Πρόκειται για τον γιο μιας πολύ καλής μου φίλης. Για μένα ο Άρης, όσο και να μεγαλώσει, όσο και να πετύχει στη ζωή, αυτό θα είναι: ο γιός των φίλων μου, της Άρτεμης και του Δημήτρη.
Ο Άρης γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη και ζει εδώ (προς το παρόν…). Εύχομαι εάν μετακινηθεί να μετακινηθεί προς βορειότερα και καλύτερα και να μη βολευτεί με τη γνωστή κάθοδο στην Αθήνα που έχει όλα όσα και η Θεσσαλονίκη, τα περισσότερα προς το χειρότερο… Τα αγαπημένα του παιδικά βιβλία ήταν ο Μικρός Νικόλας, ο Θησαυρός της Βαγίας και ο γλάρος Ιωνάθαν. Μικρός πήγαινε στο ωδείο, άκουγε ξένη μουσική, έβλεπε όλα τα παιδικά προγράμματα στην τηλεόραση, έγραφε παιδικά παραμύθια, έφτιαχνε αυτοσχέδιες εφημερίδες. Στην ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις» απαντούσε δημοσιογράφος ή/και συγγραφέας.
Σπούδασε Μ.Μ.Ε. και Σπουδές Πολιτισμού στο Λονδίνο, αλλά υποστηρίζει ότι τα καλύτερα τα έμαθε πηγαίνοντας σε εκθέσεις, παρουσιάσεις, ομιλίες, ταινίες, συναυλίες, μιλώντας με ανθρώπους και διαβάζοντας εφημερίδες. Εκεί τον βρήκα και με το μυαλό που κουβαλούσα προσπάθησα να του δείξω το Λονδίνο που ήξερα και αγαπούσα, αλλά ο Άρης το ήξερε ήδη και καλύτερα από μένα… βάζοντάς μου τα γυαλιά.
Δούλεψε ως δημοσιογράφος στο BBC και σε διάφορα αγγλικά έντυπα και πήρε μάστερ στην Πολιτιστική Διαχείριση. Η καλύτερη δουλειά του ήταν στο Μουσείο Παιδικής Τέχνης στο Λονδίνο –η καθημερινή επαφή με πίνακες ζωγραφισμένους από παιδιά τον οδήγησε πίσω στην παιδική του ηλικία, τότε που έγραφε παραμύθια και τα χάριζε σε φίλους.
Πέρσι τα Χριστούγεννα, στις 15 Δεκεμβρίου με το χιόνι να πέφτει έγινε η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του Άρη στον Ιανό.
Παρακάτω διαβάζετε τη συμβολή μου.
Δεν υπάρχει τίποτε πιο άχαρο και δύσκολο από το να έρχεται κάποιος που αγαπάς πολύ με κείμενο που έχει γράψει και να ζητά τη γνώμη σου. Η αγωνία και η αμηχανία σου πώς θα είναι το κείμενο, πώς θα πεις τη γνώμη σου τελικά, τι θα κάνεις αν δεν σου αρέσει είναι πολύ μεγάλη. Πρέπει να είσαι ευγενής, διακριτική, να μην πεις όμως και ψέμματα… Γνωρίζω τον Άρη σχεδόν από τότε που γεννήθηκε.
Όπως λέει και ο ίδιος σε συνέντευξη που του πήρε η συνεργάτις μου συγγραφέας η ίδια και δημοσιογράφος Ιωάννα Μπαρτσίδη (άλλο ταλαντούχο παιδί φίλων): Γεννήθηκα στις 3 Μαΐου του 1978 και γεννήθηκα από μια λάμψη στα μάτια των γονιών μου –μια λάμψη που έγινε όνειρο και ταξίδεψε σε χιλιάδες αόρατες πολιτείες… [παύση] Οκ, μάλλον πρέπει να σταματήσω τις ψευτοποιητικές χαζομάρες. Αυτές είναι για μικρά παιδιά. Όλοι ξέρουμε πως γίνονται τα παιδιά στην πραγματικότητα. Κι εμένα, όπως και όλους άλλωστε, με έφερε ο γνωστός πελαργός!
