2008/12/19
handpainting
τι απίστευτα πράγματα μπορεί να κάνει κανείς ζωγραφίζοντας τα χέρια του: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/Handpainting?authkey=PB9GIU6cnEw#
2008/12/14
ό, ό, ό, ό, όμορφη Θεσσαλονίκη...
αφιερωμένο στη μητέρα μου Θεανώ Βασιλειάδου
κάτοικο αυτής της πόλης σχεδόν 76 χρόνια
Τις μέρες του τελευταίου Φεστιβάλ Κινηματογράφου μας κατέκλυσαν αφιερώματα περιοδικών free και μη free με σελίδες επί σελίδων για τους επιφανείς Θεσσαλονικείς. Τόσοι επιφανείς σε μία τόσο πρoβληματική πόλη; Και ξαφνικά, όπως γίνεται και με τις μυρωδιές των φαγητών της που δεν βρίσκω πουθενά πια (ούτε καν στην πολύ καλή μαγειρική της αδελφής μου) με συνεπήρε η νοσταλγία για τη μητέρα μου, η οποία πέθανε έντεκα χρόνια πριν τέτοιες μέρες. Αυτή η γυναίκα τους ήξερε όλους και είχε από έναν πολύ κακό λόγο για τους περισσότερους. Δηλαδή ήξερε τι έκανε ο καθένας στον πόλεμο, πράγμα πολύ σημαντικό μέχρι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ να τα ισοπεδώσουν όλα και να πιστεύουν οι μπαγιάτηδες ότι όλοι είναι καλοί: ο γωνιακός μεγαλομαγαζάτορας που έκανε περιουσία από τις λίρες των Εγγλέζων, διάφορα απίστευτα λαμόγια που κατέχουν την παλιά παραλία και βασισμένοι στην έλλειψη μνήμης μας να θεωρούν ότι τα είχαν και πριν από τον άδικο χαμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης... Κάποιες φορές στο παρελθόν, αυτό με ενοχλούσε πολύ, δηλαδή να πηγαίνω κάπου με τη μάνα μου, να συναντάμε ανθρώπους και να είναι όλοι υπόλογοι απέναντί της (στο μυαλό της δηλαδή) γιατί όλοι αυτοί που συναντούσαμε εάν είχαν "δύσκολο" παρελθόν (ή ίσως εξαιτίας αυτού, καθώς στη ζωή σε αντίθεση με το σινεμά -δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει- δεν αμοίβονται οι "καλοί" αλλά οι "κακοί") δεν της μιλούσαν, γιατί τάχα μου δεν την αναγνώριζαν. Όπως εκείνη η φιλότεχνη κυρία που η μάνα μου τη θυμόταν με τρύπιες κάλτσες στο Γυμνάσιο. Η συλλογική μνήμη της πόλης σε λίγα χρόνια θα έχει παντελώς χαθεί και όντως όλοι θα νομίζουν ότι είναι ίσοι με όλους. Και αυτή η αδιέξοδη λαγνεία της νεότητας και των νέων... Θα κάνω σταδιακά το δικό μου αφιέρωμα, λ.χ. στον Αργύρη Μαλτσίδη, πολίτη αυτής της πόλης που καταρρέει, μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας και άλλα πολλά και πριν και μετά, που δεν τον νοιάζει ο έπαινος της πολιτείας και των σοφιστών και είναι παντού όπου βρίσκεται διαθέσιμος, πολύ σπάνιο πράγμα αυτό σήμερα. Γιατί δεν τον παρουσίασε κανένα free και μη free περιοδικό;
τι μου αρέσει στη Θεσσαλονίκη
- οι φίλοι μου
- τα αγαπημένα μου σινεμά που με κόπο σώζει από τις αλυσίδες πολυσινεμά ο σινεφίλ ιδιοκτήτης κος Γαβριήλ Ράπος
- οι λιγοστοί αλλά μαχητικοί ποδηλάτες της πόλης μας
- η βόλτα στην παραλία, την Άνω Πόλη και το Σέιχ Σου
- οι street panthers
- το Βυζαντινό Μουσείο του Kυριάκου Κρόκου
- η αίσθηση του χρόνου, διαφορετική από της Αθήνας
- οι περιβόητες παρέες που «γράφουν ιστορίες»
- το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
- η πλατεία Ναυαρίνου
- ο Γιώργος Κορδομενίδης με το περιοδικό Εντευκτήριο και τον ομώνυμο χώρο εκδηλώσεων
- οι παλιές μεσοπολομικές πολυκατοικείες στην πυρίκαυστο ζώνη
- το Ginger Oil, το τσιπουράδικο Αριστοτέλους που όλοι μεταξύ μας το λέμε ο Λεπέν!
- ο κος Σαββόπουλος που κάθε τόσο εμφανίζεται στην πόλη μας
- οι νέοι της κάτοικοι, οι πρόσφυγες
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/YhOZSK?authkey=w77Dddp7lZ0#
τι δεν μου αρέσει στη Θεσσαλονίκη
- ο Άνθιμος, ο Δήμαρχος, ο Νομάρχης
- η έλλειψη ποδηλατοδρόμων και η έλλειψη πρασίνου
- το ότι κάποιοι από τους καλύτερους Θεσσαλονικείς ζουν στην Αθήνα
- οι "μπαγιάτηδες" εθνικιστές Θεσσαλονικείς
- το κυκλοφοριακό
- τα τραπεζοκαθίσματα που είναι παντού
- τα λαδάδικα ως τρόπος αλλαγής χρήσης
- ο μύθος περί «ερωτικής» Θεσσαλονίκης
- η βροχή που πλημμυρίζει τους δρόμους και δεν μπορείς να περπατήσεις
- η απειλή της υποθαλάσσιας πάνω από το κεφάλι μας
- τα άθλια γλυπτά σε όλη την πόλη (πλην ελαχίστων)
- το επιβλητικό νέο δημαρχείο, αντιπαράδειγμα του Βυζαντινού Μουσείου που κρύβει
- η γκρίνια των Θεσσαλονικιών για το "κράτος των Αθηνών"
- η βρώμα στους δρόμους, τα πεζοδρόμια...
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/Thessaloniki_ugliness?authkey=FoNjZznfeVs#
ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ ή αλλιώς τα ταλαντούχα παιδιά των φίλων μου
Πρόκειται για τον γιο μιας πολύ καλής μου φίλης. Για μένα ο Άρης, όσο και να μεγαλώσει, όσο και να πετύχει στη ζωή, αυτό θα είναι: ο γιός των φίλων μου, της Άρτεμης και του Δημήτρη.Ο Άρης γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη και ζει εδώ (προς το παρόν…). Εύχομαι εάν μετακινηθεί να μετακινηθεί προς βορειότερα και καλύτερα και να μη βολευτεί με τη γνωστή κάθοδο στην Αθήνα που έχει όλα όσα και η Θεσσαλονίκη, τα περισσότερα προς το χειρότερο… Τα αγαπημένα του παιδικά βιβλία ήταν ο Μικρός Νικόλας, ο Θησαυρός της Βαγίας και ο γλάρος Ιωνάθαν. Μικρός πήγαινε στο ωδείο, άκουγε ξένη μουσική, έβλεπε όλα τα παιδικά προγράμματα στην τηλεόραση, έγραφε παιδικά παραμύθια, έφτιαχνε αυτοσχέδιες εφημερίδες. Στην ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις» απαντούσε δημοσιογράφος ή/και συγγραφέας.
Σπούδασε Μ.Μ.Ε. και Σπουδές Πολιτισμού στο Λονδίνο, αλλά υποστηρίζει ότι τα καλύτερα τα έμαθε πηγαίνοντας σε εκθέσεις, παρουσιάσεις, ομιλίες, ταινίες, συναυλίες, μιλώντας με ανθρώπους και διαβάζοντας εφημερίδες. Εκεί τον βρήκα και με το μυαλό που κουβαλούσα προσπάθησα να του δείξω το Λονδίνο που ήξερα και αγαπούσα, αλλά ο Άρης το ήξερε ήδη και καλύτερα από μένα… βάζοντάς μου τα γυαλιά.
Δούλεψε ως δημοσιογράφος στο BBC και σε διάφορα αγγλικά έντυπα και πήρε μάστερ στην Πολιτιστική Διαχείριση. Η καλύτερη δουλειά του ήταν στο Μουσείο Παιδικής Τέχνης στο Λονδίνο –η καθημερινή επαφή με πίνακες ζωγραφισμένους από παιδιά τον οδήγησε πίσω στην παιδική του ηλικία, τότε που έγραφε παραμύθια και τα χάριζε σε φίλους.
Πέρσι τα Χριστούγεννα, στις 15 Δεκεμβρίου με το χιόνι να πέφτει έγινε η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του Άρη στον Ιανό.
Παρακάτω διαβάζετε τη συμβολή μου.
Δεν υπάρχει τίποτε πιο άχαρο και δύσκολο από το να έρχεται κάποιος που αγαπάς πολύ με κείμενο που έχει γράψει και να ζητά τη γνώμη σου. Η αγωνία και η αμηχανία σου πώς θα είναι το κείμενο, πώς θα πεις τη γνώμη σου τελικά, τι θα κάνεις αν δεν σου αρέσει είναι πολύ μεγάλη. Πρέπει να είσαι ευγενής, διακριτική, να μην πεις όμως και ψέμματα… Γνωρίζω τον Άρη σχεδόν από τότε που γεννήθηκε.
Πέρσι τα Χριστούγεννα, στις 15 Δεκεμβρίου με το χιόνι να πέφτει έγινε η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του Άρη στον Ιανό.
Παρακάτω διαβάζετε τη συμβολή μου.
Δεν υπάρχει τίποτε πιο άχαρο και δύσκολο από το να έρχεται κάποιος που αγαπάς πολύ με κείμενο που έχει γράψει και να ζητά τη γνώμη σου. Η αγωνία και η αμηχανία σου πώς θα είναι το κείμενο, πώς θα πεις τη γνώμη σου τελικά, τι θα κάνεις αν δεν σου αρέσει είναι πολύ μεγάλη. Πρέπει να είσαι ευγενής, διακριτική, να μην πεις όμως και ψέμματα… Γνωρίζω τον Άρη σχεδόν από τότε που γεννήθηκε.
Όπως λέει και ο ίδιος σε συνέντευξη που του πήρε η συνεργάτις μου συγγραφέας η ίδια και δημοσιογράφος Ιωάννα Μπαρτσίδη (άλλο ταλαντούχο παιδί φίλων): Γεννήθηκα στις 3 Μαΐου του 1978 και γεννήθηκα από μια λάμψη στα μάτια των γονιών μου –μια λάμψη που έγινε όνειρο και ταξίδεψε σε χιλιάδες αόρατες πολιτείες… [παύση] Οκ, μάλλον πρέπει να σταματήσω τις ψευτοποιητικές χαζομάρες. Αυτές είναι για μικρά παιδιά. Όλοι ξέρουμε πως γίνονται τα παιδιά στην πραγματικότητα. Κι εμένα, όπως και όλους άλλωστε, με έφερε ο γνωστός πελαργός!
Τον γνωρίζω, δηλαδή, από τότε που όχι μόνον δεν έγραφε βιβλία για παιδιά αλλά δεν ήταν ικανός ούτε να γράψει ούτε να διαβάσει. Αλλά του διάβαζαν άλλοι: η μαμά του και ο μπαμπάς του πριν κοιμηθεί, όταν έτρωγε, όλες τις ώρες που δεν έπαιζε. Γι αυτό εξάλλου τώρα ο Άρης μας λέει: Διαβάζω πολύ και κάθε μέρα. Σχεδόν ό,τι βρω μπροστά μου. Κι αν θες να ξέρεις όταν άρχισα να γράφω για τους Στε ο σκοπός μου ήταν να γράψω ένα βιβλίο έτσι ακριβώς όπως το ήθελα, με όλα τα τρυκ αλλά και τα στοιχεία που με ενθουσιάζουν με ένα και μοναδικό σκοπό. Αφού το γράψω, για λίγο καιρό να μην ασχοληθώ καθόλου μαζί του ώστε να ξεχάσω αυτά που είχα γράψει και μετά από αρκετούς μήνες να το διαβάσω εγώ για πρώτη φορά. Κι έτσι έγινε. Το Νησί των Χριστουγέννων το διάβασα για πρώτη φορά πέρσι τα Χριστούγεννα, ως δώρο στον εαυτό μου, ένα χρόνο αφού το είχα γράψει. Είχα ξεχάσει τα πάντα και ένιωθα λες και το είχε γράψει άλλος: όλες οι λεπτομέρειες, όλες οι ανατροπές μού ήταν τελείως καινούριες!
Από τότε, λοιπόν, πέρασαν 28 ολόκληρα χρόνια αν και ο ίδιος λέει στην ερώτηση «πόσο χρονών είσαι;» λέει: Κάθε στιγμή έχω διαφορετική ηλικία –εννοείται απ’ αυτές που έχω ζήσει. Αν έπρεπε να σταματήσω κάπου θα σταματούσα στα 18, ή ακόμα καλύτερα στα 11, τότε που όλα είναι πρωτόγνωρα και μαγικά. Ο χαϊδεμένος από τη μάνα του, της αδελφής του τα φιλιά και τη στιβαρή αγάπη του πατέρα του, άρχισε να γράφει τα μαθήματά του αλλά και να «γράφει». Και μας λέει: Ήξερα από μικρός ότι θα έγραφα, απλά δεν ήξερα τι ακριβώς θα έγραφα. Και επίσης δεν φανταζόμουν ότι κάποιος θα διάβαζε αυτά που έγραφα…
Στην ερώτησή μας: «Ονειρεύεσαι και ξύπνιος ή μόνο στον ύπνο σου; Μόνος ή με άλλους;» ο Άρης απάντησε: Ααα, ονειρεύομαι μ’ ανοιχτά τα μάτια όλη την ώρα! Κάθε ελεύθερο λεπτό της ζωής μου. Όταν είμαι στο ταχυδρομείο κι έχει τεράστια ουρά, όταν περιμένω στη στάση και το λεωφορείο δε λέει να έρθει, όταν βαριέμαι στις μετακινήσεις… Και τα βράδια ονειρεύομαι βέβαια, με κλειστά τα μάτια και σημειώνω τα όνειρα μου από τότε που ήμουν μικρός. Έχω ένα πολυσέλιδο ημερολόγιο ονείρων μου, που είναι τόσο σημαντικό όσο και τα ημερολόγια της «αληθινής» μου ζωής. Και από παλιά, όταν γράφω οτιδήποτε (άρθρα, παραμύθια, βιβλία, κείμενα) και η έμπνευσή μου μοιάζει να έχει χαθεί, ανοίγω τα τετράδια ονείρων (τώρα πια είναι περασμένα σε word documents στον υπολογιστή) και κλέβω ιδέες από όνειρα που έζησα μέχρι και 20 χρόνια πριν!
Ο Άρης, στο μεταξύ, όλα αυτά τα 28 χρόνια, γιατί τόσο είναι κάποιες φορές όταν δεν είναι έντεκα, ταξίδεψε, σπούδασε στο Λονδίνο, εργάζεται και κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας ως υπεύθυνος των εθελοντών στον ΑΡΚΤΟΥΡΟ, δημοσιογραφεί σε περιοδικά, είναι ενεργός blogger, πάει να πει έχει στήσει τον δικό του παράδεισο –εκτός από τον κύκλο των δικών του ανθρώπων που αγαπά και τον αγαπούν– στο διαδίκτυο όπου όλα είναι δυνατά, όλα επιτρέπονται, όλα είναι στρογγυλεμένα και μαγικά χωρίς οξείες γωνίες, ακριβώς όπως γίνεται όταν είμαστε παιδιά 11 χρονών. Όπως ακριβώς γίνεται δηλαδή και στο Νησί των Χριστουγέννων.
Σας μίλησα για μία αμηχανία και για μία δυσκολία στην αρχή. Το Νησί των Χριστουγέννων δεν είναι το πρώτο βιβλίο του Άρη που διαβάζω. Διάβασα πρώτα ένα άλλο που δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει και μαγεύτηκα όπως και από αυτό που παρουσιάζουμε σήμερα. Δε χρειάζεται, λοιπόν, να πω ούτε ψέματα ούτε κολακείες, γιατί εξάλλου θα κοκκίνιζε η μύτη μου και τα αυτιά μου και θα φαινόταν αμέσως. Ο Άρης γράφει καλά, έχει αφηγηματικές αρετές (ο σοβαρός τρόπος να λες ότι κάποιος είναι ικανός παραμυθάς) και έχει διαβάσει πολύ και του φαίνεται (κάθε καλός συγγραφέας διαβάζει πολύ). Το νησί είναι ένα βιβλίο που θα ρουφήξετε μικροί και μεγάλοι, θα βλέπετε με τη φαντασία σας τις εικόνες του και θα χαρείτε την πλοκή του, θα γελάσετε με το χιούμορ του και θα ταξιδέψετε σε χώρους μαγικούς και ονειρεμένους: με ρολογοτηλέφωνα, παντογνώστες παπαγάλους, θα συναντηθείτε με πριγκίπισσα του 17ου αιώνα που ζει μέσα σε έναν πίνακα, θα μπαίνετε και θα βγαίνετε μαζί με τη Στέλα, τον Στέφανο, τον Αντρέα και την Βίκυ σε πίνακες ζωγραφικής, θα πετάτε στον ύπνο σας και άλλα καθημερινά απλά πράγματα… ξέρετε εσείς!
