο Σαββόπουλος έμοιαζε να της τραγουδά: «Κυράδες, φιλάνθρωποι, παπάδες, εργολαβίες, ψαλμωδίες και καντάδες». Σε αυτό το σημείο έφεραν την πόλη οι «ρεαλιστές» και οι επαγγελματίες της πολιτικής, οι πρακτικές ενός συστήματος που μέχρι και το 2006 έδειχνε αήττητο.

Την περασμένη Κυριακή, στην πρώτη ανοιχτή συνέλευση της πόλης, μια χιλιάδα πολιτών χωρίς κομματικές παρωπίδες, ανεξαρτήτως κομματικής ταυτότητας, πλημμύρισε το λιμάνι, άκουσε, προβληματίστηκε, συζήτησε, ονειρεύτηκε. Το εντυπωσιακό ήταν το υπερκομματικό, το εμείς, η προοδευτική συσπείρωση-παρουσία ανθρώπων από διαφορετικούς χώρους, που όμως δείχνουν αποφασισμένοι να μη χαθεί άλλη ευκαιρία για τη Θεσσαλονίκη.

Αποχωρήσαμε από το λιμάνι στις 2 το μεσημέρι. Ο ήλιος τσουρούφλιζε σαν καλοκαίρι, η θερμοκρασία στο καντράν έδειχνε 30, ωραία η πολιτική, ωραίο όμως και αυτό το ατίθασο φθινόπωρο, που η μαμά του το συμβούλευσε να είναι κόσμιο και βροχερό, όπως το περιμένει ο κόσμος, μα αυτό κάνει του κεφαλιού του, τακιμιάζει με τις ακτίδες και παρτάρει όλο ζέστη και τσαχπινιά.

It’s now or never

Στο δρόμο για Χαλκιδική ξέραμε πως αυτό είναι το τελευταίο μας μπάνιο. Κίνηση λιγοστή, γκάζια τρελά, φτάσαμε στην παραλία του Αγίου Μάμα και ήταν σαν να τη βλέπαμε για πρώτη φορά, έτσι παρθένα και απάτητη, όπως έδειχνε. Τα μπιτς μπαρ είχαν ξεστηθεί. Ησυχία και γαλήνη, μόνο η θάλασσα που τραβιόταν έξω, έκανε θόρυβο φιλοτεχνώντας κυματάκια σερφάδικα και μανουριασμένα. Μακάρι να αργήσει κι άλλο ο χειμώνας! Και «Μακάρι Μπουτάρη», όπως κραυγάζουν και τα βιντεάκια μιας μουρλής παρέας στο YouTube, που αμφιβάλλω αν θα μπορούσε να βρεθεί καλύτερο ανεπίσημο σλόγκαν. Μη με πεις στρατευμένο, γιατί δεν είμαι. Απλώς, όπως χιλιάδες άλλοι συμπολίτες μου, βαρέθηκα τη Θεσσαλονίκη ακίνητη πόλη.

stefanostsitsopoulos@yahoo.gr

Και τα επίμαχα video:

1. http://www.youtube.com/watch?v=92oiF1k-cIk&NR=1
2. http://www.youtube.com/watch?v=AaTyus7QBz8&NR=1
3. http://www.youtube.com/watch#!v=LNoVhdJshSQ&feature=related
4. http://www.youtube.com/watch#!v=bO0CbDz2vZk&feature=related
5. http://www.youtube.com/watch#!v=fWtyPWrQw-4&feature=related
6. http://www.youtube.com/watch#!v=tRrrZCQz8VY&feature=related
7. http://www.youtube.com/watch#!v=VytGTgqG0Ts&feature=related
8. http://www.youtube.com/watch?v=BHJ_xr0Fpyc&NR=1
9. http://www.youtube.com/watch?v=AaEOvw0DN-E&NR=1
10. http://www.youtube.com/watch?v=Qn-CyAuHULA&NR=1
11. http://www.youtube.com/user/yiannisvaltis#p/f/12/ugUOzp3awY8
12. http://www.youtube.com/user/yiannisvaltis#p/f/11/EUYdlSVkTeI
13. http://www.youtube.com/user/yiannisvaltis#p/f/1/RytMX2_qycw
14. http://www.youtube.com/user/yiannisvaltis#p/f/0/iIcoEKJL9Sg

Ο υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης θεωρεί υποκριτικό τον σάλο που ξεσήκωσαν οι δηλώσεις του για τα δημοτικά ΜΜΕ

Γιάννης Μπουτάρης
«Δεν θα με πείραζε το πορνό» Ο υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης θεωρεί υποκριτικό τον σάλο που ξεσήκωσαν οι δηλώσεις του για τα δημοτικά ΜΜΕ ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΓΑΛΑΝΗΣ | Τετάρτη 29 Σεπτεμβρίου 2010