Τον γνωρίζω, δηλαδή, από τότε που όχι μόνον δεν έγραφε βιβλία για παιδιά αλλά δεν ήταν ικανός ούτε να γράψει ούτε να διαβάσει. Αλλά του διάβαζαν άλλοι: η μαμά του και ο μπαμπάς του πριν κοιμηθεί, όταν έτρωγε, όλες τις ώρες που δεν έπαιζε. Γι αυτό εξάλλου τώρα ο Άρης μας λέει: Διαβάζω πολύ και κάθε μέρα. Σχεδόν ό,τι βρω μπροστά μου. Κι αν θες να ξέρεις όταν άρχισα να γράφω για τους Στε ο σκοπός μου ήταν να γράψω ένα βιβλίο έτσι ακριβώς όπως το ήθελα, με όλα τα τρυκ αλλά και τα στοιχεία που με ενθουσιάζουν με ένα και μοναδικό σκοπό. Αφού το γράψω, για λίγο καιρό να μην ασχοληθώ καθόλου μαζί του ώστε να ξεχάσω αυτά που είχα γράψει και μετά από αρκετούς μήνες να το διαβάσω εγώ για πρώτη φορά. Κι έτσι έγινε. Το Νησί των Χριστουγέννων το διάβασα για πρώτη φορά πέρσι τα Χριστούγεννα, ως δώρο στον εαυτό μου, ένα χρόνο αφού το είχα γράψει. Είχα ξεχάσει τα πάντα και ένιωθα λες και το είχε γράψει άλλος: όλες οι λεπτομέρειες, όλες οι ανατροπές μού ήταν τελείως καινούριες!
Από τότε, λοιπόν, πέρασαν 28 ολόκληρα χρόνια αν και ο ίδιος λέει στην ερώτηση «πόσο χρονών είσαι;» λέει: Κάθε στιγμή έχω διαφορετική ηλικία –εννοείται απ’ αυτές που έχω ζήσει. Αν έπρεπε να σταματήσω κάπου θα σταματούσα στα 18, ή ακόμα καλύτερα στα 11, τότε που όλα είναι πρωτόγνωρα και μαγικά. Ο χαϊδεμένος από τη μάνα του, της αδελφής του τα φιλιά και τη στιβαρή αγάπη του πατέρα του, άρχισε να γράφει τα μαθήματά του αλλά και να «γράφει». Και μας λέει: Ήξερα από μικρός ότι θα έγραφα, απλά δεν ήξερα τι ακριβώς θα έγραφα. Και επίσης δεν φανταζόμουν ότι κάποιος θα διάβαζε αυτά που έγραφα…
Στην ερώτησή μας: «Ονειρεύεσαι και ξύπνιος ή μόνο στον ύπνο σου; Μόνος ή με άλλους;» ο Άρης απάντησε: Ααα, ονειρεύομαι μ’ ανοιχτά τα μάτια όλη την ώρα! Κάθε ελεύθερο λεπτό της ζωής μου. Όταν είμαι στο ταχυδρομείο κι έχει τεράστια ουρά, όταν περιμένω στη στάση και το λεωφορείο δε λέει να έρθει, όταν βαριέμαι στις μετακινήσεις… Και τα βράδια ονειρεύομαι βέβαια, με κλειστά τα μάτια και σημειώνω τα όνειρα μου από τότε που ήμουν μικρός. Έχω ένα πολυσέλιδο ημερολόγιο ονείρων μου, που είναι τόσο σημαντικό όσο και τα ημερολόγια της «αληθινής» μου ζωής. Και από παλιά, όταν γράφω οτιδήποτε (άρθρα, παραμύθια, βιβλία, κείμενα) και η έμπνευσή μου μοιάζει να έχει χαθεί, ανοίγω τα τετράδια ονείρων (τώρα πια είναι περασμένα σε word documents στον υπολογιστή) και κλέβω ιδέες από όνειρα που έζησα μέχρι και 20 χρόνια πριν!
Ο Άρης, στο μεταξύ, όλα αυτά τα 28 χρόνια, γιατί τόσο είναι κάποιες φορές όταν δεν είναι έντεκα, ταξίδεψε, σπούδασε στο Λονδίνο, εργάζεται και κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας ως υπεύθυνος των εθελοντών στον ΑΡΚΤΟΥΡΟ, δημοσιογραφεί σε περιοδικά, είναι ενεργός
blogger, πάει να πει έχει στήσει τον δικό του παράδεισο –εκτός από τον κύκλο των δικών του ανθρώπων που αγαπά και τον αγαπούν– στο διαδίκτυο όπου όλα είναι δυνατά, όλα επιτρέπονται, όλα είναι στρογγυλεμένα και μαγικά χωρίς οξείες γωνίες, ακριβώς όπως γίνεται όταν είμαστε παιδιά 11 χρονών. Όπως ακριβώς γίνεται δηλαδή και στο
Νησί των Χριστουγέννων.
