η δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξη

του Αυγουστίνου που τη γλύτωσε

Όπως και στους σεισμούς της Θεσσαλονίκης που δεν είχα μπορέσει να φωτογραφίσω τίποτε, έτσι και τώρα δεν μπορώ να αναρτήσω καμία φωτογραφία από αυτές που πήρα στην Αθήνα διασχίζοντας την Ερμού. Εξάλλου, προτεραιότητα έχει η οργή των νέων και η απονομή δικαιοσύνης. Ας έχουν και μία φορά επιπτώσεις αυτά που γίνονται. Η δίκη της ζαρντινιέρας ακόμη συνεχίζεται και η δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί. Μήπως προκύπτει κάποιο πολιτικό συμπέρασμα από το τελευταίο θανατηφόρο συμβάν;
Ρίχνω σκόρπιες σκέψεις:

• ποιος ελέγχει το χώρο των αναρχικών;
• πόσο ενταγμένοι κοινωνικά και ψυχικά υγιείς είναι οι αστυνομικοί;
• τι είδους οικογένειες έχουν;
• μήπως βλέπουν παραπάνω αστυνομικά απ' όσο πρέπει;
• ποιος επιτρέπει τους τσαμπουκάδες τους;
• ποιος τους εκπαιδεύει και τους επιτρέπει να σκοπεύουν στην καρδιά δεκαπεντάχρονων;

Στο πρώτο ερώτημα δανείζομαι τη φωνή του Ζήση Σαρίκα από το βιβλίο του Μακριά από τον κόσμο, σ. 22
"Άνθρωποι του υποκόσμου (κάθε λογής υποκόσμου), την στήνουν, αδίσταχτα, σαν τα καρτάλια, στα παιδιά".
Ούτε να σκεφτώ δε θέλω τη μάνα του παιδιού... "Ο πόνος λόγια δεν έχει κι η άβυσσο τέλος δεν έχει...". Όπως και με τον Κύπριο φοιτητή, θα μπορούσε να είναι το κάθε παιδί. Κάποιοι είπαν ότι ο Αλέξης δεν είναι του χώρου των αναρχικών. Και λοιπόν, κι αν ήταν;
Ο κόσμος έριχνε γλάστρες από τα μπαλκόνια στους αστυνομικούς στην Αθήνα το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή. Στο κέντρο της πόλης μύριζε μπαρούτι. Η Αθήνα μετατράπηκε στα γαλλικά προάστια. Κάτι πολύ λάθος έχει γίνει...
Πολύ φοβούμαι ότι θα γίνει "πόλεμος".
Και θυμήθηκα τον Ήλιο τον Πρώτο
"... έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση"

Manuel Capurso

Manuel Capurso Cities: Instants separated by intervals
Χώρος Τέχνης Ιανός,

http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ManuelCapursoCitiesInstantsSeparatedByIntervals?authkey=McGDs0IVK9c#

από το δελτίο του Athens Photo Festival:

Στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2008, παρουσιάζεται στο χώρο τέχνης Ιανός, η έκθεση του ιταλού φωτογράφου Manuel Capurso με τίτλο Cities: Instants separated by intervals (Πόλεις: Στιγμιότυπα που χωρίζονται από χρονικά διαστήματα).
Ο Capurso με τις φωτογραφίες του προσεγγίζει τις ιδιότητες της σύγχρονης αστικής κοινωνίας που εξολοθρεύει τους συνηθισμένους κοινωνικούς δεσμούς που βιώνονται στις μικρές κοινότητες, δημιουργώντας έτσι ένα είδος υβριδίου όπου όλες οι βάσεις της κοινωνικής αλληλεγγύης χάνουν τη σημασία τους, καταλήγοντας σε πλήρη αποσύνδεση των ανθρώπων από το γύρω περιβάλλον τους.
Οι άνθρωποι υφίστανται μόνον στον δικό τους κόσμο, δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλο και ούτε πρόκειται να γνωριστούν. Στις φωτογραφίες της έκθεσης, τα άτομα είναι ονειρικοί ή φανταστικοί κάτοικοι ενός κόσμου χωρίς λυκόφως, όπου το φως, μιά σιωπή ανάμεσα σε αναπνοές, παρουσιάζεται ως μοναδική λεπτομέρεια μέσα στο σκοτάδι, και οι άνθρωποι είναι μέρος ενός συνεχούς θεάματος, μιας μεγάλης και ατέρμονης θεατρικής αναπαράστασης.

Οι εικόνες είναι λήψεις σε δρόμους μεγαπόλεως, και αντιπροσωπεύουν μια διερεύνηση της αντίθεσης ανάμεσα στην αστική κοινωνία του σήμερα και των μικρών κοινωνιών που ζουν στα περίχωρα μιάς σύγχρονης πολυπολιτισμικής μητρόπολης.

Οι απεικονιζόμενοι παρουσιάζονται σε ονειρικές καταστάσεις, με τη ματιά τους να εστιάζει πάνω σε κάποιο φανταστικό σημείο. Φως και σκοτάδι, χρώμα και σκιά, σχεδόν χορεύουν σε κύκλο και οι απεικονισμένοι στις φωτογραφίες γίνονται εμφανείς μόνο εντός της επιφάνειας, κι εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως υπό τη σκιά του περιβάλλοντος σκότους.