«Πρόκειται για κλασική περίπτωση πολιτικών αντιπάλων που διψάνε για αίμα και σπέρμα». Ο κ. Γιάννης Μπουτάρης, υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης, δεν φείδεται σκληρών λόγων προς όσους αντέδρασαν στις δικές του δηλώσεις, σύμφωνα με τις οποίες δεν θα τον πείραζε να υπάρχει ζώνη πορνό στο μεταμεσονύχτιο πρόγραμμα της Δημοτικής Τηλεόρασης «ΤV 100». Οπως εξηγεί, μιλώντας στο «Βήμα», οι δηλώσεις του απομονώθηκαν από πολιτικούς αντιπάλους και μερίδα του Τύπου για λόγους εντυπωσιασμού.

«Εκείνο που είπα είναι ότι το “ΤV 100” λειτουργεί σαν “λιβανιστήρι” του δημάρχου και ως προπαγανδιστικός μηχανισμός που κοστίζει στον δήμο 7 εκατ. ευρώ τον χρόνο. Είπα ότι πρέπει να γίνουν ζώνες που να αφορούν την αντιπολίτευση, τα προβλήματα των δημοτών, τους μετανάστες- με ενημέρωση στη γλώσσα τους-, τις τέχνες και τον πολιτισμό. Στο τέλος, και με εντελώς σαρκαστική διάθεση, ανέφερα ότι δεν θα με πείραζε να υπάρχει και ζώνη πορνό μεταμεσονύχτια,αν μάλιστα αυτό θα σήμαινε και επιπλέον έσοδα για τον σταθμό» σημειώνει.

Ο κ. Μπουτάρης προέβη σε αυτές τις δηλώσεις κατά τη διάρκεια εκδήλωσης που πραγματοποιήθηκε την περασμένη Κυριακή στη Δ΄ Αποθήκη του Οργανισμού Λιμένος Θεσσαλονίκης. Αφού αναφέρθηκε στα πεπραγμένα του συνδυασμού «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη» κατά την προηγούμενη τετραετία, στο πλαίσιο συζήτησης με το κοινό δέχθηκε ερώτηση για τη λειτουργία των δημοτικών ΜΜΕ και απάντησε σχετικά.

Σήμερα χαρακτηρίζει τις αντιδράσεις των πολιτικών αντιπάλων του «υποκριτική σεμνοτυφία» και εξηγεί ότι η δήλωση περί ζώνης πορνό έγινε με εντελώς «σαρκαστική» διάθεση, όπως χαρακτηριστικά αναφέρει. Παραδέχεται ωστόσο ότι όντως δεν θα τον πείραζε η ύπαρξη μιας ανάλογης ζώνης σε δημοτικό κανάλι. «Πολλοί τηλεοπτικοί σταθμοί διαθέτουν ανάλογες ζώνες,ενώ αν δεν απατώμαι το ίδιο το “ΤV 100” μετέδιδε ταινίες ανάλογου περιεχομένου μέχρι πριν από λίγο καιρό χωρίς κανείς να έχει διαμαρτυρηθεί» σημειώνει.

Στην επισήμανση ότι οι δηλώσεις αυτές μπορεί να αποδειχθούν «μοιραία» προεκλογική γκάφα, ο κ. Μπουτάρης απάντησε ότι δεν μάσησε ποτέ τα λόγια του. «Ας πάψουμε να υποδυόμαστε τους ηθικούς, γιατί δεν είμαστε» υπογραμμίζει και προσθέτει ότι αυτό που προέχει «είναι να κοιτάξουμε να διορθώσουμε τα χάλια μας και να πάψουμε να υποκρινόμαστε τους σκανδαλισμένους».

«Μιλάει πάντα ανοιχτά» λένε οι συνεργάτες του
Γεννημένος το 1942 στη Θεσσαλονίκη, ο κ. Ι. Μπουτάρης χαρακτηρίζεται από τους φίλους του έξυπνος και έντιμος άνθρωπος, καλός επιχειρηματίας αλλά και τύπος που δεν μασάει τα λόγια του. Αυτό το χαρακτηριστικό τον οδηγεί συχνά σε άστοχες δηλώσεις και δικοί του άνθρωποι σημειώνουν ότι πολλές φορές διατυπώνει τις σκέψεις του χωρίς να σκέπτεται τις επιπτώσεις όσων αναφέρει, ιδίως εκείνων που ίσως επιφέρουν μεγάλο πολιτικό κόστος. Πόσω μάλλον όταν κατέρχεται ως υποψήφιος δήμαρχος σε μια Θεσσαλονίκη βαθιά συντηρητική, όπου κυριαρχούν οι πατριωτικές εξάρσεις του νομάρχη κ. Π. Ψωμιάδη και οι θρησκευτικές ακρότητες του Μητροπολίτη κ. Ανθιμου.