Σας μίλησα για μία αμηχανία και για μία δυσκολία στην αρχή. Το Νησί των Χριστουγέννων δεν είναι το πρώτο βιβλίο του Άρη που διαβάζω. Διάβασα πρώτα ένα άλλο που δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει και μαγεύτηκα όπως και από αυτό που παρουσιάζουμε σήμερα. Δε χρειάζεται, λοιπόν, να πω ούτε ψέματα ούτε κολακείες, γιατί εξάλλου θα κοκκίνιζε η μύτη μου και τα αυτιά μου και θα φαινόταν αμέσως. Ο Άρης γράφει καλά, έχει αφηγηματικές αρετές (ο σοβαρός τρόπος να λες ότι κάποιος είναι ικανός παραμυθάς) και έχει διαβάσει πολύ και του φαίνεται (κάθε καλός συγγραφέας διαβάζει πολύ). Το νησί είναι ένα βιβλίο που θα ρουφήξετε μικροί και μεγάλοι, θα βλέπετε με τη φαντασία σας τις εικόνες του και θα χαρείτε την πλοκή του, θα γελάσετε με το χιούμορ του και θα ταξιδέψετε σε χώρους μαγικούς και ονειρεμένους: με ρολογοτηλέφωνα, παντογνώστες παπαγάλους, θα συναντηθείτε με πριγκίπισσα του 17ου αιώνα που ζει μέσα σε έναν πίνακα, θα μπαίνετε και θα βγαίνετε μαζί με τη Στέλα, τον Στέφανο, τον Αντρέα και την Βίκυ σε πίνακες ζωγραφικής, θα πετάτε στον ύπνο σας και άλλα καθημερινά απλά πράγματα… ξέρετε εσείς!
Καθώς το βιβλίο αποκαλύπτει πράγματα στο τέλος και είναι μαγικό δε θα σας αφηγηθώ την ιστορία του για να μη χάσετε το ενδιαφέρον σας όταν το διαβάζετε. Θα μιλήσω όμως για την «κουζίνα του συγγραφέα», όπως λένε…
Πώς έχει μαγειρευτεί το βιβλίο; Με ποια υλικά έχει φτιαχτεί και για ποιες ηλικίες είναι κατάλληλο; Μπορούν να το διαβάσουν άνθρωποι πάνω από 20 χρονών; Μας λέει ο Άρης: Ας πω απλά το κλισέ: είναι για παιδιά κάθε ηλικίας. Οι άνθρωποι πάνω από 20 χρονών θα το απολαύσουν αν τους αρέσει η πολύχρωμη φαντασία. Και εξάλλου μη ξεχνάς ότι οι ενήλικες δεν είναι τίποτα άλλο από παιδιά που έχουν χρήματα! Όπως ακριβώς τ’ ακούς: εμείς οι μεγάλοι είμαστε απλώς παιδιά με λεφτά!
Χρόνος: το διάστημα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα μέχρι και το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του έτους; Θα σας γελάσω… Εξάλλου, ο χρόνος στο βιβλίο αυτό πάει πίσω-μπρος, 21ος αιώνας, 17ος μπες-βγες σε πίνακες ζωγραφικής… Πάντως είναι σήμερα γιατί τα παιδιά σερφάρουν στο διαδίκτυο έχουν όμως και παραμάσχαλα οδηγούς μαγείας.
Τόπος: εκεί είναι που δεν ξέρω καθόλου, Μικρό Χωριό κάπου στην Ελλάδα με λιβάδια για ονειρεμένες βόλτες, ένα νησί, ένα βυζαντινό κάστρο και παιδιά: τον Στέφανο και την Στέλλα αδέλφια πολύ αγαπημένα που κατάφεραν και βλέπουν και ζουν τα ίδια όνειρα, καμιά φορά κιόλας τα πραγματοποιούν, γονείς που δεν τα πιάνουν όλα καθώς μεγάλωσαν πια. Υπάρχει και ένας κακός και ο υπηρέτης του, οι γονείς που δε σκαμπάζουν και πολλά πράγματα και νομίζουν ότι όταν χάνεις την αγαπημένη σου γάτα μπορούν να σου πάρουν απλώς μία άλλη, υπάρχουν παιχνίδια που χάνονται και που βρίσκονται για να δοθούν με ανοικτοχεριά σε όλα τα παιδιά… Προπάντων υπάρχει το κλίμα των Χριστουγέννων.