Καθώς το βιβλίο αποκαλύπτει πράγματα στο τέλος και είναι μαγικό δε θα σας αφηγηθώ την ιστορία του για να μη χάσετε το ενδιαφέρον σας όταν το διαβάζετε. Θα μιλήσω όμως για την «κουζίνα του συγγραφέα», όπως λένε…
Πώς έχει μαγειρευτεί το βιβλίο; Με ποια υλικά έχει φτιαχτεί και για ποιες ηλικίες είναι κατάλληλο; Μπορούν να το διαβάσουν άνθρωποι πάνω από 20 χρονών; Μας λέει ο Άρης: Ας πω απλά το κλισέ: είναι για παιδιά κάθε ηλικίας. Οι άνθρωποι πάνω από 20 χρονών θα το απολαύσουν αν τους αρέσει η πολύχρωμη φαντασία. Και εξάλλου μη ξεχνάς ότι οι ενήλικες δεν είναι τίποτα άλλο από παιδιά που έχουν χρήματα! Όπως ακριβώς τ’ ακούς: εμείς οι μεγάλοι είμαστε απλώς παιδιά με λεφτά!
Χρόνος: το διάστημα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα μέχρι και το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του έτους; Θα σας γελάσω… Εξάλλου, ο χρόνος στο βιβλίο αυτό πάει πίσω-μπρος, 21ος αιώνας, 17ος μπες-βγες σε πίνακες ζωγραφικής… Πάντως είναι σήμερα γιατί τα παιδιά σερφάρουν στο διαδίκτυο έχουν όμως και παραμάσχαλα οδηγούς μαγείας.
Τόπος: εκεί είναι που δεν ξέρω καθόλου, Μικρό Χωριό κάπου στην Ελλάδα με λιβάδια για ονειρεμένες βόλτες, ένα νησί, ένα βυζαντινό κάστρο και παιδιά: τον Στέφανο και την Στέλλα αδέλφια πολύ αγαπημένα που κατάφεραν και βλέπουν και ζουν τα ίδια όνειρα, καμιά φορά κιόλας τα πραγματοποιούν, γονείς που δεν τα πιάνουν όλα καθώς μεγάλωσαν πια. Υπάρχει και ένας κακός και ο υπηρέτης του, οι γονείς που δε σκαμπάζουν και πολλά πράγματα και νομίζουν ότι όταν χάνεις την αγαπημένη σου γάτα μπορούν να σου πάρουν απλώς μία άλλη, υπάρχουν παιχνίδια που χάνονται και που βρίσκονται για να δοθούν με ανοικτοχεριά σε όλα τα παιδιά… Προπάντων υπάρχει το κλίμα των Χριστουγέννων.
Στο βιβλίο υπάρχει η αδελφή του Άρη, οι γονείς του και η γάτα του η Νταίζη, ίσως κάποιος φίλος του, αν και στην ερώτησή μας: «Λες αλήθειες στα βιβλία σου; Οι ήρωές σου είναι πραγματικοί άνθρωποι;», ο Άρης απαντά: Δεν λέω και πολλές αλήθειες –κι οι ήρωες, ενώ έχουν πολλά στοιχεία αγαπημένων μου ανθρώπων, είναι σε μεγάλο βαθμό επινοημένοι. Για να σου πω την αλήθεια πάντως, οι γνωστοί και οι φίλοι μου είναι ακόμα πιο συναρπαστικοί κι απ’ τους ήρωες των βιβλίων μου.
Στο περιθώριο, στο φόντο του κειμένου υπάρχουν οι αγάπες του: το διαδίκτυο, η λατρεία του για τα κόμικς όταν το πρώτο Μίκυ Μάους είναι το καλίτερο δώρο και η αφίσα του Μπάτμαν είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο του Στέφανου, υπάρχει η ζωγραφική και πάνω απ’ όλα υπάρχει διάχυτος ο κινηματογράφος που ο Άρης καταβροχθίζει όπως τη φακή που καταβρόχθισε μικρός και ακούστε την ιστορία όπως μας τη διηγήθηκε ο ίδιος: Άκου μια αληθινή ιστορία: όταν ήμουν πολύ μικρός η μαμά μου έγραφε ημερολόγιο για μένα και τη ζωή μου. Απ’ όταν ήμουν λίγων ημερών, μέχρι σχεδόν τα πέντε μου. Το διάβασα πριν λίγο καιρό. Λέει με πολλές λεπτομέρειες τι έκανα κάθε μέρα, πού πηγαίναμε, πώς αντιδρούσα σε νέα ερεθίσματα, τι μου άρεσε και τι όχι, ποιες καινούριες λέξεις μάθαινα. Και διαβάζοντaς έμαθα ένα σωρό πράγματα που φυσικά δεν θυμάται κάποιος απ’ όταν ήταν ενός ή τριών χρονών και ανακάλυψα ότι είναι αλήθεια αυτό που λένε, ο χαρακτήρας μου διαμορφώθηκε τότε. Όλα τα θετικά και τα αρνητικά υπήρχαν από τότε και λίγα πράγματα άλλαξαν έκτοτε. Άκου λοιπόν, τον Μάρτιο του 1980, όταν ήμουν λιγότερο από 2 χρονών η μαμά μου έγραψε στο ημερολόγιό μου: «Θέλαμε να σου δώσουμε φακές για να φας, αλλά δεν ήμασταν και πολύ σίγουροι, οι φακές δεν θεωρούνται ό,τι πιο γευστικό για μικρά παιδιά –και ξέρουμε πόσο επιλεκτικός είσαι στο φαΐ. Τις κοίταξες με αηδία και τελικά άνοιξες το στόμα. Με το που έφαγες μια μπουκιά άρχισες να χαμογελάς και με κινήσεις να ζητάς κι άλλο. Απ’ ό,τι φαίνεται σου αρέσουν πολύ οι φακές! Τι άλλο θ’ ακούσουμε;!»
Υπάρχουν και διάφορα απίστευτα όπως η συνομιλία με τον ζωγράφο Τωλούζ Λωτρέκ και ο χορός της Βίκυς στο παρισινό καμπαρέ, επί ώρες ενώ οι ώρες δεν περνούν στην πραγματικότητα γιατί –όπως είναι γνωστό– όταν μπαίνεις σε έναν πίνακα και ζεις στην εποχή του ο χρόνος στην πραγματική ζωή σταματά.
Αλλά υπάρχουν και γονείς που λένε ψέμματα, στριμμένοι ιδιοκτήτες κάστρων που στην πραγματικότητα είναι ένα παιχνίδι μεταξύ του κακού και του καλού, παιδιά που δεν ξεγελιούνται και μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα απ’ όσα οι μεγάλοι. Και φυσικά, όπως σε κάθε καλό Χριστουγεννιάτικο βιβλίο υπάρχει αίσιο τέλος, πάει να πει οι καλοί δικαιώνονται και… αλλά δε θα σας πω παραπάνω…
Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ στο βιβλίο του Άρη είναι ότι το σούπερ τεχνολογικό παρόν με εφευρέσεις και διαδίκτυο και όλα αυτά είναι δεμένα αξεδιάλυτα με μαγικά κόλπα, παραμύθια, παπαγάλους που μιλάνε και μία παιδική αθωότητα. Στην ερώτησή μας: «Είσαι ο ίδιος όταν δουλεύεις, όταν είσαι ερωτευμένος, όταν γράφεις στο blog σου και όταν γράφεις τα βιβλία σου;» ο Άρης απάντησε: Χμ… θα έλεγα ότι είμαι πάντα ο ίδιος. Ακόμα κι αν σε κάθε στιγμή φερθώ διαφορετικά υπάρχει πάντα ένα κέντρο, και μια αόρατη κλωστή που με τραβάει στο κέντρο μου. Και αυτό το κέντρο μου είναι η παιδική μου ηλικία.
Αυτό για μένα το δυνατό σημείο του βιβλίου: όχι μία εκ των υστέρων τάχαμου και καλά παιδική ματιά ενός ενήλικα που προσποιείται πως είναι παιδί, ξέρετε, εκείνα τα «το μικρό, μικρούτσικο καρφάκι…» και άλλα τέτοια ανόητα που μόνο οι μεγάλοι μπορούν να φανταστούν ότι αγαπούν τα παιδιά, αλλά μία ματιά παιδική, αυθεντική.
Η οικογένεια του Άρη κάθε Χριστούγεννα βγάζει μία φωτογραφία με τους τέσσερις που έγιναν πέντε και σε λίγο με την έλευση των δύο μικρών ανεψιών του θα αυξηθούν κι άλλο… Φαντάζομαι τον Άρη, την Τατιάνα και τις μικρές ανεψούλες να μπαινοβγαίνουν στη φωτογραφία όπως οι Στε και να κάνουν σκανταλιές και ο Άρης να τις λεει: Θα σας αρέσει πολύ ο κόσμος και η ζωή! Και μερικές συμβουλές: να μην κλαίτε πολύ, να μην παιδεύετε τη μαμά σας, να μην την ξυπνάτε κάθε δυο και λίγο, και να της ζητήσετε να σας μάθει να διαβάζετε όσο γίνεται πιο νωρίς, λέγοντάς της τα εξής λόγια: «Μαμά! Πρέπει να μάθουμε γράμματα αμέσως! Θέλουμε να διαβάσουμε τα βιβλία του θείου Άρη!»
Αφιερώνω αυτήν την παρουσίαση σε όλα τα παιδιά, εσάς που είστε εδώ στο παιδί που είναι ο Άρης μέσα του, στο παιδί που είναι μέσα μου όταν το αφήνω να βγει και εύχομαι τα φετινά σας Χριστούγεννα να είναι το ίδιο αν όχι περισσότερο μαγικά από των Στε, της Βίκυς και του Αντρέα με φωτεινά όνειρα που διαρκούν.
Και στους μεγάλους αφιερώνω την υπέροχη ποιητική φράση του Άρη: «Ποια ήταν όλα αυτά τα χαρούμενα παιδιά; Πού κρύβονταν τόσους βαρετούς αιώνες;»
Άρη, πραγματικά σκέφτεσαι να μου πεις να πάρουμε τις φλογέρες μας και ν’ αρχίσουμε να χτυπάμε τα κουδούνια των πολυκατοικιών Χριστουγεννιάτικα; Γιατί εγώ είμαι έτοιμη, να ξέρεις!
Και το τελευταίο βιβλίο του Άρη, το Χρυσό Βουνό συνπαραγωγή με τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ
«Η Στέλλα και ο Στέφανος, φτάνουν στην κατασκήνωση του Χρυσού Βουνού και καταλαβαίνουν πως κάτι πάει στραβά… Ιπτάμενοι πειρατές, διαστημικές νεράιδες, μαγικά ηφαίστεια, μυστηριώδη γράμματα, κρουαζιέρες στην Αφρική, πριγκίπισσες και δράκοι, ένα βουνό που κινδυνεύει, μαγεμένες αρκούδες, ανεξήγητες πυρκαγιές, ένας τρομακτικός αόρατος τοξότης που τους κυνηγάει… Θα μπορέσουν τα αδέρφια να νικήσουν στο Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού; Θα προλάβουν να βρουν όλα τα κρυμμένα στοιχεία; Θα καταφέρουν να σώσουν το Χρυσό Βουνό και όλα τα ζώα που κινδυνεύουν;»
Και το Blog των δύο αδελφών, της Στέλλας και του Στέφανου με τις αντιδράσεις των παιδιών που διάβασαν το βιβλίο http://oi-ste.blogspot.com/
http://greek-lolita.blogspot.com/2008/03/blog-post.html
Και το Blog των δύο αδελφών, της Στέλλας και του Στέφανου με τις αντιδράσεις των παιδιών που διάβασαν το βιβλίο http://oi-ste.blogspot.com/
http://greek-lolita.blogspot.com/2008/03/blog-post.html
Streetpanthers ή Οι πάνθηρες των δρόμων
Δηλαδή πολίτες που έκαναν πράξη την αγανάκτησή τους αφήνοντας το χνάρι τους στα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Το έχουμε σκεφτεί όλοι μας όταν ένα αυτοκίνητο μας κλείνει τη διαδρομή. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης (και όχι μόνον αυτός) δεν έχει τα κότσια να κάνει: να αποσύρει όλα τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα από το κέντρο της πόλης και να αποδώσει τον δημόσιο χώρο σ’ αυτούς που πραγματικά ανήκει: γονείς με καρότσια, υπερήλικες με μπαστούνια, ανάπηρους σε καρότσια, τυφλούς, άτομα με κινητικές δυσκολίες αλλά και γενικά κάθε πεζό που θέλει ακόμη να επιχειρήσει το περπάτημα στο κέντρο της πόλης. Έτσι, οι πολίτες πήραν την υπόθεση στα χέρια τους.
Πήρα συνέντευξη από τον κεντρικό μοχλό και «νονό» των Πανθήρων Γρηγόρη Μαυράκη, Οικονομολόγο και Σύμβουλο ΟΤΑ και Πρόεδρο της Ένωσης Πεζών. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: οι Πάνθηρες είναι πλέον μία ευέλικτη Αστική μη κερδοσκοπική Εταιρεία με δύο διαχειριστές, 22 εταίρους και εταίρες(!), συνοπτικές και περιεκτικές διαδυκτιακές συνεδριάσεις, δύο ιστοστόπους (http://www.streetpanthers.gr/, http://streetpanthers.blogspot.com/), πενήντα και πάνω συνεντεύξεις σε εφημερίδες και περιοδικά και μιμητές σε Γερμανία (δύο παρουσιάσεις σε περιοδικά), στο Ισραήλ και την Κολομβία (που ζήτησαν την άδεια να αναπαραγάγουν το γνωστό αυτοκόλλητο). «Παράρτημα» της Εταιρείας υπάρχει και στην Κύπρο. Η αστική εταιρεία συστάθηκε για δύο λόγους: προκειμένου να έχουν οι Πάνθηρες νόμιμη εκπροσώπηση (για να μπορούν να κυνηγήσουν με νόμιμο τρόπο τους παραβάτες) και διαφάνεια στα οικονομικά τους: ο τζίρος της Εταιρείας από την πώληση των αυτοκόλλητων είναι κάμποσες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο!
H ιδέα ξεκίνησε το 2003 από τον Γρηγόρη, μόνο που τότε τα αυτοκόλλητα ήταν home made, δεν πουλιούνταν και περιορίζονταν σε έναν μικρό αριθμό φίλων. Το come back έγινε το 2006 με σχεδιασμό από επαγγελματία πλέον, τον Γιάννη Επαμεινώνδα, αρχιτέκτονα και δραστήριο μέλος των Πανθήρων, που σχεδίασε τον γνωστό ρόμβο. Τότε άρχισε να παράγεται μεγάλος αριθμός αυτοκόλλητων με τον γαϊδαράκο και ακολούθησε η δημοσιότητα σε χαμηλούς τόνους, όπως συμβούλεψε το μυστικό γραφείο δημοσίων σχέσεων που είναι πίσω από κάθε κίνηση των Πανθήρων.
Τη στιγμή αυτή οι Πάνθηρες στέλνουν αυτοκόλλητα σε όλη τη χώρα (αλλά όχι μόνο σ’ αυτήν) σε 5.500 αγανακτισμένους πολίτες από την Κάλυμνο μέχρι το Διδυμότειχο. Στους μη έχοντες αποστέλλεται δωρεάν το πακέτο των 20 ευρώ.
Το όνομα παρά ότι παραπέμπει ίσως στους Μαύρους Πάνθηρες δεν έχει σχέση με αυτούς και δεν επιθυμεί την πλήρη ανατροπή της κοινωνίας. Ελεύθερο βάδισμα επιθυμούν στο κέντρο της πόλης οι Πάνθηρες που ίσως ισοδυναμεί με πλήρη ανατροπή των κακών και ανθυγιεινών συνηθειών μας.
Οι Πάνθηρες εξορμούν συνήθως κατά μόνας εκτός και εάν για λόγους δημοσιότητας συγκεντρώνονται σε ομάδες προκειμένου να φωτογραφηθούν. Στο πίσω μέρος του αυτοκόλλητου υπάρχει την ηλεκτρονική διεύθυνση των Πανθήρων και οδηγίες για «συνετή» χρήση των αυτοκόλλητων. Τα παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα είναι τόσα πολλά που δεν θα έφταναν τα αυτοκόλλητα για όλα… Κολλάνε σ’ αυτούς που εμποδίζουν προκλητικά την πορεία των πεζών, αυτούς που έχουν παρκάρει στις ράμπες. Το αυτοκόλλητο είναι μέσο άμυνας του πολίτη που εμποδίζεται και δευτερόντως μέσο ευαισθητοποίησης των υπόλοιπων. Εμμέσως στηλιτεύεται και η πράξη του οδηγού, ο οποίος, συνήθως δεν είναι τόσο γάϊδαρος, δηλαδή τις φορές που είδανε ιδιοκτήτες ενώ κολλούσαν αυτοκόλλητο στο αυτοκίνητό τους, οι οδηγοί αυτοί δεν αντέδρασαν άσχημα. Μάλλον αισθάνθηκαν άσχημα και παρέμειναν σιωπηλοί. Παρατηρήθηκαν μόνο κάποια φραστικά επεισόδια με θιγμένους οδηγούς. Οι Πάνθηρες φροντίζουν να μην πραγματοποιείται ποτέ το αδίκημα φθοράς περιουσίας και, κάποιες φορές, λειτουργούν σαν Ρομπέν των Δασών, δηλαδή κατανοούν την παράνομα παρκαρισμένη μητέρα που παρκάρει έξω από το φαρμακείο για να αγοράσει φάρμακα, τον μετανάστη που έχει φορτωμένο το επαγγελματικό του αμάξι και πάει στη δουλειά του.
