της Μαρίζας, με τη φιλία μου
Πήγα χτες στο Μουσείο της Ακρόπολης, επιτέλους!!! Ό,τι είναι σημαντικό το κάνω με καθυστέρηση. Με ξαναγό φίλη μορφωμένη και ειδική. Το κτήριο είναι ένα θαύμα αρχιτεκτονικής, δυστυχώς εκτός κλίμακας, πηγμένο από τα γύρω κτήρια. Φυσικά και δεν έπρεπε να γκρεμιστούν οι δύο πολυκατοικίες.
Παρά την κουφαμάρα ότι δεν έχει μουσειολογική μελέτη (λένε οι αρχαιολόγοι: τι ξέρουν αυτοί οι άσχετοι από αρχαιολογία; Από αρχαιολογία δεν ξέρουν ίσως, αλλά ξέρουν να στήνουν εκθέσεις καλύτερα από τους αρχαιολόγους που είναι στην πλειοψηφία τους ζαβοί με τη δουλειά τους και νομίζουν ότι τα μουσεία τα κάνουν για τους συναδέλφους τους) και με εντυπωσίασε βαθειά η αίθουσα μεικά τα σκόρπια γλυπτά... Είναι σα να συνομιλούν μεταξύ τους (εννοείται όταν εμείς φεύγουμε, και –ίσως- περπατάνε κιόλας, την άλλη φορά ίσως έχουν αλλάξει θέση.
Και το καφέ θεσπέσιο. Και οι τιμές ΔΝΤ, δηλαδή πολύ φτηνές. 1,5 ευρώ ο καφές. Εισιτήριο 5 ευρώ εκτός κι αν είστε αρχαιολόγος. Φιλοσοφικάριος απλός δεν πιάνει. ΄Ακρα ταπείνωση...
Θεσπέσιο και το φως που μπαίνει άλλοτε από γαλακτώδες γυαλί και άλλοτε από ολοδιάφανο και κάνει παιχνίδια και από έξω όταν νυχτώσει βλέπεις τα γλυπτά φωτισμένα, και από μέσα βλέπεις το μούχρωμα.
δείτε και το παρακάτω video: http://www.youtube.com/watch?v=7YDKTLQSs8M&feature=player_embedded