Τονίζουν όμως ότι η ίδια η πορεία του αποδεικνύει πως μιλάει πάντα απροκάλυπτα. Και υπενθυμίζουν ότι είναι από τους ελάχιστους γνωστούς Ελληνες που τοποθετήθηκε ανοιχτά για το πρόβλημα του αλκοολισμού που αντιμετώπιζε στο παρελθόν, χωρίς να λάβει υπόψη του το κοινωνικό στίγμα της παραδοχής του. Προσθέτουν, δε, ότι με τη στάση του αυτή βοήθησε πολλούς αλκοολικούς να παραδεχθούν το πρόβλημά τους και να αναζητήσουν βοήθεια προκειμένου να το ξεπεράσουν.

το νέο μου στέκι

Δωμάτιο στη Θεσσαλονίκη, τα RentRooms, μπορεί να μη χρειάζεστε: http://www.rentrooms-thessaloniki.com/ μπορεί όμως να χρειάζονται κάποιοι φίλοι σας από το εξωτερικό ή (γιατί όχι;) εσείς για κάποιο διάστημα.
Αλλά το πιο δροσερό, κεφάτο, καλόγουστο και πάμφηνο μπαρ της πόλης, απέναντι από το παλιό
κτήριο της Φιλοσοφικής, μισό μέτρο πίσω από τη Μελενίκου, το BackpackCafe (περνάμε το γεφυράκι και αντί να στρίψουμε δεξιά για τις ταβέρνες, στρίβουμε αριστερά και πέφτουμε πάνω στο Ηostel Rent Rooms και στο υπέροχο καφέ). Μελενίκου 9, τηλ. 2310 204080, info@rentrooms-thessaloniki.gr
Με θέα τη Ροτόντα και μπροστά από έναν χώρο που διαμόρφωσαν τα "παιδιά εν δράσει" στο Urban Festival.
Έχεις την αίσθηση ότι δεν είσαι στη Θεσσαλονίκη: καλαισθησία, δροσιά και η όψη της Ροτόντας έτσι όπως δεν την βλέπουμε ποτέ. Kαι η δυνατότητα να ψιλοτσιμπήσει κανείς εκτός από τους γνωστούς καφέδες, μπύρες, κ.λπ. Service φιλικό και εναλλακτική ατμόσφαιρα.
Νοικιάζουν και ποδήλατα με 3 ευρώ την ημέρα!
Σας το συνιστώ ανεπιφύλακτα!
μόλις βγάλω φωτογραφίες θα τις αναρτήσω.

είμαστε από καλή γενιά... δηλώσεις άρνησης στράτευσης

O στίχος του Οδυσσέα Ελύτη αφιερωμένος στα παιδιά που ορθώνουν το ανάστημά τους και αρθρώνουν το λόγο τους με παρρησία και χαρά

Παρακάτω μπορείτε να βρείτε τη δημόσια δήλωση άρνησης στράτευσης 7 ανθρώπων που το προετοιμάζουν τους τελευταίους μήνες.

Τις επόμενες μέρες θα γίνει προσπάθεια να κυκλοφορήσουν όσο ευρύτερα γίνεται. Αν κάποιος ή κάποια έχει δυνατότητα να βοηθήσει σε αυτό (πχ αποστολές σε άλλες λίστες, σε ομάδες bloggers, επαφές σε έντυπα, εφημερίδες κ.τλ.) είναι γενικά ευπρόσδεκτο.

Δεν μπορώ να κρύψω την περηφάνεια και τη συγκίνησή μου για τα παιδιά που τολμούν αυτό που τολμούν/ήγγικεν η ώρα πια, δεν είναι κακούργημα... ας τελειώνουμε με τον χαμένο χρόνο
και όπως λένε:
"Τι νόημα έχει αν δε βγεις να το φωνάξεις;" και παρακάτω:
"Θαρρούμε πως είναι πια ώριμος ο καιρός να βγούμε και να αρνηθούμε τη στράτευση πολιτικά, δημόσια και ωραία".
και τελειώνοντας:
"Στις σειρές του Μαΐου και του Αυγούστου του 2010, κάποιοι ούτε θα παρουσιαστούμε, ούτε θα κρυφτούμε. Θα φορέσουμε καλοκαιρινά κι όχι παραλλαγή, θα κάνουμε κάμπινγκ κι όχι στρατόπεδο. Γνωρίζοντας τις ενδεχόμενες συνέπειες και αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες της επιλογής μας, θα αρνηθούμε το στρατιωτικό μας πεπρωμένο, διατηρώντας ακέραιη την πολιτική και κοινωνική μας υπόσταση".
Συνήθως αυτή τη στάση την αποκαλούμε "αντρίκια" αλλά εδώ δεν ταιριάζει, οπότε εμένα μου αρκεί η εκπληκτική φράση: "πολιτικά, δημόσια και ωραία"
με μία απόλυτα θετική στάση απέναντι στη ζωή και τα προβλήματά της, καταφάσκοντας.
και την υπογραφή τους φαρδειά-πλατειά
---------------------------------------------------------
Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δυό: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς
Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό τό 'χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε
Είμαστε από καλή γενιά

Παρακαλώ πολύ, προωθήστε όπου νομίζετε


η επιστολή:

Ο στρατός θα χάσει και εμάς!


