οι ονειρεμένες διακοπές μου στην Κω

της Ντίας που ήταν η καλύτερη συντροφιά

Η Κως δεν είναι εύκολα όμορφη όπως η Σαντορίνη. Δεν σου κόβει την ανάσα με τα χρώματα και τα σπίτια της χώρας. Είναι κλειστή και χαμηλών τόνων, είναι η φτωχή αδελφή της Ρόδου. Οι γονείς της δεν την προίκισαν όπως την πρωτότοκη, όμως από τη φύση είναι ευλογημένη. Τα έχει όλα και εάν -όπως εγώ- έχεις την τύχη να την τριγυρίσεις με φίλους, την γνωρίζεις πολύ καλά και την αγαπάς για πάντα.

μνήμη Κυριακής Καμπαδάκη

ερώτηση προς τους μορφωμένους φίλους μου

Πού πηγαίνουν οι ώρες που χάνονται όταν πηγαίνω από την Αγγλία στην Ελλάδα; Στην μαύρη τρύπα; Χάνονται από τη δική μου ζωή, τις βρίσκει κάποιος άλλος; Μετράνε στην ηλικία μου;

Rodchenko & Popova στο ΚΜΣΤ

Μετά την έκθεση του Rodchenko και της Popova στο Λονδίνο ήρθε η σειρά της Θεσσαλονίκης και του Κρατικού Μουσείου Σύγχρονης Τέχνης να υποδεχτεί την έκθεση στη Μονή Λαζαριστών. Ορίζοντας τον κονστρουκτιβισμό, λοιπόν.

στην Ελάτη ξανά

του Κώστα Σκορδούλη με ευγνωμοσύνη

βουβαμάρα μετά το Λονδίνο

Δύο άνθρωποι με ρώτησαν γιατί σιωπεί το blog μετά το Λονδίνο. Η απάντηση είναι ότι ήμουνα πολύ λυπημένη (περισσότερο από κάθε άλλη φορά) που έφυγα. Λες και αυτή τη φορά η συμμετοχή μου στις ζωές των φίλων ήταν πιο ουσιαστική, σαν να είμαι εκεί πάντοτε και για πάντα...

Η ζωή μου στο Λονδίνο δεν είναι η φυσιολογική ζωή ενός ανθρώπου που ζει στο Λονδίνο: βγαίνω πολύ συχνά, ξοδεύω πολλά λεφτά και οι φίλοι είναι καλύτεροι μαζί μου επειδή ακριβώς είμαι εκεί για λίγο. Παρά ταύτα λυπάμαι κάθε φορά που φεύγω, η προσαρμογή είναι πολύ δύσκολη και το μόνο που την κάνει δυνατή είναι οι φίλοι. Γιατί πατρίδα μου είναι οι φίλοι μου, κ.ο.κ.

Ο Ιούλιος ήταν πολύ ζεστός, εγώ καθηλωμένη στη Θεσσαλονίκη να διορθώνω μεταπτυχιακές εργασίες και διατριβές κάτω από τον ανεμιστήρα μου μέχρι τις 20 Αυγούστου που πήγα στην Κω. Στο μεταξύ διάστημα το καθιερωμένο πια συνέδριο στην Ελάτη.

Πολύτιμη παρέα το διάστημα αυτό η αδελφή μου και οι λίγοι φίλοι. Κάποιες ΟΛΟ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ήταν με τις εγγονές τους στη Χαλικιδική. Κατά βάθος και εγώ εκεί θα ήθελα να ήμουνα.

ένα υπέροχο θεατρικό έργο στο Λονδίνο

Ο Alexi Kaye Campbell είναι μισός Έλληνας και μισός Εγγλέζος και έχει καταφέρει να κρατήσει από τις δύο καταγωγές του ό,τι καλύτερο μπορούσαν να του διαθέσουν: την ελληνική ζεστασιά και οικειότητα και την ευεργετική εγγλέζικη απόσταση. Προσθέστε το humor, την ικανότητα παρατήρησης των ανθρώπων και μία έμφυτη καλοσύνη που διαθέτει ο Αλέξης σύν μία πλατειά μόρφωση (ελληνική και αγγλική) για να γίνει κατανοητό πώς ένας ηθοποιός γράφει τόσο καλά από τα πρώτα του έργα. Ίσως γιατί ήταν ηθοποιός.