Στο βιβλίο υπάρχει η αδελφή του Άρη, οι γονείς του και η γάτα του η Νταίζη, ίσως κάποιος φίλος του, αν και στην ερώτησή μας: «Λες αλήθειες στα βιβλία σου; Οι ήρωές σου είναι πραγματικοί άνθρωποι;», ο Άρης απαντά: Δεν λέω και πολλές αλήθειες –κι οι ήρωες, ενώ έχουν πολλά στοιχεία αγαπημένων μου ανθρώπων, είναι σε μεγάλο βαθμό επινοημένοι. Για να σου πω την αλήθεια πάντως, οι γνωστοί και οι φίλοι μου είναι ακόμα πιο συναρπαστικοί κι απ’ τους ήρωες των βιβλίων μου.
Στο περιθώριο, στο φόντο του κειμένου υπάρχουν οι αγάπες του: το διαδίκτυο, η λατρεία του για τα κόμικς όταν το πρώτο Μίκυ Μάους είναι το καλίτερο δώρο και η αφίσα του Μπάτμαν είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο του Στέφανου, υπάρχει η ζωγραφική και πάνω απ’ όλα υπάρχει διάχυτος ο κινηματογράφος που ο Άρης καταβροχθίζει όπως τη φακή που καταβρόχθισε μικρός και ακούστε την ιστορία όπως μας τη διηγήθηκε ο ίδιος: Άκου μια αληθινή ιστορία: όταν ήμουν πολύ μικρός η μαμά μου έγραφε ημερολόγιο για μένα και τη ζωή μου. Απ’ όταν ήμουν λίγων ημερών, μέχρι σχεδόν τα πέντε μου. Το διάβασα πριν λίγο καιρό. Λέει με πολλές λεπτομέρειες τι έκανα κάθε μέρα, πού πηγαίναμε, πώς αντιδρούσα σε νέα ερεθίσματα, τι μου άρεσε και τι όχι, ποιες καινούριες λέξεις μάθαινα. Και διαβάζοντaς έμαθα ένα σωρό πράγματα που φυσικά δεν θυμάται κάποιος απ’ όταν ήταν ενός ή τριών χρονών και ανακάλυψα ότι είναι αλήθεια αυτό που λένε, ο χαρακτήρας μου διαμορφώθηκε τότε. Όλα τα θετικά και τα αρνητικά υπήρχαν από τότε και λίγα πράγματα άλλαξαν έκτοτε. Άκου λοιπόν, τον Μάρτιο του 1980, όταν ήμουν λιγότερο από 2 χρονών η μαμά μου έγραψε στο ημερολόγιό μου: «Θέλαμε να σου δώσουμε φακές για να φας, αλλά δεν ήμασταν και πολύ σίγουροι, οι φακές δεν θεωρούνται ό,τι πιο γευστικό για μικρά παιδιά –και ξέρουμε πόσο επιλεκτικός είσαι στο φαΐ. Τις κοίταξες με αηδία και τελικά άνοιξες το στόμα. Με το που έφαγες μια μπουκιά άρχισες να χαμογελάς και με κινήσεις να ζητάς κι άλλο. Απ’ ό,τι φαίνεται σου αρέσουν πολύ οι φακές! Τι άλλο θ’ ακούσουμε;!»
Υπάρχουν και διάφορα απίστευτα όπως η συνομιλία με τον ζωγράφο Τωλούζ Λωτρέκ και ο χορός της Βίκυς στο παρισινό καμπαρέ, επί ώρες ενώ οι ώρες δεν περνούν στην πραγματικότητα γιατί –όπως είναι γνωστό– όταν μπαίνεις σε έναν πίνακα και ζεις στην εποχή του ο χρόνος στην πραγματική ζωή σταματά.
Αλλά υπάρχουν και γονείς που λένε ψέμματα, στριμμένοι ιδιοκτήτες κάστρων που στην πραγματικότητα είναι ένα παιχνίδι μεταξύ του κακού και του καλού, παιδιά που δεν ξεγελιούνται και μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα απ’ όσα οι μεγάλοι. Και φυσικά, όπως σε κάθε καλό Χριστουγεννιάτικο βιβλίο υπάρχει αίσιο τέλος, πάει να πει οι καλοί δικαιώνονται και… αλλά δε θα σας πω παραπάνω…
Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ στο βιβλίο του Άρη είναι ότι το σούπερ τεχνολογικό παρόν με εφευρέσεις και διαδίκτυο και όλα αυτά είναι δεμένα αξεδιάλυτα με μαγικά κόλπα, παραμύθια, παπαγάλους που μιλάνε και μία παιδική αθωότητα. Στην ερώτησή μας: «Είσαι ο ίδιος όταν δουλεύεις, όταν είσαι ερωτευμένος, όταν γράφεις στο blog σου και όταν γράφεις τα βιβλία σου;» ο Άρης απάντησε: Χμ… θα έλεγα ότι είμαι πάντα ο ίδιος. Ακόμα κι αν σε κάθε στιγμή φερθώ διαφορετικά υπάρχει πάντα ένα κέντρο, και μια αόρατη κλωστή που με τραβάει στο κέντρο μου. Και αυτό το κέντρο μου είναι η παιδική μου ηλικία.