Ας το πούμε απλά. Δε γουστάρουμε να πάμε φαντάροι. Δε θέλουμε το στρατό ούτε για εμάς, ούτε για κανέναν. Μας απωθεί ένας μηχανισμός εξουσίας, ιεραρχίας, απόλυτης πειθαρχίας, παραλογισμού, ισοπέδωσης της προσωπικότητας, της διαφορετικότητας, της ιδιαιτερότητας. Ένας μηχανισμός που υπάρχει για να ασκεί βία προς τρίτους, αλλά και στους ίδιους τους “μετέχοντες” σε αυτόν.

Γνωρίζουμε τι ρόλο έχουν παίξει οι στρατοί ως σφαγείς της ιστορίας, κατακτητές, δυνάμεις κατοχής ή εσχάτως “ειρηνευτικές δυνάμεις” και “ανθρωπιστικές αποστολές”. Ξέρουμε και τα παράσημα του “δικού μας” εθνικού στρατού. Το ρόλο του στις δικτατορίες τόσο τις προπολεμικές όσο και κυρίως της επταετίας. Τις διεθνείς του αποστολές στην Ουκρανία, στην Κορέα, στη Βοσνία, το Κόσοβο, το Αφγανιστάν.

Αν υπάρχει κάποιο νόημα στη λέξη πατρίδα σίγουρα για εμάς δεν είναι το μίσος για το γείτονα Τούρκο, Μακεδόνισσα, Αλβανό κτλ. εργαζόμενο, μαθήτρια, φοιτητή που αναγκάζεται να καταπίνει τις αντίστοιχες αηδίες περί εθνικού συμφέροντος που μας ταΐζει και η εγχώρια άρχουσα τάξη και η στρατοκρατική κάστα (ευτυχώς αδύναμη και σε απαξίωση όσο ποτέ σε αυτή τη χώρα). Μας είναι ξεκάθαρο πως το μέτωπο σύγκρουσης που διαλέγουμε είναι ενάντια στο αφεντικό μας, στο λαμόγιο πολιτικό που μας κυβερνά, τους κεφαλαιοκράτες του τόπου που μας κοροϊδεύουν στα μούτρα, έναντια στον κάθε τύπου φασίστα της διπλανής πόρτας και όχι εναντίον των απέναντι (που η αμαρτία τους είναι απλά ότι γεννήθηκαν απέναντι).

Μας εξοργίζουν οι στρατιωτικές δαπάνες. Έχουμε δέκα χρόνια που τελειώσαμε το σχολείο, πολύ λίγα που βγάλαμε την όποια κάποια σχολή μας, μόλις (άλλα ήδη) 2-3 τουλάχιστον που μπήκαμε στην εργασία. Δεν προλάβαμε να ξεχάσουμε τις ελλείψεις στα προηγούμενα χρόνια σε δασκάλους, σε υποδομή, σε βιβλία και γενικά σε δυνατότητες. Κι έχουμε ήδη νιώσει στο πετσί μας την τρομοκρατία του βασικού μισθού, την αγωνία αν θα μας κολλήσουν ένσημα ή όχι, αφού (λέμε τώρα) μετά από πολύ κόπο γλιτώσαμε από την αγωνία αν θα έχουμε δουλειά. Την ίδια στιγμή τα αεροπλάνα του στρατού ψηλότερα και περισσότερα πετούν, οι φρεγάτες μακρύτερα πλέουν. Κανένας μπαμπούλας για εχθρούς του έθνους δεν μας πείθει για την ανάγκη αυτών των εξοπλισμών, και σίγουρα το δόγμα “για να έχεις ειρήνη, ετοιμάσου για πόλεμο” είναι από τα πιο άρρωστα που σκέφτηκε ποτέ ανθρώπου νους.

Μας κάθεται στο σβέρκο κι ο κοινωνικός ρόλος του στρατού. Ένα ακόμα κεφάλαιο στη γραμμικότητα της ζωής μας. Ένας χρόνος έξω από τον κόσμο, μακριά από όσα αγαπούμε, από όσα κάνουμε, από τους αγώνες μας. Κι αυτό γιατί «οι εμπειρίες από το στρατό είναι αξεπέραστες», «το κλίμα φανταστικό» (σχεδόν θλίψη προκαλούν αυτές οι ατάκες) και κυρίως γιατί θα γίνουμε (επιτέλους) άντρες. Ε, όχι, αν η αντροσύνη είναι αυτό που είστε, κρατήστε την για τον εαυτό σας, ας παραμείνουμε παιδιά, ας μπορούμε να αγγίξουμε και τη θηλυκή (ή όποια άλλη) πλευρά μας.

