Eίχα ακούσει για την ταινία και έσπευσα να την δω. Εντυπωσιάστηκα όχι μόνο από τη θεματική της και τη συγκινητική κομμούνα που στήνουν τα ορφανά, αλλά και από την αρτιότητα και την τεχνική της. Η Θεσσαλονίκη όπως κανείς της γενιάς μου δεν την έχει δει: Επταπύργιο και Καμάρα εντελώς διαφορετικές... Και μόνο για το λόγο αυτόν, αξίζει να δείτε την ταινία. Η φωτογραφία του Γαζιάδη θυμίζει τους καλύτερους φωτογράφους μας (Παπαϊωάννου, Μπαλάφας...). Εξαιρετική η μουσική του Θεοδωράκη (πρώτη του μουσική για ταινία). Ενδιαφέρουσα καλλιτεχνική γραφή αλλά και άποψη για την παιδική ηλικία.