Ο Γρηγόρης μάς τόνισε ότι τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ουσιαστικά παραβιάζουν τα δικαιώματα των πεζών, είναι μία παράνομη πράξη βίας εναντίον των πεζών. Εμμέσως πλην όμως με μεγάλη απήχηση είναι η ψυχοθεραπευτική δράση των αυτοκόλλητων: οι οργισμένοι πεζοί πολίτες μπορούν χωρίς να προκαλούν ζημιές να διαμαρτύρονται κολλώντας το αυτοκόλλητο.
Η ΄Ενωση Πεζών με έδρα τη Θεσσαλονίκη και οι Πάνθηρες είναι συγκοινωνούντα δοχεία, είναι αδελφές οργανώσεις με διαφορετικούς στόχους: η Ένωση Πεζών φιλοδοξεί να έχει θεσμικό ρόλο, συνδιαλλέγεται με τις αρχές και διεκδικεί τα αυτονόητα. Οι Πάνθηρες είναι ακτιβιστική οργάνωση.
Τον τελευταίο καιρό οι Πάνθηρες έχουν βγάλει και κάποια άλλα έντυπα (όχι όμως αυτοκόλλητα), όπως ενημερωτικό για την κατάληψη θέσεων ατόμων με αναπηρία με ομολογουμένως ευφάνταστο σύνθημα, για τον οδηγό τυφλών που πρόσφατα δημιουργήθηκε σε κεντρικούς πεζοδρόμους και πεζοδρόμια της Θεσσαλονίκης και παραβιάζεται από καταστήματα, περίπτερα και μηχανοκίνητα και, τέλος, σε συνεργασία με την Ένωση Πεζών την «εικονική κλήση» που αφήνουν οι Πάνθηρες στο παρμπρίζ των αυτοκινήτων.
Μας κάνουν περήφανους, συνεχίστε παιδιά!
Πήρα συνέντευξη από τον κεντρικό μοχλό και «νονό» των Πανθήρων Γρηγόρη Μαυράκη, Οικονομολόγο και Σύμβουλο ΟΤΑ και Πρόεδρο της Ένωσης Πεζών. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: οι Πάνθηρες είναι πλέον μία ευέλικτη Αστική μη κερδοσκοπική Εταιρεία με δύο διαχειριστές, 22 εταίρους και εταίρες(!), συνοπτικές και περιεκτικές διαδυκτιακές συνεδριάσεις, δύο ιστοστόπους (http://www.streetpanthers.gr/, http://streetpanthers.blogspot.com/), πενήντα και πάνω συνεντεύξεις σε εφημερίδες και περιοδικά και μιμητές σε Γερμανία (δύο παρουσιάσεις σε περιοδικά), στο Ισραήλ και την Κολομβία (που ζήτησαν την άδεια να αναπαραγάγουν το γνωστό αυτοκόλλητο). «Παράρτημα» της Εταιρείας υπάρχει και στην Κύπρο. Η αστική εταιρεία συστάθηκε για δύο λόγους: προκειμένου να έχουν οι Πάνθηρες νόμιμη εκπροσώπηση (για να μπορούν να κυνηγήσουν με νόμιμο τρόπο τους παραβάτες) και διαφάνεια στα οικονομικά τους: ο τζίρος της Εταιρείας από την πώληση των αυτοκόλλητων είναι κάμποσες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο!
H ιδέα ξεκίνησε το 2003 από τον Γρηγόρη, μόνο που τότε τα αυτοκόλλητα ήταν home made, δεν πουλιούνταν και περιορίζονταν σε έναν μικρό αριθμό φίλων. Το come back έγινε το 2006 με σχεδιασμό από επαγγελματία πλέον, τον Γιάννη Επαμεινώνδα, αρχιτέκτονα και δραστήριο μέλος των Πανθήρων, που σχεδίασε τον γνωστό ρόμβο. Τότε άρχισε να παράγεται μεγάλος αριθμός αυτοκόλλητων με τον γαϊδαράκο και ακολούθησε η δημοσιότητα σε χαμηλούς τόνους, όπως συμβούλεψε το μυστικό γραφείο δημοσίων σχέσεων που είναι πίσω από κάθε κίνηση των Πανθήρων.
Τη στιγμή αυτή οι Πάνθηρες στέλνουν αυτοκόλλητα σε όλη τη χώρα (αλλά όχι μόνο σ’ αυτήν) σε 5.500 αγανακτισμένους πολίτες από την Κάλυμνο μέχρι το Διδυμότειχο. Στους μη έχοντες αποστέλλεται δωρεάν το πακέτο των 20 ευρώ.
Το όνομα παρά ότι παραπέμπει ίσως στους Μαύρους Πάνθηρες δεν έχει σχέση με αυτούς και δεν επιθυμεί την πλήρη ανατροπή της κοινωνίας. Ελεύθερο βάδισμα επιθυμούν στο κέντρο της πόλης οι Πάνθηρες που ίσως ισοδυναμεί με πλήρη ανατροπή των κακών και ανθυγιεινών συνηθειών μας.
Οι Πάνθηρες εξορμούν συνήθως κατά μόνας εκτός και εάν για λόγους δημοσιότητας συγκεντρώνονται σε ομάδες προκειμένου να φωτογραφηθούν. Στο πίσω μέρος του αυτοκόλλητου υπάρχει την ηλεκτρονική διεύθυνση των Πανθήρων και οδηγίες για «συνετή» χρήση των αυτοκόλλητων. Τα παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα είναι τόσα πολλά που δεν θα έφταναν τα αυτοκόλλητα για όλα… Κολλάνε σ’ αυτούς που εμποδίζουν προκλητικά την πορεία των πεζών, αυτούς που έχουν παρκάρει στις ράμπες. Το αυτοκόλλητο είναι μέσο άμυνας του πολίτη που εμποδίζεται και δευτερόντως μέσο ευαισθητοποίησης των υπόλοιπων. Εμμέσως στηλιτεύεται και η πράξη του οδηγού, ο οποίος, συνήθως δεν είναι τόσο γάϊδαρος, δηλαδή τις φορές που είδανε ιδιοκτήτες ενώ κολλούσαν αυτοκόλλητο στο αυτοκίνητό τους, οι οδηγοί αυτοί δεν αντέδρασαν άσχημα. Μάλλον αισθάνθηκαν άσχημα και παρέμειναν σιωπηλοί. Παρατηρήθηκαν μόνο κάποια φραστικά επεισόδια με θιγμένους οδηγούς. Οι Πάνθηρες φροντίζουν να μην πραγματοποιείται ποτέ το αδίκημα φθοράς περιουσίας και, κάποιες φορές, λειτουργούν σαν Ρομπέν των Δασών, δηλαδή κατανοούν την παράνομα παρκαρισμένη μητέρα που παρκάρει έξω από το φαρμακείο για να αγοράσει φάρμακα, τον μετανάστη που έχει φορτωμένο το επαγγελματικό του αμάξι και πάει στη δουλειά του.
Ο Γρηγόρης μάς τόνισε ότι τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ουσιαστικά παραβιάζουν τα δικαιώματα των πεζών, είναι μία παράνομη πράξη βίας εναντίον των πεζών. Εμμέσως πλην όμως με μεγάλη απήχηση είναι η ψυχοθεραπευτική δράση των αυτοκόλλητων: οι οργισμένοι πεζοί πολίτες μπορούν χωρίς να προκαλούν ζημιές να διαμαρτύρονται κολλώντας το αυτοκόλλητο.
Η ΄Ενωση Πεζών με έδρα τη Θεσσαλονίκη και οι Πάνθηρες είναι συγκοινωνούντα δοχεία, είναι αδελφές οργανώσεις με διαφορετικούς στόχους: η Ένωση Πεζών φιλοδοξεί να έχει θεσμικό ρόλο, συνδιαλλέγεται με τις αρχές και διεκδικεί τα αυτονόητα. Οι Πάνθηρες είναι ακτιβιστική οργάνωση.
Τον τελευταίο καιρό οι Πάνθηρες έχουν βγάλει και κάποια άλλα έντυπα (όχι όμως αυτοκόλλητα), όπως ενημερωτικό για την κατάληψη θέσεων ατόμων με αναπηρία με ομολογουμένως ευφάνταστο σύνθημα, για τον οδηγό τυφλών που πρόσφατα δημιουργήθηκε σε κεντρικούς πεζοδρόμους και πεζοδρόμια της Θεσσαλονίκης και παραβιάζεται από καταστήματα, περίπτερα και μηχανοκίνητα και, τέλος, σε συνεργασία με την Ένωση Πεζών την «εικονική κλήση» που αφήνουν οι Πάνθηρες στο παρμπρίζ των αυτοκινήτων.
Μας κάνουν περήφανους, συνεχίστε παιδιά!
2008/12/13
Μία μωβ σκιά
Αρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Το Τέταρτο
«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/12/2008
«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/12/2008
προκήρυξη για τους γονείς μου
Αγαπητοί γονείς
από Κάλια
Ξέρω ότι σας χρωστάω πολλά. Με γεννήσατε, με ταίσατε, με ποτίσατε, με αναθρέψατε. Με αγαπήσατε κιόλας. Ετσι λέτε τουλάχιστον. Γιατί τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Με φέρατε σʼένα κόσμο όπου είσασταν αναγκασμένοι κάθε μέρα να με παρατάτε και να τρέχετε για δουλειές. Με φέρατε εδώ και μετά ψάχνατε που να με παρκάρετε. Με πήγατε στο σχολείο κι επειδή δε σας έφτανε αυτό με τρέχετε σʼένα σωρό φροντιστήρια και μαθήματα και μου φυτέψατε το άγχος για το αβέβαιο μέλλον μου. Αφού ήταν τόσο αβέβαιο το μέλλον μου, αφού ακόμα κι αυτό τον πλανήτη τον έχετε κάνει επικίνδυνο γιατί με φέρατε εδώ; Ποιά είναι η ζωή μου εμένα; Οι δύο ώρες τηλεόραση και games την ημέρα;
Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο, να ανοίξω φτερά να πετάξω και να τα δώ όλα σε μιά στιγμή. Θέλω να βγώ έξω, να γνωρίσω τους άλλους, να παίξω να διασκεδάσω, να νοιώσω χαρά και να μη με νοιάζει ότι αύριο θα πάω σχολείο αδιάβαστη. Θέλω να ονειρεύομαι ένα κόσμο που δεν θα ψάχνουν να με παρκάρουν, που δε θα έχουν πάντα δουλειά, που δε θα είναι επικίνδυνο να γνωρίσω ους άλλους, που δε θα με τρομάζει το μέλλον, που δε θα έχει αφεντικά και δούλους.
Βλέπω τη μιζέρια σας αλλά δεν έχω συνηθίσει σʼαυτήν και δεν θέλω να συνηθίσω. Δε θα σκύψω το κεφάλι επειδή το σκύψατε εσείς. Δε θέλω να γίνω ούτε δούλος ούτε αφεντικό κανενός, θέλω να με αφήσετε ήσυχη.
Αυτά τα μαντρόσκυλα με τη στολή που σας τρομάζουν δεν τα φοβάμαι. Εσείς βλέπετε σʼαυτά κάποια τάξη κι ασφάλεια. Εμένα πάψτε να με κοροϊδεύετε γιατί βλέπω καλά ότι αυτή η τάξη είναι υποκρισία όσο για την ασφάλεια, οι ίδιοι είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος.
Είναι τα σύμβολα της εξουσίας. Της δικής σας, των δασκάλων, των πολιτικών, των μεγάλων που ζούν έτσι. Εσείς μάθατε να ζείτε έτσι εγώ όχι. Αν θέλουν να τα βάλουν μαζί μου αλίμονό τους. Δεν έχουν καμία ελπίδα και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους. Είμαι οργισμένη κι επικίνδυνη. Και είμαστε πολλές και πολλοί, είμαστε παντού, είμαστε ακόμα και μέσα στα σπίτια των φονιάδων. Δεν μπορούν να κρυφτούν από μας όπου κι αν σταθούν. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμείς θα μείνουμε όρθιοι, όχι εκείνοι.
Μη μου θυμώνετε, αυτό που με μάθατε κάνω. Μου είπατε ότι η εξέγερση είναι μπάχαλο και καταστροφή. Τώρα που εξεγείρομαι μπάχαλο και καταστροφή θα πάρετε.
Σας αγαπάω. Με το δικό μου τρόπο αλλά σας αγαπάω.
Εχω όμως να φτιάξω το δικό μου κόσμο για να ζήσω τη δική μου ζωή ελεύθερη και για να το κάνω αυτό πρέπει να καταστρέψω το δικό σας κόσμο. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα. Για να το πω με δικές σας λέξεις: αυτή είναι η δουλειά μου.
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=943264
από Κάλια
Ξέρω ότι σας χρωστάω πολλά. Με γεννήσατε, με ταίσατε, με ποτίσατε, με αναθρέψατε. Με αγαπήσατε κιόλας. Ετσι λέτε τουλάχιστον. Γιατί τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Με φέρατε σʼένα κόσμο όπου είσασταν αναγκασμένοι κάθε μέρα να με παρατάτε και να τρέχετε για δουλειές. Με φέρατε εδώ και μετά ψάχνατε που να με παρκάρετε. Με πήγατε στο σχολείο κι επειδή δε σας έφτανε αυτό με τρέχετε σʼένα σωρό φροντιστήρια και μαθήματα και μου φυτέψατε το άγχος για το αβέβαιο μέλλον μου. Αφού ήταν τόσο αβέβαιο το μέλλον μου, αφού ακόμα κι αυτό τον πλανήτη τον έχετε κάνει επικίνδυνο γιατί με φέρατε εδώ; Ποιά είναι η ζωή μου εμένα; Οι δύο ώρες τηλεόραση και games την ημέρα;
Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο, να ανοίξω φτερά να πετάξω και να τα δώ όλα σε μιά στιγμή. Θέλω να βγώ έξω, να γνωρίσω τους άλλους, να παίξω να διασκεδάσω, να νοιώσω χαρά και να μη με νοιάζει ότι αύριο θα πάω σχολείο αδιάβαστη. Θέλω να ονειρεύομαι ένα κόσμο που δεν θα ψάχνουν να με παρκάρουν, που δε θα έχουν πάντα δουλειά, που δε θα είναι επικίνδυνο να γνωρίσω ους άλλους, που δε θα με τρομάζει το μέλλον, που δε θα έχει αφεντικά και δούλους.
Βλέπω τη μιζέρια σας αλλά δεν έχω συνηθίσει σʼαυτήν και δεν θέλω να συνηθίσω. Δε θα σκύψω το κεφάλι επειδή το σκύψατε εσείς. Δε θέλω να γίνω ούτε δούλος ούτε αφεντικό κανενός, θέλω να με αφήσετε ήσυχη.
Αυτά τα μαντρόσκυλα με τη στολή που σας τρομάζουν δεν τα φοβάμαι. Εσείς βλέπετε σʼαυτά κάποια τάξη κι ασφάλεια. Εμένα πάψτε να με κοροϊδεύετε γιατί βλέπω καλά ότι αυτή η τάξη είναι υποκρισία όσο για την ασφάλεια, οι ίδιοι είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος.
Είναι τα σύμβολα της εξουσίας. Της δικής σας, των δασκάλων, των πολιτικών, των μεγάλων που ζούν έτσι. Εσείς μάθατε να ζείτε έτσι εγώ όχι. Αν θέλουν να τα βάλουν μαζί μου αλίμονό τους. Δεν έχουν καμία ελπίδα και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους. Είμαι οργισμένη κι επικίνδυνη. Και είμαστε πολλές και πολλοί, είμαστε παντού, είμαστε ακόμα και μέσα στα σπίτια των φονιάδων. Δεν μπορούν να κρυφτούν από μας όπου κι αν σταθούν. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμείς θα μείνουμε όρθιοι, όχι εκείνοι.
Μη μου θυμώνετε, αυτό που με μάθατε κάνω. Μου είπατε ότι η εξέγερση είναι μπάχαλο και καταστροφή. Τώρα που εξεγείρομαι μπάχαλο και καταστροφή θα πάρετε.
Σας αγαπάω. Με το δικό μου τρόπο αλλά σας αγαπάω.
Εχω όμως να φτιάξω το δικό μου κόσμο για να ζήσω τη δική μου ζωή ελεύθερη και για να το κάνω αυτό πρέπει να καταστρέψω το δικό σας κόσμο. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα. Για να το πω με δικές σας λέξεις: αυτή είναι η δουλειά μου.
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=943264
Τα σταφύλια της οργής του Νίκου Δήμου
Οταν, πριν από 23 χρόνια, ο αστυφύλακας Μελίστας είχε δολοφονήσει ένα 15χρονο «αναρχικό», τον Μιχάλη Καλτεζά (τελικά ο Μελίστας αθωώθηκε, εγκαινιάζοντας την παράδοση ατιμωρησίας που μας οδήγησε εδώ) είχα δημοσιεύσει στο «Βήμα» ένα κείμενο με τίτλο «Που με βία μετράει τη γη».
Στο κείμενο εκείνο (που συνέχισε την πορεία του σε βιβλία και στο Διαδίκτυο) είχα γράψει:
«Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Οταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής».
