επιτέλους πάλι στο Λονδίνο

«Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσουμε

για τις πόλεις γιατί αυτές

είναι πράγματι περισσότερο εικόνες

παρά λόγια»

των Λονδρέζων φίλων μου

για την υποδοχή και την αγάπη

Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από την τελευταία μου μεγάλη παραμονή στο Λονδίνο (2005 για τέσσερις μήνες) με μία σύντομη επίσκεψη για συνέδριο το 2007.


Το Λονδίνο το αγαπώ σχεδόν όσο και τη Θεσσαλονίκη και μάλιστα από απόσταση ασφαλείας. Δεν έχω ζήσει στην πραγματικότητα εδώ, ωστόσο, εδώ είναι αγαπημένοι μου άνθρωποι, αγαπημένα μέρη, έχω αναμνήσεις, έχω περπατήσει, έχω "ζήσει" (έχω γιορτάσει γιορτές και γενέθλια, έχω αποχαιρετίσει φίλες που πέθαναν) και κυρίως έχω κάνει αυτό που λατρεύω στο Λονδίνο: έχω ακούσει μουσικές και εξαιρετικούς χώρους συναυλιών στους οποίους οι άνθρωποι πάνε ως γνώστες για να ακούσουν μουσική και όχι "to be seen" όπως κάνουν κάποιοι χωριάτες Θεσσαλονικείς στο Μέγαρο.

Το Λονδίνο το έχω δείξει "με τα μάτια μου" στη μητέρα μου, στην αδελφή μου και πολύ αργότερα στον ανεψιό μου και σε πολλούς άλλους στη συνέχεια. Πιο πολύ ματώνει σε ποιους ΔΕΝ το έχω δείξει...

Το Λονδίνο είναι οι βόλτες στα κανάλια του, στις αγορές του, με πρώτη την Spitafields που μου έμαθε ο αγαπημένος μου μικρανιψιός Δ. (όπως και πολλά άλλα), αλλά και άλλες αγορές, το Soho, το South Bank και η Tate Modern.

Θα κρατώ ημερολόγιο για όλα αυτά και θα φωτογραφίζω όσο μπορώ.

Προς το παρόν είμαι ευγνώμων για τον καλό καιρό, για τη θέα από το παράθυρο του ασκητικού μου "διαμερίσματος" (χωρίς τηλεόραση και με υποτυπώδεις υποδομές: μικρό ψυγείο, κουζίνα και ένα δωμάτιο με γραφείο) που βλέπει σε ένα πάρκο με ένα τεράστιο δέντρο στο οποίο ένα αηδόνι με μαγεύει τα βράδυα.

Δυσάρεστη έκπληξη ήταν ότι το Λονδίνο είναι πιο βρώμικο από παληά. Η αλυσίδα σούπερ μάρκετ Siansbury's έχει απολύσει τους ταμίες και τσεκάρεις τα πράγματα μόνος σου, πληρώνοντας σε μηχάνημα, το οποίο ευτυχώς δεν λειτουργεί πάντα και έτσι έχεις κάποια επαφή μέ άνθρωπο. Δεδομένου ότι οι ταμίες στα μαγαζιά ήταν ινδοί, μη απόγονοι λόρδων και δουκισών αναρωτήθηκα πού πήγαν αυτοί οι άνθρωποι. Συνεχίζουν τα διδακτορικά τους ή ταξειδεύουν στον κόσμο;

Ένα ιταλικό μαγαζί στη γειτονιά μου έχει κλείσει, κάποια άλλα μαγαζιά πολυτελείας επίσης, τα δύο υποκαταστήματα της Citibank στην Oxford και στο Strand τα έφαγε η μαρμάγκα, όπως και λείπει ένα τεράστιο κομμάτι της Oxford street που οικοδομείται, πράγμα πολύ σπάνιο να οικοδομείται κάτι στο κέντρο.