Αυτό για μένα το δυνατό σημείο του βιβλίου: όχι μία εκ των υστέρων τάχαμου και καλά παιδική ματιά ενός ενήλικα που προσποιείται πως είναι παιδί, ξέρετε, εκείνα τα «το μικρό, μικρούτσικο καρφάκι…» και άλλα τέτοια ανόητα που μόνο οι μεγάλοι μπορούν να φανταστούν ότι αγαπούν τα παιδιά, αλλά μία ματιά παιδική, αυθεντική.
Η οικογένεια του Άρη κάθε Χριστούγεννα βγάζει μία φωτογραφία με τους τέσσερις που έγιναν πέντε και σε λίγο με την έλευση των δύο μικρών ανεψιών του θα αυξηθούν κι άλλο… Φαντάζομαι τον Άρη, την Τατιάνα και τις μικρές ανεψούλες να μπαινοβγαίνουν στη φωτογραφία όπως οι Στε και να κάνουν σκανταλιές και ο Άρης να τις λεει: Θα σας αρέσει πολύ ο κόσμος και η ζωή! Και μερικές συμβουλές: να μην κλαίτε πολύ, να μην παιδεύετε τη μαμά σας, να μην την ξυπνάτε κάθε δυο και λίγο, και να της ζητήσετε να σας μάθει να διαβάζετε όσο γίνεται πιο νωρίς, λέγοντάς της τα εξής λόγια: «Μαμά! Πρέπει να μάθουμε γράμματα αμέσως! Θέλουμε να διαβάσουμε τα βιβλία του θείου Άρη!»
Αφιερώνω αυτήν την παρουσίαση σε όλα τα παιδιά, εσάς που είστε εδώ στο παιδί που είναι ο Άρης μέσα του, στο παιδί που είναι μέσα μου όταν το αφήνω να βγει και εύχομαι τα φετινά σας Χριστούγεννα να είναι το ίδιο αν όχι περισσότερο μαγικά από των Στε, της Βίκυς και του Αντρέα με φωτεινά όνειρα που διαρκούν.
Και στους μεγάλους αφιερώνω την υπέροχη ποιητική φράση του Άρη: «Ποια ήταν όλα αυτά τα χαρούμενα παιδιά; Πού κρύβονταν τόσους βαρετούς αιώνες;»
Άρη, πραγματικά σκέφτεσαι να μου πεις να πάρουμε τις φλογέρες μας και ν’ αρχίσουμε να χτυπάμε τα κουδούνια των πολυκατοικιών Χριστουγεννιάτικα; Γιατί εγώ είμαι έτοιμη, να ξέρεις!
Και το τελευταίο βιβλίο του Άρη, το Χρυσό Βουνό συνπαραγωγή με τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ
«Η Στέλλα και ο Στέφανος, φτάνουν στην κατασκήνωση του Χρυσού Βουνού και καταλαβαίνουν πως κάτι πάει στραβά… Ιπτάμενοι πειρατές, διαστημικές νεράιδες, μαγικά ηφαίστεια, μυστηριώδη γράμματα, κρουαζιέρες στην Αφρική, πριγκίπισσες και δράκοι, ένα βουνό που κινδυνεύει, μαγεμένες αρκούδες, ανεξήγητες πυρκαγιές, ένας τρομακτικός αόρατος τοξότης που τους κυνηγάει… Θα μπορέσουν τα αδέρφια να νικήσουν στο Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού; Θα προλάβουν να βρουν όλα τα κρυμμένα στοιχεία; Θα καταφέρουν να σώσουν το Χρυσό Βουνό και όλα τα ζώα που κινδυνεύουν;»
Και το Blog των δύο αδελφών, της Στέλλας και του Στέφανου με τις αντιδράσεις των παιδιών που διάβασαν το βιβλίο
http://oi-ste.blogspot.com/
http://greek-lolita.blogspot.com/2008/03/blog-post.html