Το κείμενο (ολόκληρο στην διεύθυνση
http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=9&time_id=142&cat_id=16) έγινε πάλι τραγικά επίκαιρο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι σαν φάρσα, όπως έγραψε ο Μαρξ, αλλά σαν χειρότερη τραγωδία.
Αυτή τη φορά δεν ξεσηκώθηκαν μόνον οι αναρχικοί, αλλά σχεδόν όλοι οι νέοι. Ο φόνος του Γρηγορόπουλου αποκάλυψε ένα καζάνι που έβραζε από καιρό και που καμία βαλβίδα διαφυγής δεν μπόρεσε να εκτονώσει. Αποτέλεσμα η έκρηξη.
Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της εξέγερσης ήταν η ΟΡΓΗ. Μια οργή κατά πάντων, έμψυχων και άψυχων. Συσσωρευμένη επιθετικότητα, αγανάκτηση, μανία, μίσος, σκύλιασμα τυφλό που εκτονώνονταν μόνο με καταστροφή.
Η αυθαίρετη και αυταρχική αστυνομική βία ήταν το ένα έναυσμα – η αφορμή. Η γενικότερη απογοήτευση των νέων από την κοινωνία της διαφθοράς, της αυθαιρεσίας, της συναλλαγής, της μίζας, του βολέματος, του συμβιβασμού, ήταν η κύρια αιτία.
Είδα νεαρό να κλοτσάει με πάθος ένα κάδο (μετά τον κατάκαψε) φωνάζοντας: «Να, ρε Εφραίμ!».
Πριν από 23 χρόνια είχα επισημάνει πόσο σημαντική είναι η παρουσία των αναρχικών, που μας θυμίζουν ότι σκοπός κάθε κοινωνίας είναι η ελαχιστοποίηση του ποσοστού ανελευθερίας. Εγραφα:
«Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Οταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. Οπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωσή μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές».
Οταν όμως όλοι οι νέοι γίνονται αναρχικοί – τότε κάτι είναι πολύ λάθος στην κοινωνία μας.
Και μην ακούσω για εγκληματικά στοιχεία και πλιατσικολόγους. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτοί και επωφελούνται. Ηδη όμως τότε είχα γράψει:
«Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς -όχι για τρομοκράτες (ή προβοκάτορες !). ΄Οποιος τους συγχέει, πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι».
Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν επιλέγει ελεύθερα τη βία - έστω και σαν μέσο. Του επιβάλλεται. Η βία είναι τέκνο της ανάγκης και της οργής. Φέρνει μόνο νέα βία και καταπίεση -ποτέ αυτονομία.
Η διαφορά από τότε είναι ότι σήμερα η αντίδραση των λίγων, έγινε εξέγερση των πολλών. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε.
Στο κείμενο εκείνο (που συνέχισε την πορεία του σε βιβλία και στο Διαδίκτυο) είχα γράψει:
«Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Οταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής».
Το κείμενο (ολόκληρο στην διεύθυνση
http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=9&time_id=142&cat_id=16) έγινε πάλι τραγικά επίκαιρο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι σαν φάρσα, όπως έγραψε ο Μαρξ, αλλά σαν χειρότερη τραγωδία.
Αυτή τη φορά δεν ξεσηκώθηκαν μόνον οι αναρχικοί, αλλά σχεδόν όλοι οι νέοι. Ο φόνος του Γρηγορόπουλου αποκάλυψε ένα καζάνι που έβραζε από καιρό και που καμία βαλβίδα διαφυγής δεν μπόρεσε να εκτονώσει. Αποτέλεσμα η έκρηξη.
Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της εξέγερσης ήταν η ΟΡΓΗ. Μια οργή κατά πάντων, έμψυχων και άψυχων. Συσσωρευμένη επιθετικότητα, αγανάκτηση, μανία, μίσος, σκύλιασμα τυφλό που εκτονώνονταν μόνο με καταστροφή.
Η αυθαίρετη και αυταρχική αστυνομική βία ήταν το ένα έναυσμα – η αφορμή. Η γενικότερη απογοήτευση των νέων από την κοινωνία της διαφθοράς, της αυθαιρεσίας, της συναλλαγής, της μίζας, του βολέματος, του συμβιβασμού, ήταν η κύρια αιτία.
Είδα νεαρό να κλοτσάει με πάθος ένα κάδο (μετά τον κατάκαψε) φωνάζοντας: «Να, ρε Εφραίμ!».
Πριν από 23 χρόνια είχα επισημάνει πόσο σημαντική είναι η παρουσία των αναρχικών, που μας θυμίζουν ότι σκοπός κάθε κοινωνίας είναι η ελαχιστοποίηση του ποσοστού ανελευθερίας. Εγραφα:
«Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Οταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. Οπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωσή μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές».
Οταν όμως όλοι οι νέοι γίνονται αναρχικοί – τότε κάτι είναι πολύ λάθος στην κοινωνία μας.
Και μην ακούσω για εγκληματικά στοιχεία και πλιατσικολόγους. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτοί και επωφελούνται. Ηδη όμως τότε είχα γράψει:
«Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς -όχι για τρομοκράτες (ή προβοκάτορες !). ΄Οποιος τους συγχέει, πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι».
Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν επιλέγει ελεύθερα τη βία - έστω και σαν μέσο. Του επιβάλλεται. Η βία είναι τέκνο της ανάγκης και της οργής. Φέρνει μόνο νέα βία και καταπίεση -ποτέ αυτονομία.
Η διαφορά από τότε είναι ότι σήμερα η αντίδραση των λίγων, έγινε εξέγερση των πολλών. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε.
2008/12/09
είμαστε από καλή γενιά...
Οδυσσέας Ελύτης δια χειρός ΕΧ
Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου
Η έχτρα μού είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη
Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δυό: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς
Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό τό 'χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε
Είμαστε από καλή γενιά
Έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση
Τα παιδιά ξεχύνονται στους κάμπους
Οι φωνές τους δεν είναι πια κουρέλια
Είναι πολύχρωμα πανιά όπου κολπώνει ο αετός τη νίκη του.
Σαν φέρετρο που προχωρεί ενώ κρυφά ο νεκρός
Αφήνει ένα ρυάκι μενεξέδες πίσω του
Κι η Αττική γη του σιγοψιθυρίζει καλησπέρα
η σπίθα που έβαλε φωτιά σε ένα ολόκληρο βάλτο
Κρατικός παράγοντας που είχε παρακολουθήσει από κοντά την κυβερνητική ανικάνοτητα στις φωτιές που κατέστρεψαν τη χώρα το 2007, μου είχε πεί: «είναι τόσο ανίκανοι που είναι πολύ επικίνδυνοι. Και είναι ακόμη πιο επικίνδυνοι...γιατί θέλουν να μείνουν πάση θυσία στην εξουσία. Παρακαλάω το Θεό να φύγουν ήρεμα, χωρίς να κάνουν μεγάλη ζημιά στη χώρα» Η ζημιά έγινε. Χρειάστηκε μια δολοφονία Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια, συνέπεια του πνεύματος ασυδοσίας με το οποίο γαλουχήθηκε η αστυνομία τα προηγούμενα χρόνια, για να βρεθεί η χώρα στις φλόγες. Η σωρεία των λαθών που ακολούθησαν είναι τόσο μεγάλη, ώστε θα πρέπει να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια, όταν καταφέρουν να ξαναλειτουργήσουν. Την Κυριακή το πρωί ανακοινώθηκε μια θεατρινίστικη «παραίτηση» των Παυλόπουλου-Χατζηφώτη που μάλλον έριξε λάδι στη φωτιά: το απόγευμα και το βράδυ της Κυριακής κάηκαν δεκάδες καταστήματα, κτίρια και αυτοκίνητα. Φοβούμενη ότι ένας ακόμη διαδηλωτής-θύμα «μεμονωμένου περιστατικού» από τα ΜΑΤ θα την οδηγούσε σε πτώση, η κυβέρνηση είχε δώσει διαταγές στην αστυνομία να σκοτώνει τους πολίτες αλλά μετά την παρέλευση της τετραετίας: μέσα δηλαδή από τους τόνους των καρκινογόνων χημικών που για πρώτη φορά έπεσαν πάνω στις ελληνικές πόλεις σε τόσο μεγάλες ποσότητες. Προς το παρόν, δεν έπρεπε να υπάρξουν άλλα θύματα. Τη Δευτέρα το πρωί, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μεγάλο της ατού. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός απηύθηνε διάγγελμα στον ελληνικό λαό για την αποκατάσταση της ηρεμίας και γαλήνης: ίσως δεν υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία άλλο πρωθυπουργικό διάγγελμα που να πέρασε τόσο απαρατήρητο. Σε λίγη ώρα ήρθαν τα μαντάτα: από το Αργοστόλι μέχρι τα Χανιά οι μαθητές εξεγείρονταν. Στο Βερολίνο είχε καταληφθεί το ελληνικό προξενείο, στο Λονδίνο κατέβαζαν την ελληνική σημαία, ακόμη και στην Πάφο της Κύπρου διαδήλωναν. Αστυνομικοί σταθμοί δέχονταν επιθέσεις σε όλη τη χώρα. Μέχρι και στην Καστοριά έγινε διαδήλωση, μάλλον η πρώτη μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Το κυβερνητικό στρατόπεδο παρέλυσε σε τέτοιο βαθμό, ώστε ούτε την τόσο εξυπηρετική στην αρχειοθέτηση των σκανδάλων Δικαιοσύνη δεν ήταν σε θέση να διατάξει: τις ίδιες ώρες ο εισαγγελέας στη δίκη της ζαρντινιέρας πρότεινε να κηρυχθούν αθώοι 2 κατηγορούμενοι αστυνομικοί και οι άλλοι να πέσουν στα μαλακά. Το σκηνικό ήταν έτοιμο για όσα επακολούθησαν στο κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης ή της Λάρισας μετά τις ειρηνικές διαδηλώσεις των κομμάτων της αριστεράς: τα κτίρια άρχισαν να καίγονται το ένα μετά το άλλο. Η κυβέρνηση έδωσε ομολογουμένως πρωτότυπη απάντηση: ανακοινώνωσε ότι ο πρωθυπουργός θα συναντούσε την επομένη τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και μέχρι σήμερα, Τρίτη, το μεσημέρι τους πολιτικούς αρχηγούς. Ηταν το σύνθημα για το γενικό πλιάτσικο: οι ενδιαφερόμενοι πήραν το μήνυμα ότι τουλάχιστον μέχρι την Τρίτη το μεσημέρι, η αστυνομία δεν επρόκειτο να επέμβει. Οργανωμένες συμμορίες που δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τους κουκουλοφόρους ούτε και με διαδηλώσεις έσπασαν οποιοδήποτε κατάστημα έβρισκαν μπροστά τους, κλέβοντας από τηλεόράσεις μέχρι κόκα-κόλες. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι επρόκειτο για κυβερνητικό σχέδιο ώστε να γυρίσει η κοινή γνώμη υπέρ του νόμου και της τάξης, αλλά δεν είναι αλήθεια: θα ήθελαν να το είχαν σχεδιάσει αλλά δεν είναι τόσο ικανοί. Τις όποιες αμφιβολίες για το προηγούμενο θέμα ξεκαθάρισαν οι σουρεαλιστικές δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών μετά το τέλος της κυβερνητικής επιτροπής που συνεδρίαζε με την ησυχία της μέχρι τα μεσάνυχτα. Ενώ στην πρωτεύουσα επικρατούσε πλήρης αναρχία, ο κ. Παυλόπουλος ξεκαθάρισε ότι «η κυβέρνηση δεν μπορεί να ανεχθεί αυτά που συμβαίνουν» (!) χωρίς να αναγγείλει κανένα μέτρο! Σε μια νέα έκδοση της «ασύμμετρης απειλής» την περίοδο των πυρκαγιών του 2007, κάλεσε τους δημοσιογράφους να βρούν ποια συμφέροντα εξυπηρετούνται από τις ταραχές και τις λεηλασίες. Και σε μια αποθέωση απογείωσης από την πραγματικότητα τόνισε ότι «άλλο η εικόνα και άλλο η πραγματικότητα», εννοώντας ότι οι ζημιές δεν είναι τόσο μεγάλες όσο παρουσιάζονται από τις τηλεοράσεις. Ο κόσμος που θα δει σήμερα τη βομβαρδισμένη πόλη θα έχει διαφορετική γνώμη. Κανένα σενάριο συνομωσίας δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στο σοκ από τις εικόνες της καταστροφής. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση έχει αποτύχει στο στοιχειώδες καθήκον κάθε εξουσίας στον κόσμο, δηλαδή τη διαφύλαξη των περιουσιών των πολιτών της. Η ίδια πλέον αποτελεί ασύμμετρη απειλή. Για να εκτονωθεί η κατάσταση, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη διέξοδος από την παραίτηση της κυβέρνησης και την προκήρυξη νέων εκλογών. Αυτό θα προτείνουν σήμερα τόσο ο Γ. Παπανδρέου όσο και ο Αλ. Τσίπρας. Ακόμη όμως κι αν η κυβέρνηση φύγει, σήμερα ή μετά τις διαδηλώσεις και τις ταραχές των επόμενων ημερών, αν μείνει κολλημένη στην καρέκλα, η κρίση θα συνεχίσει να υπάρχει. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποτελούν και αυτά μέρος ενός συστήματος που έχει φτάσει στα όριά του και θα χρειαστεί να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, αν δεν θέλουν να βρεθούν στην ίδια μοίρα με τη σημερινή κυβέρνηση. Γιατί ανεξάρτητα από τους κουκουλοφόρους, τις λεηλασίες και τα πλιάτσικα, η εξέγερση των νέων και των μαθητών σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας δείχνει ότι η δολοφονία του Αλέξη δεν ήταν παρά η σπίθα που έβαλε φωτιά σε ένα ολόκληρο βάλτο.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ
ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ
2008/12/08
η δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξη
του Αυγουστίνου που τη γλύτωσε
Όπως και στους σεισμούς της Θεσσαλονίκης που δεν είχα μπορέσει να φωτογραφίσω τίποτε, έτσι και τώρα δεν μπορώ να αναρτήσω καμία φωτογραφία από αυτές που πήρα στην Αθήνα διασχίζοντας την Ερμού. Εξάλλου, προτεραιότητα έχει η οργή των νέων και η απονομή δικαιοσύνης. Ας έχουν και μία φορά επιπτώσεις αυτά που γίνονται. Η δίκη της ζαρντινιέρας ακόμη συνεχίζεται και η δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί. Μήπως προκύπτει κάποιο πολιτικό συμπέρασμα από το τελευταίο θανατηφόρο συμβάν;Ρίχνω σκόρπιες σκέψεις:
- ποιος ελέγχει το χώρο των αναρχικών;
- πόσο ενταγμένοι κοινωνικά και ψυχικά υγιείς είναι οι αστυνομικοί;
- τι είδους οικογένειες έχουν;
- μήπως βλέπουν παραπάνω αστυνομικά απ' όσο πρέπει;
- ποιος επιτρέπει τους τσαμπουκάδες τους;
- ποιος τους εκπαιδεύει και τους επιτρέπει να σκοπεύουν στην καρδιά δεκαπεντάχρονων;
"Άνθρωποι του υποκόσμου (κάθε λογής υποκόσμου), την στήνουν, αδίσταχτα, σαν τα καρτάλια, στα παιδιά".
Ούτε να σκεφτώ δε θέλω τη μάνα του παιδιού... "Ο πόνος λόγια δεν έχει κι η άβυσσο τέλος δεν έχει...". Όπως και με τον Κύπριο φοιτητή, θα μπορούσε να είναι το κάθε παιδί. Κάποιοι είπαν ότι ο Αλέξης δεν είναι του χώρου των αναρχικών. Και λοιπόν, κι αν ήταν;
Ο κόσμος έριχνε γλάστρες από τα μπαλκόνια στους αστυνομικούς στην Αθήνα το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή. Στο κέντρο της πόλης μύριζε μπαρούτι. Η Αθήνα μετατράπηκε στα γαλλικά προάστια. Κάτι πολύ λάθος έχει γίνει...
Πολύ φοβούμαι ότι θα γίνει "πόλεμος".
Και θυμήθηκα τον Ήλιο τον Πρώτο
"... έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση"
Manuel Capurso
Manuel Capurso Cities: Instants separated by intervals
Χώρος Τέχνης Ιανός,
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ManuelCapursoCitiesInstantsSeparatedByIntervals?authkey=McGDs0IVK9c#
από το δελτίο του Athens Photo Festival:
Στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2008, παρουσιάζεται στο χώρο τέχνης Ιανός, η έκθεση του ιταλού φωτογράφου Manuel Capurso με τίτλο Cities: Instants separated by intervals (Πόλεις: Στιγμιότυπα που χωρίζονται από χρονικά διαστήματα).
Ο Capurso με τις φωτογραφίες του προσεγγίζει τις ιδιότητες της σύγχρονης αστικής κοινωνίας που εξολοθρεύει τους συνηθισμένους κοινωνικούς δεσμούς που βιώνονται στις μικρές κοινότητες, δημιουργώντας έτσι ένα είδος υβριδίου όπου όλες οι βάσεις της κοινωνικής αλληλεγγύης χάνουν τη σημασία τους, καταλήγοντας σε πλήρη αποσύνδεση των ανθρώπων από το γύρω περιβάλλον τους.