Τι νόημα έχει αν δε βγεις να το φωνάξεις;

Αισθανόμαστε αλληλέγγυοι με καθέναν που αρνείται την ένταξη στο στρατιωτικό μηχανισμό, που αμφισβητεί δια της απουσίας του ή της πάσης φύσεως διαφορετικής – εναλλακτικής στάσης του την υποχρεωτική στράτευση. Με αυτούς που βγάζουν τη γλώσσα και πηδούν από τη βάρκα ή διαλέγουν άλλο καράβι. Απλά δεν είναι αυτό που μας ταιριάζει, αυτό που (μετά από πολλή σκέψη και κουβέντα) διαλέγουμε. Θαρρούμε πως είναι πια ώριμος ο καιρός να βγούμε και να αρνηθούμε τη στράτευση πολιτικά, δημόσια και ωραία. Πως χρειάζεται να σπάσει η σιωπή γύρω από το θέμα, να δημιουργηθεί ένα ρήγμα στο πλέγμα της βεβαιότητας πως “έτσι έχουν τα πράγματα” και της αφωνίας των σκέψεων ότι δεν είναι μόνο έτσι. Να μιλήσουμε ξεκάθαρα για κατάργηση της υποχρεωτικής στράτευσης (σκεπτόμενοι διαρκώς την κατάργηση του στρατού ως τέτοιου), αρνούμενοι μαζί με αυτήν κάθε δικαίωμα του στρατού και του κράτους να μας την επιβάλλουν. Να κάνουμε σαφές και αδιαπραγμάτευτο το δικαίωμά μας στην συνειδητή και “στρατευμένη” προσφορά του χρόνου, της διάθεσης, της γνώσης και της κάθε ικανότητάς μας στις κοινωνικές δράσεις και τα κοινωνικά πεδία που ιεραρχούμε υψηλότερα και στα οποίες γνωρίζουμε καλύτερα από κάθε υδροκέφαλο μηχανισμό πως μπορούμε να προσφέρουμε περισσότερο.

Χαιρόμαστε και γεμίζουμε δύναμη από τη συνάντησή μας και την αβίαστη απόφαση της συμπόρευσής μας. Βρεθήκαμε και ενώνουμε διαθέσεις και δυνάμεις για να κινηθούμε όχι, όπως θα μας προτιμούσαν, κατά μονάδες χαμένες στην επικαιρότητα και το χάος των γεγονότων, αλλά ως συλλογικότητες, μικρές ή μεγαλύτερες με αλληλεγγύη και αμοιβαία εμπιστοσύνη με λόγο επιθετικό και ξεκάθαρο.

Στις σειρές του Μαΐου και του Αυγούστου του 2010, κάποιοι ούτε θα παρουσιαστούμε, ούτε θα κρυφτούμε. Θα φορέσουμε καλοκαιρινά κι όχι παραλλαγή, θα κάνουμε κάμπινγκ κι όχι στρατόπεδο. Γνωρίζοντας τις ενδεχόμενες συνέπειες και αναλαμβάνοντας πλήρως τις ευθύνες της επιλογής μας, θα αρνηθούμε το στρατιωτικό μας πεπρωμένο, διατηρώντας ακέραιη την πολιτική και κοινωνική μας υπόσταση.
Μάιος 2010
Αθήνα-Θεσσαλονίκη-Γιάννενα-Κόρινθος,
Παναγιώτης Παναγιώτου
Άγγελος Νικολόπουλος
Μόρις Ζαφειριάδης
Δημήτρης Σωτηρίου
Μενέλαος Εξίογλου
Ευάγγελος Ζώης
Σταύρος Κεφαλάς

δεν είναι από καλή γεννιά;

Μπορώ να καμαρώσω για τους φίλους μου και τα παιδιά τους;

Εδώ και χρόνια ο φίλος μου Δημήτρης με την εξαιρετική του γνώση των γερμανικών μεταφράζει βιβλία που επιμελείται η Τατιάνα Λιάνη (αδελφή του Άρη Δημοκίδη, του συγγραφέα παιδικών βιβλίων) στις εκδόσεις Ροές
(2009) Το εμβατήριο Ραντέτσκυ, (2004) Εικοσιτέσσερις ώρες από τη ζωή μιας γυναίκας, (2004) Φανταστική νύχτα, (2003) Σύγχυση αισθημάτων, (2003) Συντριβή μιας καρδιάς, (2003) Τρεις θρύλοι και ένα παραμύθι

