της Εριφύλης για τα γενέθλιά της
να θυμηθεί που είχαμε μοιράσει τα σκαθάρια:
εκείνη Paul και George και εγώ John και Ringo
Περπατούσα ανάμεσα στους πάγκους του Covent Garden και συγκινήθηκα όταν είδα όλους σχεδόν τους δίσκους των Beatles να πουλιούνται. Δε θα σκεφτόμουν ποτέ να πουλήσω από τις εκτοντάδες των LP μου ΑΥΤΟΥΣ ειδικά τους δίσκους...
Και λίγο πιο πέρα οι παληές βελόνες πλεξίματος. Κανείς δεν πλέκει πια στην οικογένειά μου. Μόνο η μανούλα μου έπλεκε και πώς έπλεκε! Με μία γρηγοράδα και δεινή επιδεξιότητα, έβγαζε σχέδια, έδενε χρώματα μεταξύ τους.
Σα να πουλιόταν ο εαυτός μου ήταν αυτοί οι δύο πάγκοι, ένα κομμάτι του, τα απομεινάρια μιας εποχής... που πέρασε ανεπιστρεπτί, δυστυχώς.
1 σχόλιο:
Καλησπέρα!!
Παρακολουθώ ανελλιπώς το Blog σας, αλλά μόλις τώρα ήρθε η ώρα να αφήσω ένα σχόλιο και μάλιστα αισιοδοξίας...
Ένα από τα σχέδιά μου γι' αυτό το καλοκαίρι είναι να βάλω τη γιαγιά - Βαγγελιώ να μου μάθει να πλέκω. Δεν αναπληρώνει τίποτα αυτή η δήλωση ή η προσδοκία, αλλά οι βελόνες θα αγοραστούν και ο κύκλος θα ανοίξει, "δώσ' του κλότσο να κινήσει, παραμύθι θα αρχινήσει"!
Εύη, η φοιτήτριά σας!
Δημοσίευση σχολίου