Οι άνθρωποι υφίστανται μόνον στον δικό τους κόσμο, δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλο και ούτε πρόκειται να γνωριστούν. Στις φωτογραφίες της έκθεσης, τα άτομα είναι ονειρικοί ή φανταστικοί κάτοικοι ενός κόσμου χωρίς λυκόφως, όπου το φως, μιά σιωπή ανάμεσα σε αναπνοές, παρουσιάζεται ως μοναδική λεπτομέρεια μέσα στο σκοτάδι, και οι άνθρωποι είναι μέρος ενός συνεχούς θεάματος, μιας μεγάλης και ατέρμονης θεατρικής αναπαράστασης.
Οι εικόνες είναι λήψεις σε δρόμους μεγαπόλεως, και αντιπροσωπεύουν μια διερεύνηση της αντίθεσης ανάμεσα στην αστική κοινωνία του σήμερα και των μικρών κοινωνιών που ζουν στα περίχωρα μιάς σύγχρονης πολυπολιτισμικής μητρόπολης.
Οι απεικονιζόμενοι παρουσιάζονται σε ονειρικές καταστάσεις, με τη ματιά τους να εστιάζει πάνω σε κάποιο φανταστικό σημείο. Φως και σκοτάδι, χρώμα και σκιά, σχεδόν χορεύουν σε κύκλο και οι απεικονισμένοι στις φωτογραφίες γίνονται εμφανείς μόνο εντός της επιφάνειας, κι εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως υπό τη σκιά του περιβάλλοντος σκότους.
Χώρος Τέχνης Ιανός,
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ManuelCapursoCitiesInstantsSeparatedByIntervals?authkey=McGDs0IVK9c#
από το δελτίο του Athens Photo Festival:
Στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2008, παρουσιάζεται στο χώρο τέχνης Ιανός, η έκθεση του ιταλού φωτογράφου Manuel Capurso με τίτλο Cities: Instants separated by intervals (Πόλεις: Στιγμιότυπα που χωρίζονται από χρονικά διαστήματα).
Ο Capurso με τις φωτογραφίες του προσεγγίζει τις ιδιότητες της σύγχρονης αστικής κοινωνίας που εξολοθρεύει τους συνηθισμένους κοινωνικούς δεσμούς που βιώνονται στις μικρές κοινότητες, δημιουργώντας έτσι ένα είδος υβριδίου όπου όλες οι βάσεις της κοινωνικής αλληλεγγύης χάνουν τη σημασία τους, καταλήγοντας σε πλήρη αποσύνδεση των ανθρώπων από το γύρω περιβάλλον τους.
Οι άνθρωποι υφίστανται μόνον στον δικό τους κόσμο, δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλο και ούτε πρόκειται να γνωριστούν. Στις φωτογραφίες της έκθεσης, τα άτομα είναι ονειρικοί ή φανταστικοί κάτοικοι ενός κόσμου χωρίς λυκόφως, όπου το φως, μιά σιωπή ανάμεσα σε αναπνοές, παρουσιάζεται ως μοναδική λεπτομέρεια μέσα στο σκοτάδι, και οι άνθρωποι είναι μέρος ενός συνεχούς θεάματος, μιας μεγάλης και ατέρμονης θεατρικής αναπαράστασης.
Οι εικόνες είναι λήψεις σε δρόμους μεγαπόλεως, και αντιπροσωπεύουν μια διερεύνηση της αντίθεσης ανάμεσα στην αστική κοινωνία του σήμερα και των μικρών κοινωνιών που ζουν στα περίχωρα μιάς σύγχρονης πολυπολιτισμικής μητρόπολης.
Οι απεικονιζόμενοι παρουσιάζονται σε ονειρικές καταστάσεις, με τη ματιά τους να εστιάζει πάνω σε κάποιο φανταστικό σημείο. Φως και σκοτάδι, χρώμα και σκιά, σχεδόν χορεύουν σε κύκλο και οι απεικονισμένοι στις φωτογραφίες γίνονται εμφανείς μόνο εντός της επιφάνειας, κι εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως υπό τη σκιά του περιβάλλοντος σκότους.
2008/12/05
δημόσιες τουαλέτες
Δημόσιες τουαλέτες, μικρές και άχαρες τόσο που εάν δεν καθίσεις πάνω τους (και ποια γυναίκα κάθεται πάνω σε δημόσια τουαλέτα;) το κεφάλι σου βγαίνει έξω από την πόρτα! Βρώμικες ή άβολες, υπέροχες, καλλιτεχνικές, με πολιτική σημασιοδότηση, στο ύπαιθρο ή σε υπέροχους εσωτερικούς χώρους και, ενίοτε, με απίστευτα σήματα.
ιδού λοιπόν:
στην τουαλέτα δυο-δυο
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/zhjWDI?authkey=yOL2gGWX0xE#
τουαλέτες "επικίνδυνες"
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/DIkjiD?authkey=ueMr42bMXmY#5276213699146157826
τουαλέτες "καλλιτεχνικές"
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/mQyCm?authkey=ecYQhAErBuY#
πρωτότυπες τουαλέτες
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/MiccTE?authkey=9AdQ2RyjOyo#
για όσους είναι στο στοματικό στάδιο
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ipwpgI?authkey=L6uJGXBoR-c#
συνδυάζοντας φαγητό ή εργασία με τουαλέτα
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ZAbGgF?authkey=N_8jLf7pibM#
σήματα-συνθήματα-μηνύματα
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/yzlHrF?authkey=cGm6wGbQ-Uo#
χαρτιά τουαλέτας
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/UlbbTH?authkey=A3LxHSxt0dI#
Γιατί τα παιδικά θέατρα δεν έχουν παιδικές τουαλέτες;
ιδού λοιπόν:
στην τουαλέτα δυο-δυο
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/zhjWDI?authkey=yOL2gGWX0xE#
τουαλέτες "επικίνδυνες"
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/DIkjiD?authkey=ueMr42bMXmY#5276213699146157826
τουαλέτες "καλλιτεχνικές"
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/mQyCm?authkey=ecYQhAErBuY#
πρωτότυπες τουαλέτες
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/MiccTE?authkey=9AdQ2RyjOyo#
για όσους είναι στο στοματικό στάδιο
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ipwpgI?authkey=L6uJGXBoR-c#
συνδυάζοντας φαγητό ή εργασία με τουαλέτα
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ZAbGgF?authkey=N_8jLf7pibM#
σήματα-συνθήματα-μηνύματα
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/yzlHrF?authkey=cGm6wGbQ-Uo#
χαρτιά τουαλέτας
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/UlbbTH?authkey=A3LxHSxt0dI#
Γιατί τα παιδικά θέατρα δεν έχουν παιδικές τουαλέτες;
βιτρίνες της Θεσσαλονίκης
Oι βιτρίνες της Θεσσαλονίκης είναι τέλειες μέσα στην αφέλεια, την κακοκουστιά τους ή το ανάποδο, το καλό τους γούστο. Τις απολαμβάνω και ενίοτε τις φωτογραφίζω. Ιδιαίτερες είναι οι βιτρίνες του Fena Fresh Ηλύσια. Και επειδή δεν είμαι μοναχοφαγού:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/Thessaloniki_vitrines?authkey=KhzDJ3bEmv4#
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/Thessaloniki_vitrines?authkey=KhzDJ3bEmv4#
η πόλη ξυπνάει...
Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου, ώρα 8.10 π.μ. επιστρέφω από την ανάλυση αίματος στο σπίτι, με την πολυτέλεια να μη χτυπάω κάρτα στη δουλειά μου καθημερινά. Και ένιωσα παράξενα όταν είδα τα κορίτσια έξω από τον Φωκά να περιμένουν τον προϊστάμενο να ανοίξει το μαγαζί, καπνίζοντας, πίνοντας καφέ και γελώντας. Όμορφες, περιποιημένες και καλοντυμένες "μέσα στη μόδα" όπως θα 'λεγε και η μητέρα μου, τα κορίτσια των 700 ευρώ. Την επόμενη φορά θα τα φωτογραφίσω...
2008/12/01
Εδεσσα Νοέμβριος 2008
του Γιάννη και της ΦλώραςΚάθε ταξείδι στην Έδεσσα και στις γύρω περιοχές, λ.χ. στο Πόζαρ καθώς και οι διαδρομές από και προς την πόλη είναι μία αισθητική απόλαυση. Η Έδεσσα κατάφερε να μην αλωθεί από τον τουρισμό και την γκλαμουριά της εποχής, όχι τάχα μου γιατί δεν προσφέρεται αλλά γιατί το «κλίμα» της, εσωτερικό και εξωτερικό είναι σαν να προφύλαξε τους κατοίκους της από τα γνωστά ολισθήματα που έκαναν αγνώριστη την Ελλάδα. Δεν μιλώ για τις πολυκατοικίες, αυτές υπάρχουν, δυστυχώς. Μιλώ για τον εξευτελισμό που έχει υποστεί όλη η Ελλάδα με το πρόσχημα του τουρισμού.
Οι ξενώνες της (τρεις πια) [Βαρόσι http://www.varosi.gr/home/barosi.htm και Βαρόσι 4 Εποχές (βλέπε φωτογραφία) http://www.varosi.gr/xenones/barosi-4epoxes.htm και τα δύο της οικογένειας Σαλαχώρα, με ζεστά δωμάτια, πλούσιο πρωινό και φιλοξενία πολύ ζεστή και το Χαγιάτι http://www.hagiati.gr/ της οικογένειας Μητσινάκη] δεν αλλοίωσαν το πρόσωπο της Έδεσσας. Το βάρος του παρελθόντος είναι εκεί για όποιον θέλει να το ανιχνεύσει. Εκεί και η κουζίνα της η εξαιρετική.
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20082829?authkey=TpwMQs5D4Iw
Οι ξενώνες της (τρεις πια) [Βαρόσι http://www.varosi.gr/home/barosi.htm και Βαρόσι 4 Εποχές (βλέπε φωτογραφία) http://www.varosi.gr/xenones/barosi-4epoxes.htm και τα δύο της οικογένειας Σαλαχώρα, με ζεστά δωμάτια, πλούσιο πρωινό και φιλοξενία πολύ ζεστή και το Χαγιάτι http://www.hagiati.gr/ της οικογένειας Μητσινάκη] δεν αλλοίωσαν το πρόσωπο της Έδεσσας. Το βάρος του παρελθόντος είναι εκεί για όποιον θέλει να το ανιχνεύσει. Εκεί και η κουζίνα της η εξαιρετική.
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20082829?authkey=TpwMQs5D4Iw
Ο μεταμοντερνισμός χτυπά την πόρτα της διακειμενικότητας
Από την ιστοσελίδα:
http://www.mcm.aueb.gr/ment/semiotics/sem09.html
«Αν κι ο Saussure τόνισε τη σημασία της σχέσης των σημείων μεταξύ τους, μια από τις αδυναμίες της στρουκτουραλιστικής σημειωτικής είναι η τάση της να χειρίζεται τα επί μέρους κείμενα ως διακριτές, κλειστές οντότητες και να επικεντρώνεται αποκλειστικά στις εσωτερικές τους δομές. Όπως γράφει ο Gunther Kress, μέσα στο στρουκτουραλιστικό υπόδειγμα το πρόβλημα αυτό μπορεί να αντιμετωπισθεί «μόνο εάν κανείς κοιτάζει συστήματα δομών (π.χ. μια νέα δομή)» (Kress 1976, 93). Η σημειωτική έννοια της διακειμενικότητας, που εισήχθη από τη Julia Kristeva, συνδέεται πρωταρχικά με μεταστρουκτουραλιστές θεωρητικούς. Κάθε κείμενο επικοινωνιακού μέσου υπάρχει σε σχέση με άλλα. Στην πραγματικότητα, τα κείμενα χρωστούν περισσότερα σε άλλα κείμενα παρά στους κατασκευαστές τους. Τα κείμενα μορφοποιούνται από άλλους κατά πολλούς τρόπους. Πιο εμφανές είναι αυτό που συμβαίνει σε τυποποιημένo περιβάλλον: ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, παραδείγματος χάριν, μπορεί να αποτελεί τμήμα μιας σειράς και τμήμα ενός genre (όπως η σαπουνόπερα ή τα λαϊκά). Η κατανόησή μας και κάθε ατομικό κείμενο σχετίζεται με τέτοιες μορφοποιήσεις. Τα κείμενα δίνουν πλαίσια μέσα στα οποία άλλα κείμενα δημιουργούνται και ερμηνεύονται».
Και για να γίνει πιο κατανοητό: διακειμενικότητα είναι η εμφάνιση της Ashley Abbott, πρωταγωνίστριας του Ατίθασα Νιάτα στο Τόλμη και Γοητεία.
Βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Ashley_Abbott
http://www.mcm.aueb.gr/ment/semiotics/sem09.html
«Αν κι ο Saussure τόνισε τη σημασία της σχέσης των σημείων μεταξύ τους, μια από τις αδυναμίες της στρουκτουραλιστικής σημειωτικής είναι η τάση της να χειρίζεται τα επί μέρους κείμενα ως διακριτές, κλειστές οντότητες και να επικεντρώνεται αποκλειστικά στις εσωτερικές τους δομές. Όπως γράφει ο Gunther Kress, μέσα στο στρουκτουραλιστικό υπόδειγμα το πρόβλημα αυτό μπορεί να αντιμετωπισθεί «μόνο εάν κανείς κοιτάζει συστήματα δομών (π.χ. μια νέα δομή)» (Kress 1976, 93). Η σημειωτική έννοια της διακειμενικότητας, που εισήχθη από τη Julia Kristeva, συνδέεται πρωταρχικά με μεταστρουκτουραλιστές θεωρητικούς. Κάθε κείμενο επικοινωνιακού μέσου υπάρχει σε σχέση με άλλα. Στην πραγματικότητα, τα κείμενα χρωστούν περισσότερα σε άλλα κείμενα παρά στους κατασκευαστές τους. Τα κείμενα μορφοποιούνται από άλλους κατά πολλούς τρόπους. Πιο εμφανές είναι αυτό που συμβαίνει σε τυποποιημένo περιβάλλον: ένα τηλεοπτικό πρόγραμμα, παραδείγματος χάριν, μπορεί να αποτελεί τμήμα μιας σειράς και τμήμα ενός genre (όπως η σαπουνόπερα ή τα λαϊκά). Η κατανόησή μας και κάθε ατομικό κείμενο σχετίζεται με τέτοιες μορφοποιήσεις. Τα κείμενα δίνουν πλαίσια μέσα στα οποία άλλα κείμενα δημιουργούνται και ερμηνεύονται».
Και για να γίνει πιο κατανοητό: διακειμενικότητα είναι η εμφάνιση της Ashley Abbott, πρωταγωνίστριας του Ατίθασα Νιάτα στο Τόλμη και Γοητεία.
Βλ. http://en.wikipedia.org/wiki/Ashley_Abbott
η φωτογράφος Vanessa Winship
της Εριφύλης
Γνώρισα τη Vanessa Winship στην Κωνσταντινούπολη τον Οκτώβριο του 2008 με αφορμή της έκθεσης του project City Streets (http://taskorpia.blogspot.com/2008/11/2008.html) και είδα την έκθεσή της στη γκαλερί Cats & Marbles στη Φωκυλίδου με τίτλο Sweet nothings, πορτρέτα μαθητριών από την Ανατολία. Η έκθεση και το εντυπωσικής εκτύπωσης βιβλίο της με τον ομώνυμο τίτλο με μάγεψαν. Τα κορίτσια (συνήθως δύο) στέκονται μπροστά μας διεκδικώντας όχι μόνο το βλέμμα, αλλά και την κατανόησή μας. Εξαιρετική δουλειά.
Από την επισκεψή μου στη γκαλερί:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008NVanessaWinship?authkey=BnAQP9P6DcI
Λίγα βιογραφικά:
Η Vanessa Winship γεννήθηκε το 1960. Αν και είναι 48 ετών συγκαταλέγεται στο νέο αίμα της φωτοδημοσιογραφίας. Σπούδασε κινηματογράφο και φωτογραφία στο Λονδίνο και αμέσως μετά τις σπουδές της άρχισε να δουλεύει freelance και να διδάσκει. Το όνομά της ακούστηκε το 1998 όταν απέσπασε το πρώτο βραβείο στην καλλιτεχνική κατηγορία στον διαγωνισμό world press photo. Την επόμενη χρονιά ξεκίνησε μια μακροχρόνια έρευνα στα Βαλκάνια, μέρος της οποίας αποτέλεσε το project Albanian Landscape με το οποίο ήταν υποψήφια για το βραβείο Oscar Barnack. Τώρα ζει στην Τουρκία και έχει επικεντρώσει το ενδιαφέρον της στις χώρες γύρω από την Μαύρη Θάλασσα. Είναι μέλος του πρακτορείου Vu».Πρόσφατα κέρδισε το πρώτο βραβείο στα νεοσύστατα Sony Awards με τη δουλειά της Sweet nothings, τα πορτρέτα των μαθητριών από την Ανατολία.