«Το εμβατήριο Ραντέτσκυ». Ένα σπάνιο λογοτεχνικό γνέψιμο
Γιόζεφ Ροτ: Το εμβατήριο Ραντέτσκυ, μτφρ. Δ. Δημοκίδης, επιμ. Τατιάνα Λιάνη, Εκδόσεις Ροές
http://www.lifo.gr/mag/columns/2297
"Ο μεταφραστής Δημήτρης Δημοκίδης (στις εκδόσεις "Ροές" διαβάσαμε το βιβλίο) προφανώς έχει ιδιαίτερες ικανότητες σε αυτή τη δουλειά και αναμένουμε να τη συνεχίσει. Επίσης εύφημος μνεία πρέπει να γίνει και για τον εκδότη Λευτέρη Καρτάκη που -μέσα στα σαράντα κύματα- συνεχίζει χρόνια τώρα την εκδοτική προσφορά χωρίς αντίδωρο".

Από τον Βαγγέλη Χατζηβασιλείου στην Ελευθεροτυπία με τίτλο "Συγκλονιστικό τέλος εποχής"

...Το έργο του Γιόζεφ Ροτ «Το εμβατήριο Ραντέτσκυ» (1932), που κυκλοφόρησε πρόσφατα στα ελληνικά σε εξαιρετική μετάφραση του Δημήτρη Δημοκίδη από τις εκδόσεις «Printa», φέρνει στην επιφάνεια έναν από τους βασικούς πυρήνες αυτής της παράδοσης, δείχνοντας με ποιον (ακόμη και αντιφατικό) τρόπο έχουν σχηματιστεί και αρθρωθεί τα υλικά της.

και από τον Νίκο Μποακουνάκη: Τι θα πάρω μαζί μου

..."Θα πάρω μαζί μουΤο εμβατήριο Ραντέτσκυτου Γιόζεφ Ροτ (μετάφραση Δημήτρης Δημοκίδης, Ροές), αριστούργημα της γερμανόφωνης λογοτεχνίας, σε εξαιρετική μετάφραση στα ελληνικά που ενισχύει την αναγνωστική απόλαυση".
Μπορώ να καμαρώσω για τους φίλους μου Δημήτρη Δημοκίδη (μεταφραστή) και την Τατιάνα Λιάνη επίμετρο; Και για όσους δεν κατάλαβαν είναι ο άντρας και η κόρη της κολητής μου Άρτεμης Δελιαλή.

Μπραβο παιδιά...

