ό, ό, ό, ό, όμορφη Θεσσαλονίκη...

αφιερωμένο στη μητέρα μου Θεανώ Βασιλειάδου

κάτοικο αυτής της πόλης σχεδόν 76 χρόνια

Τις μέρες του τελευταίου Φεστιβάλ Κινηματογράφου μας κατέκλυσαν αφιερώματα περιοδικών free και μη free με σελίδες επί σελίδων για τους επιφανείς Θεσσαλονικείς. Τόσοι επιφανείς σε μία τόσο πρoβληματική πόλη; Και ξαφνικά, όπως γίνεται και με τις μυρωδιές των φαγητών της που δεν βρίσκω πουθενά πια (ούτε καν στην πολύ καλή μαγειρική της αδελφής μου) με συνεπήρε η νοσταλγία για τη μητέρα μου, η οποία πέθανε έντεκα χρόνια πριν τέτοιες μέρες. Αυτή η γυναίκα τους ήξερε όλους και είχε από έναν πολύ κακό λόγο για τους περισσότερους. Δηλαδή ήξερε τι έκανε ο καθένας στον πόλεμο, πράγμα πολύ σημαντικό μέχρι οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ αλλά και της ΝΔ να τα ισοπεδώσουν όλα και να πιστεύουν οι μπαγιάτηδες ότι όλοι είναι καλοί: ο γωνιακός μεγαλομαγαζάτορας που έκανε περιουσία από τις λίρες των Εγγλέζων, διάφορα απίστευτα λαμόγια που κατέχουν την παλιά παραλία και βασισμένοι στην έλλειψη μνήμης μας να θεωρούν ότι τα είχαν και πριν από τον άδικο χαμό των Εβραίων της Θεσσαλονίκης... Κάποιες φορές στο παρελθόν, αυτό με ενοχλούσε πολύ, δηλαδή να πηγαίνω κάπου με τη μάνα μου, να συναντάμε ανθρώπους και να είναι όλοι υπόλογοι απέναντί της (στο μυαλό της δηλαδή) γιατί όλοι αυτοί που συναντούσαμε εάν είχαν "δύσκολο" παρελθόν (ή ίσως εξαιτίας αυτού, καθώς στη ζωή σε αντίθεση με το σινεμά -δεν ξέρω αν το έχετε καταλάβει- δεν αμοίβονται οι "καλοί" αλλά οι "κακοί") δεν της μιλούσαν, γιατί τάχα μου δεν την αναγνώριζαν. Όπως εκείνη η φιλότεχνη κυρία που η μάνα μου τη θυμόταν με τρύπιες κάλτσες στο Γυμνάσιο.
Η συλλογική μνήμη της πόλης σε λίγα χρόνια θα έχει παντελώς χαθεί και όντως όλοι θα νομίζουν ότι είναι ίσοι με όλους. Και αυτή η αδιέξοδη λαγνεία της νεότητας και των νέων... Θα κάνω σταδιακά το δικό μου αφιέρωμα, λ.χ. στον Αργύρη Μαλτσίδη, πολίτη αυτής της πόλης που καταρρέει, μέλος της Δημοκρατικής Άμυνας και άλλα πολλά και πριν και μετά, που δεν τον νοιάζει ο έπαινος της πολιτείας και των σοφιστών και είναι παντού όπου βρίσκεται διαθέσιμος, πολύ σπάνιο πράγμα αυτό σήμερα. Γιατί δεν τον παρουσίασε κανένα free και μη free περιοδικό;
τι μου αρέσει στη Θεσσαλονίκη

• οι φίλοι μου
• τα αγαπημένα μου σινεμά που με κόπο σώζει από τις αλυσίδες πολυσινεμά ο σινεφίλ ιδιοκτήτης κος Γαβριήλ Ράπος
• οι λιγοστοί αλλά μαχητικοί ποδηλάτες της πόλης μας
• η βόλτα στην παραλία, την Άνω Πόλη και το Σέιχ Σου
• οι street panthers
• το Βυζαντινό Μουσείο του Kυριάκου Κρόκου
• η αίσθηση του χρόνου, διαφορετική από της Αθήνας
• οι περιβόητες παρέες που «γράφουν ιστορίες»
• το Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης
• η πλατεία Ναυαρίνου
• ο Γιώργος Κορδομενίδης με το περιοδικό Εντευκτήριο και τον ομώνυμο χώρο εκδηλώσεων
• οι παλιές μεσοπολομικές πολυκατοικείες στην πυρίκαυστο ζώνη
• το Ginger Oil, το τσιπουράδικο Αριστοτέλους που όλοι μεταξύ μας το λέμε ο Λεπέν!
• ο κος Σαββόπουλος που κάθε τόσο εμφανίζεται στην πόλη μας
• οι νέοι της κάτοικοι, οι πρόσφυγες

http://picasaweb.google.gr/hodolidou/YhOZSK?authkey=w77Dddp7lZ0#

τι δεν μου αρέσει στη Θεσσαλονίκη

• ο Άνθιμος, ο Δήμαρχος, ο Νομάρχης
• η έλλειψη ποδηλατοδρόμων και η έλλειψη πρασίνου
• το ότι κάποιοι από τους καλύτερους Θεσσαλονικείς ζουν στην Αθήνα
• οι "μπαγιάτηδες" εθνικιστές Θεσσαλονικείς
• το κυκλοφοριακό
• τα τραπεζοκαθίσματα που είναι παντού
• τα λαδάδικα ως τρόπος αλλαγής χρήσης
• ο μύθος περί «ερωτικής» Θεσσαλονίκης
• η βροχή που πλημμυρίζει τους δρόμους και δεν μπορείς να περπατήσεις
• η απειλή της υποθαλάσσιας πάνω από το κεφάλι μας
• τα άθλια γλυπτά σε όλη την πόλη (πλην ελαχίστων)
• το επιβλητικό νέο δημαρχείο, αντιπαράδειγμα του Βυζαντινού Μουσείου που κρύβει
• η γκρίνια των Θεσσαλονικιών για το "κράτος των Αθηνών"
• η βρώμα στους δρόμους, τα πεζοδρόμια...

http://picasaweb.google.gr/hodolidou/Thessaloniki_ugliness?authkey=FoNjZznfeVs#