από το δελτίο της έκθεσης:
Στα σύνορα της Τουρίας με το Ιράκ, το Ιράν και την Αρμενία, που είναι γνωστά με τον ευφημισμό «περιοχή έκτακτης ανάγκης» εξαιτίας ενός μακροχρόνιου ανταρτοπόλεμου στον οποίο έχουν χάσει τη ζωή τους πολλές χιλιάδες ανθρώπων, οι σχολικές στολές των κοριτσιών είναι ακόμη οι ίδιες. Η γη είναι σκληρή και δε σου χαρίζεται, τα βουνά είναι ψηλά και κρύα με χιονισμένες κορφές ακόμη και το καλοκαίρι. Η ζωή είναι σκληρή εδώ, το ίδιο και οι ζωές των μικρών κοριτσιών που ζουν εδώ. Μέχρι πολύ πρόσφατα πολλά κορίτσια σ’ αυτά τα απομακρυσμένα μέρη δεν πατούσαν ποτέ το πόδι τους στην είσοδο μιας σχολικής αυλής.«Γνωρίζοντας τη θέση τους, ήθελα να τους δώσω ένα μικρό χώρο ώστε να έχουν μία μικρή στιγμή σπουδαιότητας μπροστά από τη φωτογραφική μηχανή».
Δείτε και τα:
http://www.britishcouncil.org/GR/greece-arts-and-culture-vanessa-winship.htm
http://www.vanessawinship.com/projects.php
http://www.dpgr.gr/forum/index.php?PHPSESSID=5a0509bb4539a4d86564df4d5a50bf21&topic=32835.msg470096#msg470096
2008/11/30
collage στο Κρατικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
Γιάννης Σπυρόπουλος
Λαζόγκας
και τα έργα των παιδιώντης διευθύντριας του Μουσείου,
Μαρίας Τσαντσάνογλου
που δεν θα πιστέψω ποτέ ότι είναι τόσο μεγάλη
γιατί για μένα
είναι το γλυκό και αέρινο κορίτσι
που γνώρισα πριν χρόνια
ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΥ
ΚΡΑΤΙΚΟ ΜΟΥΣΕΙΟ ΣΥΓΧΡΟΝΗΣ ΤΕΧΝΗΣ
ΚΟΛΑΖ. ΑΠΟΚΟΠΗ, ΕΠΙΚΟΛΛΗΣΗ
έργα κολάζ από παλαιότερους και σύγχρονους Έλληνες εικαστικούς
22.10- 7.12.2008
Κ.Μ.Σ.Τ.-Μονή Λαζαριστών, Θεσσαλονίκη
επιμέλεια: Θοδωρής Μάρκογλου, Ιστορικός Τέχνης, Επιμελητής Κ.Μ.Σ.Τ.
ώρες λειτουργίας έκθεσης: ΔΕΥ-ΠΑΡ 10:00-14:00 & 17:00-21:00 / ΣΑΒ-ΚΥΡ 10:00-22:00
πληροφορίες: Τ 2310 589140 & 143 / http://www.greekstatemuseum.com/ / info@greekstatemuseum.com
+ έκθεση με 40 έργα από το Εργαστήρι Ζωγραφικής-Χειροτεχνίας που πραγματοποίησε ο Σύλλογος Φίλων Εθελοντών Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων Θεσσαλονίκης με ανήλικους έγκλειστους των Δικαστικών Φυλακών Θεσσαλονίκης στα Διαβατά
+ εκπαιδευτικά προγράμματα για όλες τις σχολικές βαθμίδες
+ εικαστικά εργαστήρια για παιδιά με τη συμμετοχή καλλιτεχνών
+ ξεναγήσεις ανοιχτές στο κοινό, κάθε Κυριακή στις 12:00 και 13:00
+ ξεναγήσεις από τον επιμελητή της έκθεσης, 26.10 & 9 .11
+ εικαστικό δημιουργικό δρώμενο στο ισόγειο της Μονής Λαζαριστών
Η επισκεψή μας, το πολιτιστικό μας πρωινό με Α, Ε και Φ
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200827NCollage?authkey=kp2ij3VWxP4
το ημερολόγιο του Συλλόγου Φίλων-Εθελοντών Εταιρείας Προστασίας Ανηλίκων: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200827NCollage?authkey=kp2ij3VWxP4
και τα ποιήματα των φυλακισμένων παιδιών: http://www.sfe-epath.gr/images/stories/sfe-epath/poihmata.pdf
το φετεινό ημερολόγιο καθώς και τα ποιήματα μπορείτε να τα αγοράσετε από το πωλητήριο του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης
μία παιδική-αφελής ερώτηση χωρίς απάντηση, προφανώς: γιατί φυλακίζονται τα ανήλικα παιδιά και όχι η «κοινωνία» που τα έφερε στην κατάντια αυτή; όταν οι αστοί πάνε τα παιδιά τους στο μουσείο για να ζωγραφίσουν οι "άλλοι" ούτε να τα προστατέψουν δεν μπορούν.
2008/11/20
η Λέσχη των Νεκρών Πατεράδων
των φίλων που έχουν
το θλιβερό προνόμιο
να είναι μέλη της Λέσχης
Χτες βράδυ, στη λατρεμένη μου σειρά Gray's Anatomy συνέβη το εξής: πεθαίνει ο πατέρας ενός από τους πέντε ειδικευόμενους. Εμένα κάθε πατέρας μου θυμίζει τον δικό μου, πόσω μάλλον που η οικογένεια αυτών των τρελλών Ιρλανδών είναι λίγο σαν τη δική μου... Λοιπόν, ο γιος του είναι πολύ συγκινημένος και βγαίνει έξω να πάρει τον αέρα του. Τον πλησιάζει η πιο σκληρή ειδικευόμενη, η χωρίς συναισθήματα και του λέει:
-Χριστίνα: Υπάρχει μια Λέσχη των Νεκρών Πατεράδων και δεν μπορείς να μπεις σ' αυτήν μέχρι να μπεις. Μπορείς να συμπάσχεις αλλά μέχρι να νιώσεις την απώλεια.
-George: Δεν ξέρω πώς να ζήσω σ' έναν κόσμο στον οποίον ο πατέρας μου δεν ζει.
-Χριστίνα: αυτό δεν αλλάζει ποτέ.
Πήγα μετά τη σειρά στα φωτογραφικά μου album και διαπίστωσα με μεγάλη μου λύπη, ότι δεν έχω στην πραγματικότητα πολλές φωτογραφίες του πατέρα μου ή με τον πατέρα μου όσο είμαι παιδί, για τον απλούστατο λόγο ότι αυτός είναι σχεδόν πάντοτε το μάτι του φωτογράφου, αυτό δηλαδή που κάνω και εγώ...
2008/11/09
Τάσος Χατζητάτσης
"Πέθανε σήμερα το πρωί (Παρασκευή, 7 Νοεμβρίου) ο Τάσος Χατζητάτσης, άνθρωπος σπάνιας ποιότητας, ταλαντούχος συγγραφέας, πολύτιμος συνεργάτης του Εντευκτηρίου και καλός φίλος.Όσο κι αν ακούγεται τετριμμένο, ο θάνατός του κάνει την ελληνική λογοτεχνική κοινότητα φτωχότερη και βυθίζει σε βαθιά θλίψη όλους εμάς που τον συναναστραφήκαμε, τον γνωρίσαμε και τον αγαπήσαμε".
Γιώργος Κορδομενίδης
http://entefktirio.blogspot.com/2008/11/blog-post.html
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=27836
http://www.athinorama.gr/book/file/default.aspx?i=1661&c=hatzitatsis
http://mkaragiannis.blogspot.com/2007/02/blog-post_525.html
http://www.makthes.gr/index.php?name=News&file=article&sid=27836
http://www.athinorama.gr/book/file/default.aspx?i=1661&c=hatzitatsis
http://mkaragiannis.blogspot.com/2007/02/blog-post_525.html
Ο Τάσος Χατζητάτσης κηδεύτηκε το Σάββατο 8 Νοεμβρίου 2008, στα κοιμητήρια του Πανοράματος με πολιτική κηδεία, χωρίς λόγους και δημόσιους αποχαιρετισμούς. Ποιητική και πολιτική ηθική θα έλεγε ο Δημήτρης Μαρωνίτης
το περίπτερο της κυρίας Χαρούλας
Μας κόστισε πολύ ακριβά το τελευταίο πάρτυ των φοιτητών στο Α.Π.Θ.Τη φορά αυτή ο συνδυασμός:
- της ανικανότητας των αστυνομικών
- της αγριότητας και του θυμού προς κάθε τι των αναρχικών που περιθάλπουμε και κρύβουμε στο δήθεν άσυλο
- της ατολμίας των πρυτανικών αρχών
κατέληξε στην πυρπόληση του περιπτέρου της κας Χαρούλας απέναντι από την παλιά Φιλοσοφική.
Το πρωί της 5ης Νοεμβρίου καθόταν στην καρέκλα της (τραγική φιγούρα) με τα κανάλια μπροστά να σκυλεύουν το θέαμα του ολοσχερώς καμμένου της περιπτέρου.
Ο Νομάρχης στα πρωινάδικα υποσχέθηκε ότι θα αναλάβει όλη τη δαπάνη. Εάν όχι, να δώσουμε όλοι εμείς στην κα Χαρούλα, τον δικό μας άνθρωπο (ευγενική, εξυπηρετική, ολιγόλογη και ταπεινή) από ένα ευρώ; Σχεδόν θα της φτιάξουμε το περίπτερο ξανά.
Και μήπως πρέπει να ζητήσουμε από τις πρυτανικές αρχές να κάνουν κάτι πιο τολμηρό;
Λέω, μήπως;
2008/11/06
εκδρομή στην Τουρκία, Οκτώβριος 2008
Oι μέρες λίγες (22-28/10) και τα μέρη που καλύψαμε πάρα πολλά, αλλά η συγκίνηση και η ευχαρίστηση μεγάλη. Θα επιστρέψω σίγουρα μόνο για την Καππαδοκία.
1. Τhessaloniki-Bursa (Θεσσαλονίκη Προύσα):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationThessalonikiToBursa?authkey=JisaEwCksu0#
2. Bursa (Προύσα): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationBursa?authkey=G0pZazIbz5A#
3. Bursa-Konya (Προύσα-Ικόνιο):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationBursaKonya?authkey=vQDHakEtpi0#
4. Konya (Ικόνιο) our hotel (το ξενοδοχείο μας): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaHotel?authkey=FUEV4Eb5GpQ#
musicians (μουσικοί στο γεύμα): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaMusicians?authkey=dC07W6WqHmI#
Mevlana Museum (Μουσείο Μεβλανά): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationMevlaneMuseum?authkey=xZNY8YC0tVA#
περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaWhirlingDervishesCeremony?authkey=Pa-d9pTyY2U#
μία γεύση της πόλης και της πανεπιστημιούπολης:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaTheTownAndTheCampus?authkey=Fk1uqe1ZboU#
5. Aksaray Sultanhami Caravanserai (χάνι στην Αρχελαίδα):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationAksaraySultanhamiCaravanserai?authkey=Vbi3r0Vx-8w#
7. Konya-Derinkuyu (Iκόνιο-Μαλακοπή): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaDernikuyu?authkey=wC0CCeYotLQ#
8. Derinkuyu (Μαλακοπή): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationDerinkuyu?authkey=aqgB03xO9Zg#
9. Derinkuyu-Utchisar (Maλακοπή-Ούτσχισάρ):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationDerinkuyuUtchisar?authkey=sta_QdXhlF8#
10. Utchisar: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationUtchisar?authkey=Iz1eczV48Ok#
11. Open Air Museum Goreme (Yπαίθριο Μουσείο στο Κόραμα):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationOpenAirMuseumGoreme?authkey=-bUDxj_kYS8#
12. Προκόπι, κατάστημα χαλιών:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationUrgupAnatoliaGallery?authkey=PrJ8GFEAor4#
13. Urgup (Προκόπι): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationUrgup?authkey=r7-tAbdrnqU#
14. Προκόπι Αερόστατα: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducation_Baloons?authkey=ZSSXW7b7La4#
15. Utchisar rock
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyUtchisarRock?authkey=kswj_jHANBc#
16. καφές στο Ούτσχισάρ: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationCoffeeAtUHisar?authkey=K329KYsgADc#
17. στο δρόμο για Σινασό (Mustafapasa):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationToMustafapasa?authkey=gEhwsBv67VA#
18. Moustafapasa (Σινασός): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationMustafapasaSinasos?authkey=GLKCPV_LeD8#
19. Αnkara (Άγκυρα): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationAnkara?authkey=s2-fLFVSUAU#
20. Ankara-Istanbul (Άγκυρα-Πόλη): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationAnkaraIstanbul?authkey=xNFFhJEfK_c#
21. Ιstanbul (Πόλη)
Pera and aspects of the city (Πέραν και όψεις της Πόλης):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationPeraAndAspectsOfTheCity?authkey=NtC1w5tidZc#
Kapali Carsi: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationCapaliCarsi?authkey=u9x650TdKiM#
Kariye museum (Mονή Χώρας): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyMoniHorasKariyeMuseum?authkey=GgUv91x1v9A#
1. Τhessaloniki-Bursa (Θεσσαλονίκη Προύσα):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationThessalonikiToBursa?authkey=JisaEwCksu0#
2. Bursa (Προύσα): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationBursa?authkey=G0pZazIbz5A#
3. Bursa-Konya (Προύσα-Ικόνιο):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationBursaKonya?authkey=vQDHakEtpi0#
4. Konya (Ικόνιο) our hotel (το ξενοδοχείο μας): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaHotel?authkey=FUEV4Eb5GpQ#
musicians (μουσικοί στο γεύμα): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaMusicians?authkey=dC07W6WqHmI#
Mevlana Museum (Μουσείο Μεβλανά): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationMevlaneMuseum?authkey=xZNY8YC0tVA#
περιστρεφόμενοι Δερβίσηδες:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaWhirlingDervishesCeremony?authkey=Pa-d9pTyY2U#
μία γεύση της πόλης και της πανεπιστημιούπολης:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaTheTownAndTheCampus?authkey=Fk1uqe1ZboU#
5. Aksaray Sultanhami Caravanserai (χάνι στην Αρχελαίδα):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationAksaraySultanhamiCaravanserai?authkey=Vbi3r0Vx-8w#
7. Konya-Derinkuyu (Iκόνιο-Μαλακοπή): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationKonyaDernikuyu?authkey=wC0CCeYotLQ#
8. Derinkuyu (Μαλακοπή): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationDerinkuyu?authkey=aqgB03xO9Zg#
9. Derinkuyu-Utchisar (Maλακοπή-Ούτσχισάρ):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationDerinkuyuUtchisar?authkey=sta_QdXhlF8#
10. Utchisar: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationUtchisar?authkey=Iz1eczV48Ok#
11. Open Air Museum Goreme (Yπαίθριο Μουσείο στο Κόραμα):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationOpenAirMuseumGoreme?authkey=-bUDxj_kYS8#
12. Προκόπι, κατάστημα χαλιών:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationUrgupAnatoliaGallery?authkey=PrJ8GFEAor4#
13. Urgup (Προκόπι): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationUrgup?authkey=r7-tAbdrnqU#
14. Προκόπι Αερόστατα: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducation_Baloons?authkey=ZSSXW7b7La4#
15. Utchisar rock
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyUtchisarRock?authkey=kswj_jHANBc#
16. καφές στο Ούτσχισάρ: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationCoffeeAtUHisar?authkey=K329KYsgADc#
17. στο δρόμο για Σινασό (Mustafapasa):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationToMustafapasa?authkey=gEhwsBv67VA#
18. Moustafapasa (Σινασός): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationMustafapasaSinasos?authkey=GLKCPV_LeD8#
19. Αnkara (Άγκυρα): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationAnkara?authkey=s2-fLFVSUAU#
20. Ankara-Istanbul (Άγκυρα-Πόλη): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationAnkaraIstanbul?authkey=xNFFhJEfK_c#
21. Ιstanbul (Πόλη)
Pera and aspects of the city (Πέραν και όψεις της Πόλης):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationPeraAndAspectsOfTheCity?authkey=NtC1w5tidZc#
Kapali Carsi: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyEducationCapaliCarsi?authkey=u9x650TdKiM#
Kariye museum (Mονή Χώρας): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BalkanSocietyForPedagogyMoniHorasKariyeMuseum?authkey=GgUv91x1v9A#
2008/11/05
Χαλκιδική
γλάροι στα νησάκια της Αμμουλιανής, 2007
http://picasaweb.google.com/hodolidou/eeQdhI?authkey=pZcQ89sBQ5U
νησάκια Αμμουλιανής, 2007
http://picasaweb.google.com/hodolidou/oZXYYG?authkey=Dp0zG3yZL3U
Χαλκιδική, 2007
http://picasaweb.google.com/hodolidou/2007ChlakidikiSummer2007?authkey=ImMgF58GSUk
http://picasaweb.google.com/hodolidou/eeQdhI?authkey=pZcQ89sBQ5U
νησάκια Αμμουλιανής, 2007
http://picasaweb.google.com/hodolidou/oZXYYG?authkey=Dp0zG3yZL3U
Χαλκιδική, 2007
http://picasaweb.google.com/hodolidou/2007ChlakidikiSummer2007?authkey=ImMgF58GSUk
Σαντονρίνη, καλοκαίρι 2007
στην Ομάδα της Παιανίας, αφιερωμένο εξαιρετικά
Σαντορίνη (οι καλίτερες)
http://picasaweb.google.com/hodolidou/UbFysH?authkey=rpyMFCJLlGs
Φηρά
http://picasaweb.google.com/hodolidou/PnugZK?authkey=grc6OWGUl14
ηλιοβασιλέματα στα Φηρά
http://picasaweb.google.com/hodolidou/ZZInN?authkey=sx40Az0uhfM
Οία
http://picasaweb.google.com/hodolidou/ywTdgD?authkey=ulHi3qsrdxI
το φαινόμενο των σανσετάδων
http://picasaweb.google.com/hodolidou/Sunset?authkey=VVRoNcl90cc
Οινοποιείο Μπουτάρη στη Σαντορίνη
http://picasaweb.google.com/hodolidou/kQiusB?authkey=3wLy8HzxmRA
Προϊστορικό Μουσείο Θήρας και Αρχαιολογικό Μουσείο Φηρών
http://picasaweb.google.com/hodolidou/FljxvI?authkey=eRMvc07TqE8
Σαντορίνη (οι καλίτερες)
http://picasaweb.google.com/hodolidou/UbFysH?authkey=rpyMFCJLlGs
Φηρά
http://picasaweb.google.com/hodolidou/PnugZK?authkey=grc6OWGUl14
ηλιοβασιλέματα στα Φηρά
http://picasaweb.google.com/hodolidou/ZZInN?authkey=sx40Az0uhfM
Οία
http://picasaweb.google.com/hodolidou/ywTdgD?authkey=ulHi3qsrdxI
το φαινόμενο των σανσετάδων
http://picasaweb.google.com/hodolidou/Sunset?authkey=VVRoNcl90cc
Οινοποιείο Μπουτάρη στη Σαντορίνη
http://picasaweb.google.com/hodolidou/kQiusB?authkey=3wLy8HzxmRA
Προϊστορικό Μουσείο Θήρας και Αρχαιολογικό Μουσείο Φηρών
http://picasaweb.google.com/hodolidou/FljxvI?authkey=eRMvc07TqE8
ΝΥΜΦΑΙΟ
Το Νυμφαίο, ή αλλιώς Νέβεσκα είναι ένας πολύ δικός μου χώρος, κάποιοι πιστεύουν ότι είναι το χωριό μου. Επειδή το "χωριό" μου δεν υπάρχει, το Νυμφαίο παίζει κάπως αυτό το ρόλο. Εδώ θα καταχωρίζονται όλες οι επισκέψεις μου.