Οδοιπορικό στην Κωνσταντινούπολη, Σεπτέμβριος 2009

του Δημήτρη και της Άρτεμης

Για πέμπτη φορά στην Πόλη (την ομορφότερη πόλη, θαρρώ) με φίλους, κάνοντας μάλιστα και τον ξεναγό –τρομάρα μου! Καλά τα κατάφερα με τη βοήθεια του Ο.Μ. που την έχει κάνει κόσκινο. Καταφέραμε και μπήκαμε με το αυτοκίνητο (το οποίο αμέσως αφήσαμε σε parking και το ξαναπήραμε φεύγοντας).
Η επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, αλλιώς και ορθότερα στην Ιστανμπούλ ή απλώς στην Πόλη (οι άλλες χρειάζονται ονόματα, αυτή όχι γιατί είναι το πρότυπο για όλες τις άλλες…) δεν είναι μία εύκολη υπόθεση για χίλιους δυό λόγους: η αμφιθυμία μας για τους γείτονές μας και «σημαντικούς μας άλλους», τους Τούρκους, το γεγονός ότι όλοι έχουμε συγγενείς που ζούσαν «πέρα από το Αιγαίο» κάποτε, αυτά που μάθαμε στη σχολική ιστορία… Η πόλη αυτή δεν έχει όμοιό της και δεν είναι δυνατόν να μείνει κανείς αδιάφορος απέναντι στη γοητεία της. Η Πόλη διεκδικεί την αγάπη σου γι’ αυτήν με πολύ ισχυρά χαρτιά: η γοητεία του σιδηροδρομικού σταθμού που μας θυμίζει ότι οι άνθρωποι κάποτε ήταν περιηγητές και όχι τουρίστες, τα μύδια σε αφθονία στο Ίσκαλε, το μελαγχολικό νεκροταφείο των Ελλήνων στο Μπαλουκλί, τα νοστιμότατα και υπέροχα παρουσιασμένα φαγητά της, τα υφάσματα, οι πασμίνες και τα κεραμικά της Κιουτάχειας στο Καπαλί Τσαρσί (μία από τις πιο όμορφες σκεπαστές αγορές στον κόσμο) με τα παζάρια των εμπόρων και την επικοινωνία μαζί τους, τους πλανόδιους πωλητές (σε ομοιόμορφα τροχήλατα που προνόησε να σχεδιάσει ο Δήμος της πόλης), οι πλανόδιοι εργαζόμενοι (σε επαγγέλματα που πια εξαφανίζονται στη Δύση, όπως αυτό του λούστρου-καθαριστή παπουτσιών ή του πωλητή σαλεπιού έξω από το Μπλε Τζαμί και την Αγία Σοφία), η Αγία Σοφία με ό,τι σηματοδοτεί στο φαντασιακό μας, οι γέφυρες που ενώνουν το ιστορικό κέντρο με το Πέραν, η σχόλη του ζεύγους στην καλλιτεχνική συνοικία Ορτάκιοϊ είναι μερικές από τις εικόνες που κουβάλησα στη μηχανή και στην ψυχή μου από αυτό το ταξίδι στην Πόλη.
Αυτή τη φορά μείναμε στο Sultanahmet δηλαδή την περιοχή της Αγίας Σοφίας και όχι στο Πέραν που συνήθως μένουμε στην Πόλη. Μέχρι και ψώνια σε super market έκανα.
Το ξενοδοχείο μας, το Kybele Hotel από τα μικρά εκείνα ξενοδοχεία με χαρακτήρα, πολύ πρωτότυπη και πολύ ατμόσφαιρα (δεν το συνιστώ σε όσους έχουν πρόβλημα κινητικό και συνιστώ να μην πάρετε δωμάτιο στο δρόμο, γιατί δεν θα κοιμηθείτε μέχρι τις 2 το βράδυ –ούτε λόγος για μεσημέρι). Το δωμάτιό μου ήτανε room with a view. To ξενοδοχείο διαθέτει και study room.
Μόλις φτάσαμε πέσαμε πάνω στο Ραμαζάνι στο Πάρκο Αγίας Σοφίας. Την επόμενη μέρα πήγαμε εκδρομή στα Πριγκηπόνησα. Η διαδρομή μας προς τα νησιά και η επιστροφή μας. Πρώτη στάση η Κinaliada (Πρώτη), μετά το Burgazada (Αντιγόνη), ύστερα η Heybelida (Χάλκη) και τέλος η Πρίγκηπος (Bukukada), όνομα και πράγμα με τις όμορφες εξοχικές της κατοικίες, τα πεύκα της (είναι κατάφυτη) και την έλλειψη αυτοκινήτων. Τα ποδήλατα κυριαρχούν, νοικιάζονται, δανείζονται; (δεν φρόντισα να μάθω…) και για όσους βαριούνται υπάρχουν στο νησί χιλιάδες παϊτόνια.
Και ιδού μερικές διαδρομές με το τραμ (κουνημένες πολλές και όχι σούπερ φωτογραφίες αλλά για να θυμόμαστε...) Bayazit-Eminonu, Kabatas-Taksim, Karakoy-Sultanahmet, Sultanahmet-Kabatas, Sultanahmet-Zeytinburnu, Kabadas και Karakoy
Και οι άχρηστες βόλτες στην Ιστικλάλ και το πέραν, υπέροχες γιατί ακριβώς είναι άχρηστες ουχί όμως και αχρείαστες και στο Πέραν γενικότερα. Ανεβήκαμε στο ξενοδοχείο Marmara Hotel και φωτογράφισα γύρω-γύρω την Πλατεία Taksim.
Και μετά στην πρώην ψαραγορά, το Balik Pazari-Cicek Pasaji. Μεσημεριανό στον Haci Abdullah (το καλύτερο λοκάντασι του Πέραν με υπέροχα λαδερά φαγητά και εξαιρετική ατμόσφαιρα). Ξανά έξω στην πολύβουη ιστικλάλ και σταθμεύουμε στο Κardelenler project.
Μπαίνουμε στο βιβλιοπωλείο Mefisto και κατηφορίζουμε την οδό Meselik και φτάνουμε στον Πύργο του Γαλατά.
Ατέλειωτες βόλτες στο υπέροχο Capali Carsi και στην Αιγυπτιακή αγορά (Μisir Carsisi), όπου και το πάλαι ποτέ ελληνικό εστιατόριο Pandeli. Και μερικές αφίσες και νομίσματα.
Μία βόλτα στο Ortakoy, την arty-farty περιοχή που μου έμαθε η ΜΜ και ο ΒΔ είναι πάντοτε αποζημιωτική, έστω κι αν δεν καταλαβαίνουν οι άντρες τι κοιτάμε χωρίς να αγοράζουμε. Ακόμη κλαίμε με την Άρτεμη το καπέλο που δεν αγοράσαμε.

Στην επιστροφή μας περάσαμε από την όμορφη Σιληβρία, πατρίδα των γονιών της φίλης μου. Η μέρα ήταν μελαγχολική και η διάθεσή μας το ίδιο. Κάθε ωραίο τελειώνει και σίγουρα εγώ δεν έχω τελειώσει με την καλλίστη των πόλεων.

Thessaloniki Urban Festival-Aνοικτή πρόσκληση

«ΠΧ5: Φτού ξελευτερία!»