Νυμφαίο Φεβρουάριος 2007
http://picasaweb.google.com/hodolidou/21222007?authkey=nobo4RyKE_s
Νυμφαίο Μάρτιος 2007 με χιόνια
http://picasaweb.google.com/hodolidou/28292007?authkey=ZE28XvBfDcE
Νυμφαίο και Περικοπή, καλοκαίρι 2007
Το Νυμφαίο το λιάνισαν οι αντάρτες και την Περικοπή ο τακτικός στρατός. Το Νυμφαίο το καλοκαίρι έχει 1500 κατοίκους εκ των οποίων 200 Φιλιππινέζες και η Περικοπή κανέναν. Μόνο τα παιδιά του βοσκού Β. είναι κάποιες φορές εκεί και ο κύριος Χ που βλέπετε στις φωτογραφίες.
http://picasaweb.google.com/hodolidou/rURpHE?authkey=bXzCjnRz9LM
Νυμφαίο Φεβρουάριος 2007
http://picasaweb.google.com/hodolidou/21222007?authkey=nobo4RyKE_s
Νυμφαίο Μάρτιος 2007 με χιόνια
http://picasaweb.google.com/hodolidou/28292007?authkey=ZE28XvBfDcE
Νυμφαίο και Περικοπή, καλοκαίρι 2007
Το Νυμφαίο το λιάνισαν οι αντάρτες και την Περικοπή ο τακτικός στρατός. Το Νυμφαίο το καλοκαίρι έχει 1500 κατοίκους εκ των οποίων 200 Φιλιππινέζες και η Περικοπή κανέναν. Μόνο τα παιδιά του βοσκού Β. είναι κάποιες φορές εκεί και ο κύριος Χ που βλέπετε στις φωτογραφίες.
http://picasaweb.google.com/hodolidou/rURpHE?authkey=bXzCjnRz9LM
Αθήνα, Βiennale 2007
σταθμός μετρό Γκάζι:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/SibAlB?authkey=TFNRky98BYA
Μπιενάλε της Αθήνας: Destroy Athens
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/AthensBiennialDestroyAthens?authkey=6IELWB7jUeo
έκθεση γλυπτών του Πραξιτέλη στο Αρχαιολογικό Μουσείο
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/nmfIu?authkey=FWQqbhn3yYw
βόλτα με ΒΤ
http://picasaweb.google.com/hodolidou/kPrITE?authkey=rO1qPrdrOFg#
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/SibAlB?authkey=TFNRky98BYA
Μπιενάλε της Αθήνας: Destroy Athens
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/AthensBiennialDestroyAthens?authkey=6IELWB7jUeo
έκθεση γλυπτών του Πραξιτέλη στο Αρχαιολογικό Μουσείο
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/nmfIu?authkey=FWQqbhn3yYw
βόλτα με ΒΤ
http://picasaweb.google.com/hodolidou/kPrITE?authkey=rO1qPrdrOFg#
Aθήνα, Οκτώβριος 2008
Χιλιάδες φορές να πάω στο Μπενάκη της Πειραιώς θα το φωτογραφίσω και πάλι. Το κτήριο μου αρέσει πάρα πολύ, νομίζω πως είναι ο καλύτερος εκθεσιακός χώρος που έχουμε.
Το Μουσείο Μπενάκη, λοιπόν:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20081002?authkey=_89L6cRvWF4
ο αρχιτέκτονας Kωνσταντίνος Δεκαβάλλας: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008904?authkey=9Mi7FCjilSc
Κάρολος Κούν:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200810K?authkey=bVXHSqp14_c
Γιόζεφ Κουντέλκα: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200810JosefKoudelka?authkey=cui_66P-zAQ
έκθεση Σπύρου Μελετζή (με την ίδια πάντοτε συγκίνηση):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008905?authkey=D3d80J3miwk
από Αθήνα Θεσσαλονίκη, πάνω από τη Χαλκιδική
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20081003?authkey=utPMwu0UkHE#
Το Μουσείο Μπενάκη, λοιπόν:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20081002?authkey=_89L6cRvWF4
ο αρχιτέκτονας Kωνσταντίνος Δεκαβάλλας: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008904?authkey=9Mi7FCjilSc
Κάρολος Κούν:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200810K?authkey=bVXHSqp14_c
Γιόζεφ Κουντέλκα: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200810JosefKoudelka?authkey=cui_66P-zAQ
έκθεση Σπύρου Μελετζή (με την ίδια πάντοτε συγκίνηση):
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008905?authkey=D3d80J3miwk
από Αθήνα Θεσσαλονίκη, πάνω από τη Χαλκιδική
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20081003?authkey=utPMwu0UkHE#
πεχλιβάνηδες στα Στεφανινά
της Χριστίνας μου που μου τους έμαθε...
Στο χωριό Στεφανινά του Νομού Θεσσαλονίκης, κάθε δεκαπενταύγουστο γίνεταιπανηγύρι με τα γνωστά: λουκουμάδες, παιχνίδια, διακοσμητικά και τα λιγότερογνωστά, όπως κουρμπάνι (δηλαδή ζώο που θυσιάζεται και μαγειρεύεται από τιςγυναίκες του χωριού και προσφέρεται δωρεάν σε όλους τους επισκέπτες).
Πηγαίνω στο πανηγύρι σχεδόν κάθε χρόνο. Κουρμπάνι φέτος δε φωτογράφισα. Φωτογράφισα όμως την ελεύθερη πάλη που γίνεται σε ειδικά περιφραγμένο χώρομε τη συνοδεία οργάνων (τα οποία κατά διαστήματα σηκώνονται και κάνουν τογύρο του χώρου αυτού). Οι παλαιστές (πεχλιβάνηδες) είναι επαγγελματίες ήερασιτέχνες. Νομίζω ότι αξίζει να τις δείτε:
http://picasaweb.google.com/hodolidou/DKoHQC?authkey=xOmvpQ4fkIQ#
Στο χωριό Στεφανινά του Νομού Θεσσαλονίκης, κάθε δεκαπενταύγουστο γίνεταιπανηγύρι με τα γνωστά: λουκουμάδες, παιχνίδια, διακοσμητικά και τα λιγότερογνωστά, όπως κουρμπάνι (δηλαδή ζώο που θυσιάζεται και μαγειρεύεται από τιςγυναίκες του χωριού και προσφέρεται δωρεάν σε όλους τους επισκέπτες).
Πηγαίνω στο πανηγύρι σχεδόν κάθε χρόνο. Κουρμπάνι φέτος δε φωτογράφισα. Φωτογράφισα όμως την ελεύθερη πάλη που γίνεται σε ειδικά περιφραγμένο χώρομε τη συνοδεία οργάνων (τα οποία κατά διαστήματα σηκώνονται και κάνουν τογύρο του χώρου αυτού). Οι παλαιστές (πεχλιβάνηδες) είναι επαγγελματίες ήερασιτέχνες. Νομίζω ότι αξίζει να τις δείτε:
http://picasaweb.google.com/hodolidou/DKoHQC?authkey=xOmvpQ4fkIQ#
Αθήνα, Μάιος 2008
το Χίλτον: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/Hilton?authkey=HrGXlrx01P4
Εξάρχεια: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/fvVqnD?authkey=-FQNSh6LIBo
Λύτρας: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/pEgoAC?authkey=wKsxVZGkZXQ
βόλτα στο κέντρο: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/kPrITE?authkey=rO1qPrdrOFg
ο δρομέας: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/TxZXpE?authkey=5ywiKer9lds
Αθηναϊκόν: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/dUbIYD?authkey=y-IHBGCzLlQ
Εξάρχεια: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/fvVqnD?authkey=-FQNSh6LIBo
Λύτρας: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/pEgoAC?authkey=wKsxVZGkZXQ
βόλτα στο κέντρο: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/kPrITE?authkey=rO1qPrdrOFg
ο δρομέας: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/TxZXpE?authkey=5ywiKer9lds
Αθηναϊκόν: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/dUbIYD?authkey=y-IHBGCzLlQ
Κωνσταντινούπολη, Μάιος 2007
Οι 205 καλύτερες φωτογραφίες μου
Η επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, αλλιώς και πολιτικώς ορθότερα στην Ιστανμπούλ ή απλώς στην Πόλη (οι άλλες χρειάζονται ονόματα, αυτή όχι γιατί είναι το πρότυπο για όλες τις άλλες…) δεν είναι μία εύκολη υπόθεση για χίλιους δυό λόγους: η αμφιθυμία μας για τους γείτονές μας και «σημαντικούς μας άλλους», τους Τούρκους, το γεγονός ότι όλοι έχουμε συγγενείς που ζούσαν «πέρα από το Αιγαίο» κάποτε, αυτά που μάθαμε στη σχολική ιστορία…
Η πόλη αυτή δεν έχει όμοιό της και δεν είναι δυνατόν να μείνει κανείς αδιάφορος απέναντι στη γοητεία της. Η Πόλη διεκδικεί την αγάπη σου γι’ αυτήν με πολύ ισχυρά χαρτιά:
Η επίσκεψη στην Κωνσταντινούπολη, αλλιώς και πολιτικώς ορθότερα στην Ιστανμπούλ ή απλώς στην Πόλη (οι άλλες χρειάζονται ονόματα, αυτή όχι γιατί είναι το πρότυπο για όλες τις άλλες…) δεν είναι μία εύκολη υπόθεση για χίλιους δυό λόγους: η αμφιθυμία μας για τους γείτονές μας και «σημαντικούς μας άλλους», τους Τούρκους, το γεγονός ότι όλοι έχουμε συγγενείς που ζούσαν «πέρα από το Αιγαίο» κάποτε, αυτά που μάθαμε στη σχολική ιστορία…
Η πόλη αυτή δεν έχει όμοιό της και δεν είναι δυνατόν να μείνει κανείς αδιάφορος απέναντι στη γοητεία της. Η Πόλη διεκδικεί την αγάπη σου γι’ αυτήν με πολύ ισχυρά χαρτιά:
- η γοητεία του σιδηροδρομικού σταθμού που μας θυμίζει ότι οι άνθρωποι κάποτε ήταν περιηγητές και όχι τουρίστες,
- τα μύδια σε αφθονία στο Ίσκαλε,
- το μελαγχολικό νεκροταφείο των Ελλήνων στο Μπαλουκλί,
- τα νοστιμότατα και υπέροχα παρουσιασμένα φαγητά της, τα υφάσματα, οι πασμίνες και τα κεραμικά της Κιουτάχειας στο Καπαλί Τσαρσί (μία από τις πιο όμορφες σκεπαστές αγορές στον κόσμο) με τα παζάρια των εμπόρων και την επικοινωνία μαζί τους,
- οι πλανόδιοι πωλητές (σε ομοιόμορφα τροχήλατα που προνόησε να σχεδιάσει ο Δήμος της πόλης),
- οι πλανόδιοι εργαζόμενοι (σε επαγγέλματα που πια εξαφανίζονται στη Δύση, όπως αυτό του λούστρου-καθαριστή παπουτσιών ή του πωλητή σαλεπιού έξω από το Μπλε Τζαμί και την Αγία Σοφία),
- η εξαίρετη Μονή της Χώρας,
- το βλέμμα του Πατριάρχη Βαρθολομαίου (ένα βλέμμα πραότητας αλλά και μοναξιάς και εγκαρτέρησης),
- η Αγία Σοφία με ό,τι σηματοδοτεί στο φαντασιακό μας,
- οι γέφυρες που ενώνουν το ιστορικό κέντρο με το Πέραν,
- το Πέραν με την Ασιατική πλευρά,
- η σχόλη του ζεύγους στην καλλιτεχνική συνοικία Ορτάκιοϊ είναι μερικές από τις εικόνες που κουβάλησα στη μηχανή και στην ψυχή μου από τετραήμερο ταξίδι στην Πόλη.
Λονδίνο, Σεπτέμβριος 2007
από το τελευταίο μου ταξείδι στο Λονδίνο, Σεπτέμβριος του 2007
http://picasaweb.google.com/hodolidou/200706?authkey=yNc2fWrq7Rg#
http://picasaweb.google.com/hodolidou/200706?authkey=yNc2fWrq7Rg#
Βρυξέλλες, φθινόπωρο 2008, σχεδόν καλοκαίρι
της Άρτεμης που το θέλησε και της Λουκίας που το κατέστησε εφικτό
Eπίσκεψη στις Βρυξέλλες για πολλοστή φορά με φίλη, καλεσμένη και φιλοξενούμενη από φίλη μας στην υπέροχη γειτονιά του Boitsford. Αγαπώ τις Βρυξέλλες πολύ, παρά το γεγονός ότι είναι μία μάλλον εσωστρεφής και μελαγχολική πόλη, όχι μόνο γιατί έχει ωραία ατμόσφαιρα με την αρ νουβώ αρχιτεκτονική της αλλά κυρίως γιατί εκεί έχουν μεγαλώσει τα παιδιά της φίλης μου και γιατί έχω επισκεφθεί την πόλη γύρω στις 30 φορές –όχι μόνο από τη Θεσσαλονίκη με αεροπλάνο αλλά και από το Λονδίνο με όλους τους τρόπους: λεωφορείο-πλοίο-λεωφορείο ή τραίνο-πλοίο-τραίνο και τα τελευταία χρόνια με το θαύμα της μετακίνησης που ακούει στο όνομα Eurostar (http://www.raileurope.com/us/rail/eurostar/station.htm)
Λοιπόν, η γειτονιά μας το Boitsford κοντά σε λιμνούλες και δάσος: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Boitsford02?authkey=ElmbmF7ga9s#
η λαϊκή στη γειτονιά μας (γίνεται κάθε Σάββατο και είναι μία μικρή χαρά για μένα κάθε φορά με τα υπέροχα λουλούδια, τα κρέατα και τον τρόπο που κόβονται, τα ζαχαρωτά και τις καραμέλες): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Boitsford?authkey=5mOBfHyoy6c#
η πόλη των Βρυξελλών: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008911?authkey=da3DKKBUDAQ#
Grande Place: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089GrandePlace?authkey=MlkrTAADq1o#
Galleries Royales Schubert, μάλλον μόνο για να δει κανείς παρά να αγοράσει εκτός από το βιβλιοπωλείο Tropismes: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089GalleriesRoyalesSchubert?authkey=3lIWObyvSb8#
Sablon για καφεδάκι και κους κους: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Sablon?authkey=crraOKkgLTY#
ο υπέροχος Βοτανικός Κήπος: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200825?authkey=x-W_IlBCLP0#
Tour & Taxis (γραφεία και χώρος πολιτισμού, χωρίς όμως νέους ανθρώπους προς το παρόν): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089ToursAndTaxis?authkey=PsBp2mBbIy8#
αφίσες στην πόλη, διαφημίσεις και συνθήματα: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008910?authkey=tyhOVr3DHCY#
στην πανέμορφη Βrugge:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Brugge?authkey=WXL-BVDraNA#
Μουσεία
Mουσείο comics: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Comics?authkey=qOgku8C8-m8#
Mουσείο Καλών Τεχνών Βρυξελλών: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008906?authkey=s4WAhP7HFFo#
Mουσείο Μουσικών Οργάνων: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089M?authkey=CM898UXbDOg#
καφέ, εστιατόρια...
Morte Soubite: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089ALaMorteSubite?authkey=rMqmsFlKDhE#
Μπυραρία Falstaff: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Falstaff?authkey=xGsD3OODLF4#
αγορά St Gery (μπαρ και πολιτιστικός χώρος): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BStGery?authkey=YFgmuBu5li8#
καφέ στο ξενοδοχείο Metropole: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Metropole?authkey=DzRsZLETLOY#
το εστιατόριο που αγαπώ πολύ, UltimaHallicunatie:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089UltimaHallicunatie?authkey=NU1u3mNUa_4#
Cite du Dragon (κινέζικο εστιατόριο): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CiteDuDragon?authkey=lf9lwh99Cw8#
κάθε φορά που φεύγω από μία πόλη φοβάμαι μήπως και δεν την ξαναδώ, όπως και με τους ανθρώπους...
Eπίσκεψη στις Βρυξέλλες για πολλοστή φορά με φίλη, καλεσμένη και φιλοξενούμενη από φίλη μας στην υπέροχη γειτονιά του Boitsford. Αγαπώ τις Βρυξέλλες πολύ, παρά το γεγονός ότι είναι μία μάλλον εσωστρεφής και μελαγχολική πόλη, όχι μόνο γιατί έχει ωραία ατμόσφαιρα με την αρ νουβώ αρχιτεκτονική της αλλά κυρίως γιατί εκεί έχουν μεγαλώσει τα παιδιά της φίλης μου και γιατί έχω επισκεφθεί την πόλη γύρω στις 30 φορές –όχι μόνο από τη Θεσσαλονίκη με αεροπλάνο αλλά και από το Λονδίνο με όλους τους τρόπους: λεωφορείο-πλοίο-λεωφορείο ή τραίνο-πλοίο-τραίνο και τα τελευταία χρόνια με το θαύμα της μετακίνησης που ακούει στο όνομα Eurostar (http://www.raileurope.com/us/rail/eurostar/station.htm)
Λοιπόν, η γειτονιά μας το Boitsford κοντά σε λιμνούλες και δάσος: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Boitsford02?authkey=ElmbmF7ga9s#
η λαϊκή στη γειτονιά μας (γίνεται κάθε Σάββατο και είναι μία μικρή χαρά για μένα κάθε φορά με τα υπέροχα λουλούδια, τα κρέατα και τον τρόπο που κόβονται, τα ζαχαρωτά και τις καραμέλες): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Boitsford?authkey=5mOBfHyoy6c#
η πόλη των Βρυξελλών: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008911?authkey=da3DKKBUDAQ#
Grande Place: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089GrandePlace?authkey=MlkrTAADq1o#
Galleries Royales Schubert, μάλλον μόνο για να δει κανείς παρά να αγοράσει εκτός από το βιβλιοπωλείο Tropismes: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089GalleriesRoyalesSchubert?authkey=3lIWObyvSb8#
Sablon για καφεδάκι και κους κους: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Sablon?authkey=crraOKkgLTY#
ο υπέροχος Βοτανικός Κήπος: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200825?authkey=x-W_IlBCLP0#
Tour & Taxis (γραφεία και χώρος πολιτισμού, χωρίς όμως νέους ανθρώπους προς το παρόν): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089ToursAndTaxis?authkey=PsBp2mBbIy8#
αφίσες στην πόλη, διαφημίσεις και συνθήματα: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008910?authkey=tyhOVr3DHCY#
στην πανέμορφη Βrugge:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Brugge?authkey=WXL-BVDraNA#
Μουσεία
Mουσείο comics: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Comics?authkey=qOgku8C8-m8#
Mουσείο Καλών Τεχνών Βρυξελλών: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008906?authkey=s4WAhP7HFFo#
Mουσείο Μουσικών Οργάνων: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089M?authkey=CM898UXbDOg#
καφέ, εστιατόρια...
Morte Soubite: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089ALaMorteSubite?authkey=rMqmsFlKDhE#
Μπυραρία Falstaff: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Falstaff?authkey=xGsD3OODLF4#
αγορά St Gery (μπαρ και πολιτιστικός χώρος): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008BStGery?authkey=YFgmuBu5li8#
καφέ στο ξενοδοχείο Metropole: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Metropole?authkey=DzRsZLETLOY#
το εστιατόριο που αγαπώ πολύ, UltimaHallicunatie:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089UltimaHallicunatie?authkey=NU1u3mNUa_4#
Cite du Dragon (κινέζικο εστιατόριο): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CiteDuDragon?authkey=lf9lwh99Cw8#
κάθε φορά που φεύγω από μία πόλη φοβάμαι μήπως και δεν την ξαναδώ, όπως και με τους ανθρώπους...
χέρια και πόδια
πόσα πράγματα κάνουν και σημαίνουν τα χέρια μας:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/WQJWQJ?authkey=FnPzI9fQou4#
και αυτά τα πόδια, τα τρυφερά των μωρών και τα κουρασμένα τα δικά μας σε πέδιλα, μποτάκια, χαμηλοτάκουνα και χηλοτάκουνα παπούτσια:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/xPCNGD02?authkey=v6j_3rRTcQo#
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/WQJWQJ?authkey=FnPzI9fQou4#
και αυτά τα πόδια, τα τρυφερά των μωρών και τα κουρασμένα τα δικά μας σε πέδιλα, μποτάκια, χαμηλοτάκουνα και χηλοτάκουνα παπούτσια:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/xPCNGD02?authkey=v6j_3rRTcQo#
2008/11/04
φωτογραφίες από ταξείδι στην Κωνσταντινούπολη, Σεπτέμβριος 2008
"Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσουμε για τις πόλεις γιατί αυτές είναι πράγματι περισσότερο εικόνες παρά λόγια..."
Wim Wenders
με αφορμή την έκθεση του project City Streets, εξαιρετική δουλειά του Νίκου Οικονομόπουλου και της Ναντίνας Χριστοπούλου με τη συνδρομή του Καμίλο Νόλλα και της Νάνσης Τουμπακάρη. Η έκθεση έγινε στην Αθήνα, τις Βρυξέλλες και τη Θεσσαλονίκη. Άλλη χάρη στην Κωνσταντινούπολη, ειδικά στο campus του Bilgi (δείτε παρακάτω τις φωτογραφίες μου). Για την έκθεση δείτε:
http://www.britishcouncil.org/greece-arts-and-culture-visual-arts-and-design-metropolis-city-streets.htm
CITY STREETS PROJECT
Our City Streets exhibitions take you on a journey into the streets of Athens, where Europe meets Africa, Asia and the Balkans.
CITY STREETS PHOTOGRAPHY EXHIBITIONOur City Streets photography exhibition showcases the work of the *14 young photographers (18–30 years old) who won our City Streets Photography Competition last year, and went on to participate in a series of workshops led by acclaimed Greek photographer Nikos Economopoulos. The result? A photographic record of the new, multicultural face of Athens and of the stories of people living in the Greek capital – people who speak different languages and have diverse origins and cultures, but who all share a common reality in their new home.
*Argyropoulou Emmanuela, Canaj Enri, Georgas Evangelos, Katsarou Ioanna, Kourbela Anastasia, Matsoukas Fotis, Nemat Ullah Hassan, Nikoloba Marina, Posnakidou Chryssa, Simos Yannis, Stefanou Christos, Vidali Maria, Zavallis Achilleas, Zochiou Vanessa.
Artistic Director: Nikos Economopoulos. Scientific Advisor: Nadina Christopoulou.
THESSALONIKI
When: 31 January–9 March 2008
Where: National Bank of Greece Cultural FoundationThessaloniki Cultural Centre, 108 Vasilissis Olgas Street, 546 43 Thessaloniki
Information: 2310 295 170 & 2310 295 171
για όσους δεν πήγανε στην έκθεση της Θεσσαλονίκης, πάρτε μία γεύση:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/22200802?authkey=tGGALm1Vs7s
και το σημείωμά μου στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Εντευκτήριο:
Οικονομόπουλος, Νίκος & Ναντίνα Χριστοπούλου (2007). CITY STREETS-ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. Αθήνα: ΜΙΕΤ. σσ. 147
Βιβλίο που προέκυψε από την έκθεση σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βρυξέλλες και οσονούπω Κωνσταντινούπολη ενός πολύ ενδιαφέροντος project με νέους και παιδιά: ο φωτογράφος Νίκος Οικονομόπουλος δούλεψε με 14 νέους φωτογράφους (18-30 χρονών) οι οποίοι γύριζαν επί 14 μήνες τους δρόμους της Αθήνας. Ο φωτογράφος Καμίλο Νόλας δούλεψε με μαθητές διαφορετικών εθνικοτήτων (που είναι μία κανονικότητα πλέον στα σχολεία της Αθήνας) από δέκα διαφορετικά σχολεία με ψηφιακές μηχανές καταγράφοντας τη δική τους καθημερινότητα. Οι φωτογραφίες των μεγάλων είναι ασπρόμαυρες, των μικρών πολύχρωμες. Το αποτέλεσμα είναι ένα ενδιαφέρον όσο και επώδυνο ταξείδι στους δρόμους της Αθήνας συναντώντας τον ξένο, τον «άλλο μας εαυτό». Την πρωτοβουλία είχαν το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής και το British Council. Εύγε σε αμφοτέρους και εύγε στο ΜΙΕΤ που ανέλαβε την έκδοση και τις εκθέσεις! Το βιβλίο πρέπει να μπει σε κάθε σπίτι και σε κάθε σχολείο.
H φίλη Ναντίνα Χριστοπούλου με κάλεσε να συντονίσω μία συζήτηση που έγινε μετά από δύο workshop με τον φωτογράφο Καμίλο Νόλλα και τη μουσικό Νάνση Τουμπακάρη. Έβγαζα όπως πάντα συνέχεια φωτογαρφίες (με όλους αυτούς τους πραγματικούς φωτογράφους γώρω μου τους "πραγματικούς" και όχι τους γιαλαντζί σαν κι εμένα, αισθάνθηκα πολυ περίεργα να φωτογραφίζω):
Γενή Τζαμί: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200824?authkey=rJdHnqtWf3o#
Νεκροταφείο Πιερ Λοτί (Ναντίνα, ευχαριστώ για την υπόδειξη): http://picasaweb.google.com/hodolidou/20089?authkey=UxdFR9kfTeQ#
Αιγυπτιακή αγορά: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008K?authkey=qznAhOyrXsw#
Santral Instabul, το campus στο οποίο φιλοξενήθηκε η έκθεση και κάποιοι επό εμάς (http://www.santralistanbul.org/index_en.html): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089SantralIstanbul?authkey=fK2jqfFoMC0#
santral residence και το δωμάτιό μου (καλύτερο από το σπίτι μου): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008_9SantralResidence?authkey=ECU2pfFah9o#
campus: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089KCampus?authkey=fKlYAu1aPCk#
Otto Santral (φοβερό εστιατόριο και bar): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089OttoCampus?authkey=6cxnQ0VKan0#
άλλα εστιατόρια και καφέ στο campus: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Campus?authkey=3ke2FTvvfYw#
γλυπτά στο campus (δεν είναι συγκινητικό να βλέπεις την εγκατάσταση της Λαιμού στην Πόλη;): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CampusBilgi?authkey=LgCGxqiGuAI#
Mουσείο Ενέργειας στο campus του Bilgi: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CampusBilgi03?authkey=AWfx7RLiYSE#
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο campus του Bilgi: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CampusBilgi02?authkey=uTgZ48ei9RU#
η έκθεση: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CityStreets?authkey=TuSs6-N6ZqQ#
τα εγκαίνια της έκθεσης: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089_23CITYSTRETS?authkey=xONPY0TxWqk#
Wim Wenders
με αφορμή την έκθεση του project City Streets, εξαιρετική δουλειά του Νίκου Οικονομόπουλου και της Ναντίνας Χριστοπούλου με τη συνδρομή του Καμίλο Νόλλα και της Νάνσης Τουμπακάρη. Η έκθεση έγινε στην Αθήνα, τις Βρυξέλλες και τη Θεσσαλονίκη. Άλλη χάρη στην Κωνσταντινούπολη, ειδικά στο campus του Bilgi (δείτε παρακάτω τις φωτογραφίες μου). Για την έκθεση δείτε:
http://www.britishcouncil.org/greece-arts-and-culture-visual-arts-and-design-metropolis-city-streets.htm
CITY STREETS PROJECT
Our City Streets exhibitions take you on a journey into the streets of Athens, where Europe meets Africa, Asia and the Balkans.
CITY STREETS PHOTOGRAPHY EXHIBITIONOur City Streets photography exhibition showcases the work of the *14 young photographers (18–30 years old) who won our City Streets Photography Competition last year, and went on to participate in a series of workshops led by acclaimed Greek photographer Nikos Economopoulos. The result? A photographic record of the new, multicultural face of Athens and of the stories of people living in the Greek capital – people who speak different languages and have diverse origins and cultures, but who all share a common reality in their new home.
*Argyropoulou Emmanuela, Canaj Enri, Georgas Evangelos, Katsarou Ioanna, Kourbela Anastasia, Matsoukas Fotis, Nemat Ullah Hassan, Nikoloba Marina, Posnakidou Chryssa, Simos Yannis, Stefanou Christos, Vidali Maria, Zavallis Achilleas, Zochiou Vanessa.
Artistic Director: Nikos Economopoulos. Scientific Advisor: Nadina Christopoulou.
THESSALONIKI
When: 31 January–9 March 2008
Where: National Bank of Greece Cultural FoundationThessaloniki Cultural Centre, 108 Vasilissis Olgas Street, 546 43 Thessaloniki
Information: 2310 295 170 & 2310 295 171
για όσους δεν πήγανε στην έκθεση της Θεσσαλονίκης, πάρτε μία γεύση:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/22200802?authkey=tGGALm1Vs7s
και το σημείωμά μου στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Εντευκτήριο:
Οικονομόπουλος, Νίκος & Ναντίνα Χριστοπούλου (2007). CITY STREETS-ΟΙ ΔΡΟΜΟΙ ΤΗΣ ΠΟΛΗΣ. Αθήνα: ΜΙΕΤ. σσ. 147
Βιβλίο που προέκυψε από την έκθεση σε Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βρυξέλλες και οσονούπω Κωνσταντινούπολη ενός πολύ ενδιαφέροντος project με νέους και παιδιά: ο φωτογράφος Νίκος Οικονομόπουλος δούλεψε με 14 νέους φωτογράφους (18-30 χρονών) οι οποίοι γύριζαν επί 14 μήνες τους δρόμους της Αθήνας. Ο φωτογράφος Καμίλο Νόλας δούλεψε με μαθητές διαφορετικών εθνικοτήτων (που είναι μία κανονικότητα πλέον στα σχολεία της Αθήνας) από δέκα διαφορετικά σχολεία με ψηφιακές μηχανές καταγράφοντας τη δική τους καθημερινότητα. Οι φωτογραφίες των μεγάλων είναι ασπρόμαυρες, των μικρών πολύχρωμες. Το αποτέλεσμα είναι ένα ενδιαφέρον όσο και επώδυνο ταξείδι στους δρόμους της Αθήνας συναντώντας τον ξένο, τον «άλλο μας εαυτό». Την πρωτοβουλία είχαν το Ινστιτούτο Μεταναστευτικής Πολιτικής και το British Council. Εύγε σε αμφοτέρους και εύγε στο ΜΙΕΤ που ανέλαβε την έκδοση και τις εκθέσεις! Το βιβλίο πρέπει να μπει σε κάθε σπίτι και σε κάθε σχολείο.
H φίλη Ναντίνα Χριστοπούλου με κάλεσε να συντονίσω μία συζήτηση που έγινε μετά από δύο workshop με τον φωτογράφο Καμίλο Νόλλα και τη μουσικό Νάνση Τουμπακάρη. Έβγαζα όπως πάντα συνέχεια φωτογαρφίες (με όλους αυτούς τους πραγματικούς φωτογράφους γώρω μου τους "πραγματικούς" και όχι τους γιαλαντζί σαν κι εμένα, αισθάνθηκα πολυ περίεργα να φωτογραφίζω):
Γενή Τζαμί: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/200824?authkey=rJdHnqtWf3o#
Νεκροταφείο Πιερ Λοτί (Ναντίνα, ευχαριστώ για την υπόδειξη): http://picasaweb.google.com/hodolidou/20089?authkey=UxdFR9kfTeQ#
Αιγυπτιακή αγορά: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008K?authkey=qznAhOyrXsw#
Santral Instabul, το campus στο οποίο φιλοξενήθηκε η έκθεση και κάποιοι επό εμάς (http://www.santralistanbul.org/index_en.html): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089SantralIstanbul?authkey=fK2jqfFoMC0#
santral residence και το δωμάτιό μου (καλύτερο από το σπίτι μου): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2008_9SantralResidence?authkey=ECU2pfFah9o#
campus: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089KCampus?authkey=fKlYAu1aPCk#
Otto Santral (φοβερό εστιατόριο και bar): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089OttoCampus?authkey=6cxnQ0VKan0#
άλλα εστιατόρια και καφέ στο campus: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089Campus?authkey=3ke2FTvvfYw#
γλυπτά στο campus (δεν είναι συγκινητικό να βλέπεις την εγκατάσταση της Λαιμού στην Πόλη;): http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CampusBilgi?authkey=LgCGxqiGuAI#
Mουσείο Ενέργειας στο campus του Bilgi: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CampusBilgi03?authkey=AWfx7RLiYSE#
Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης στο campus του Bilgi: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CampusBilgi02?authkey=uTgZ48ei9RU#
η έκθεση: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089CityStreets?authkey=TuSs6-N6ZqQ#
τα εγκαίνια της έκθεσης: http://picasaweb.google.gr/hodolidou/20089_23CITYSTRETS?authkey=xONPY0TxWqk#
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)