THESSALONIKI URBAN FESTIVAL 2010

Ανοικτή πρόσκληση

Το φεστιβάλ δημόσιου χώρου “Thessaloniki Urban Festival 2010”, μια πολύχρωμη συνδιοργάνωση συλλογικοτήτων της πόλης, καλεί τους δημιουργικούς ανθρώπους της Θεσσαλονίκης να συμμετάσχουν σε μιαν ανοιξιάτικη (τέλος Μαΐου) γιορτή για τη ζωή στην πόλη, σε ένα παιχνίδι έκφρασης και παρέμβασης στον δημόσιο χώρο.

«ΠΧ5: Φτού ξελευτερία!»:

Παρτέρια, Παρκάκια, Πεζοδρόμια, Πεζόδρομοι, Πλατείες γίνονται το επίκεντρο της δημιουργικής διάθεσης, της ανατρεπτικής μεταμόρφωσης, της εναλλακτικής αξιοποίησης, της αναπάντεχης ανάδειξης, του παιχνιδιού, του ακτιβισμού.

Μουσική, θέατρο, παιχνίδι, δράσεις, εικαστικά, εγκαταστάσεις, περφόρμανς, αρχιτεκτονική, ντιζάιν και όποια άλλη μορφή δημιουργίας καλούνται να μεταμορφώσουν τους μικρούς και μεσαίους δημόσιους χώρους της πόλης.

Αν είσαι αρχιτέκτοντας, μηχανικός, ντιζάινερ, γραφίστας, καλοτεχνίτης, χειρώνακτας δημιουργός, άνθρωπος του θεάτρου, της μουσικής, της τέχνης, εθελοντής, ενεργός πολίτης με γνώμη για τη μεταμόρφωση & αξιοποίηση του λιγοστού ελεύθερου δημόσιου χώρου στείλε ιδέες για τη συμμετοχή σου στο πρώτο Thessaloniki Urban Festival.

Στόχος, η αυτοχρηματοδότηση των εκδηλώσεων/παρεμβάσεων.

Ενημέρωση: http://thessurbanfest.blogspot.com/

http://www.facebook.com/pages/THESSALONIKI-URBAN-FESTIVAL/104328972933804

Επικοινωνία: thess.urban.fest@gmail.com

Τηλέφωνα: 6977714563 (Ελένη Χοντολίδου), 6974305047 (Νίκος Φωτίου)
Καταληκτική ημερομηνία υποβολής συμμετοχών, Παρασκευή 7 Μαΐου 2010

Το Thessaloniki Urban Festival 2010 είναι μια συνδιοργάνωση συλλογικοτήτων της πόλης που θέλουν να αναδείξουν και να διεκδικήσουν ελεύθερους δημόσιους χώρους για τη χρήση των πολιτών. Τα πάρκα, οι πλατείες, τα πεζοδρόμια, οι πεζόδρομοι, τα στρατόπεδα δεν είναι πάρκινγκ για αυτοκίνητα και μηχανάκια, δεν είναι τόπος για τραπεζοκαθίσματα, δεν είναι εκθεσιακός χώρος για την πραμάτια των καταστημάτων και των περιπτέρων, δεν είναι φιλέτα για μπετονένια τέρατα. Είναι οι χώροι, όπου ΟΛΟΙ έχουμε δικαίωμα να βρισκόμαστε, να περπατάμε, να αράζουμε και να αναπνέουμε. Είναι χώροι, όπου η τέχνη και η δημιουργία μπορούν να συναντηθούν με την καθημερινότητα του πολίτη. Είναι χώροι, όπου η γκριζάδα και η ασχήμια μπορεί να αλλάξει σε πολυχρωμία και ομορφιά εξανθρωπίζοντας τη ζωή μας στην αφόρητη πια πόλη.

Πάρτε μέρος στο Urban Festival, που θα πραγματοποιηθεί σε πάρκα, πλατείες, πεζόδρομους της πόλης μας (τέλη Μαΐου), στείλτε τις φωτογραφίες σας (1mb) με τα άσχημα αλλά και τα όμορφα της Θεσσαλονίκης, βοηθήστε να αναδείξουμε αλλά και να διεκδικήσουμε ελεύθερους δημόσιους χώρους ανάσας και δημιουργίας.

Οι φωτογραφίες θα αναρτηθούν στο facebook και στο blog του Thessaloniki Urban Festival 2010 και θα προβληθούν κατά τη διάρκειά του.

η διοργάνωση του urban festival είναι ένα στοίχημα για μένα ότι αυτή η πόλη θα μπορούσε –εάν το θελήσουμε όλοι– να είναι διαφορετική.
σας περιμένουμε όλες και όλους.

ο χειμώνας ήταν βαρύς...

ο χειμώνας ήταν βαρύς φέτος...