αίτημα του Ουράνιου Τόξου να διδάσκεται η «σύγχρονη Μακεδονική γλώσσα»

Σχόλιο για το αίτημα του Ουράνιου Τόξου να διδάσκεται η «σύγχρονη Μακεδονική γλώσσα» στα σχολεία της περιοχής και να γίνεται ο εκκλησιασμός στη Μακεδονική γλώσσα

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ

Εδώ θα γράφω όλα όσα με απασχολούν για τις Δημοτικές εκλογές

ΔΗΜΟΤΙΚΕΣ ΕΚΛΟΓΕΣ 14

Όταν αυτοί που ξέρουν πολύ καλά ότι δεν πρόκειται να βγουν δήμαρχοι υπόσχονται λαγούς με πετραχήλια, δεν τους σταματά η αίσθηση του γελοίου; Ή δεν την έχουν;

Τα απίθανα κομματικά βιογραφικά και τα κομματόσκυλα

μνήμη Αλέκου Γκαγκανιάρα[1]

Το 2010 όταν ο Μπουτάρης κατέβαινε δήμαρχος για δεύτερη φορά, πήγαινα πολύ συχνά (σχεδόν κάθε μέρα) στο προεκλογικό κέντρο για γνωριμίες με τους νεόφερτους και εν πολλοίς ουρανοκατέβατους, για συζήτηση και για ταξινόμηση των προεκλογικών φυλλαδίων των υποψηφίων, καθώς κάποια έτειναν να καπακώνουν τα διπλανά τους.

 ο Γκαγκανιάρας καθιστός τρίτος από αριστερά

Σκέψεις ξανά για τη χώρα χωρίς όνομα, για τους πολίτες χωρίς εθνότητα

1. Ερώτηση 1^η

Ξέρετε κανέναν Έλληνα να λέει ότι μιλάει «μακεδονίτικα»;

Εννοώντας ελληνικά, διάλεκτο που να την ονομάζουμε «μακεδονική». Τέτοια διάλεκτος δεν υπάρχει. Δείτε τα παρακάτω link. 

Με το θάρρος της γνώμης μου εκφρασμένο δημόσια

Η τελευταία δήλωση του δημάρχου –την οποία εάν ήμασταν νηφάλιοι θα συζητούσαμε τη λογική της– ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι. Ο Μπουτάρης είναι αλκοολικός, πετυχημένος επιχειρηματίας, gay friendly, αντισυμβατικός, φορές-φορές προκλητικός χωρίς λόγο και άλλες αγενείς προς τους άλλους.

Να θυμηθούμε ότι όλα ονομάστηκαν Μακεδονία μετά το συλλαλητήριο του '90; Να σκεφτούμε όσες και όσοι συμμετέχουμε σε σεμινάρια, συνέδρια και διεθνή fora ότι καθόμαστε πολλές φορές στο ίδιο τραπέζι με συναδέλφους από τη Macedonia;


Αυτό που ενόχλησε ήταν η αλήθεια περί εθνικής μας ήττας και άτσαλων πολιτικών χειρισμών. Και, φυσικά, οι απόψεις του για τις 3 Μακεδονίες, η ειλικρίνειά του για τους δικούς μας ντόπιους και τη γλώσσα τους, ο κοσμοπολιτισμός του, ο αντιεθνικισμός του, δηλαδή. Όλα αυτά ήταν και είναι ο λόγος που συμπορεύομαι μαζί του από το 2006. Από κοντά και απόψεις του για την ιστορία της πόλης, η στάση του απέναντι στις κάθε είδους μειονότητες, μετανάστες και πρόσφυγες. Και, φυσικά δεν είναι λαϊκιστής.

Αυτό δεν συγχωρούν στον δήμαρχο η μείζων αντιπολίτευση (στρατιωτάκια βουβά και συντεταγμένα πίσω από τον αρχηγό τους), οι ευεργετημένοι κάθε είδους νάνοι, οι κομπλεξικοί, η ασφυξία της πόλης.

Ο Μπουτάρης είναι τσαλακωμένος και γι αυτό ανθρώπινος και κάποτε αφελής, θεωρώντας πως ό,τι είναι σωστό μπορεί να εκφράζεται και δημόσια. Δεν είναι πολιτικός, δεν θήτευσε στους μηχανισμούς (το άλλο μεγάλο του προσόν και ο άλλος λόγος που με έπεισε να ασχοληθώ με τον δήμο). Και έρχονται τώρα συντεταγμένοι διάφοροι ανούσιοι και πέμπτης κατηγορίας πολιτικοί, διάφοροι δυσαρεστημένοι (κάποτε σωστά και κάποτε όχι) πολίτες και ζητούν την κεφαλή του επί πίνακι! Με λόγο εμπρηστικό, ειρωνείες και κακεντρέχεια.

Θα μας υποστείτε μέχρι τέλους της θητείας μας.

Τέλος, να πω ότι κάνει (κάνουμε) λάθη συνεχώς. Γιατί κάνει (κάνουμε) πολλά και είναι δύσκολο... Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν είναι μακράν καλύτερος του προηγούμενου δημάρχου και της προηγούμενης κατάστασης συνολικά. Η πόλη άλλαξε και αυτό δεν αρέσει στους μπαγιάτηδες, στους κομματάρχες και σε άλλους πολλούς. Και όταν μιλούμε για τον αέρα της πόλης, δεν εννοούμε τον βαρδάρη, ούτε τον αέρα τον κοπανιστό. Εννοούμε το σπάσιμο της απομόνωσης, της γελειότητας, του συντηρητισμού. Αυτό είναι το δάσος. Κάποια δέντρα δεν πάνε καλά. Θα τα φροντίσουμε.

H σεξουαλική παρενόχληση δεν είναι σεξουαλική ελευθερία

με τη σκέψη μου στη Ζώγια Χρονάκη και τη Δανάη Χατζόγλου

Το θέμα είναι περίπολοκο και πολύ σημαντικό. Και, βεβαίως ταξικό. Όσο χαμηλότερα είσαι στην εργασιακή κλίμακα τόσο πιο εύκολο είναι να πέσεις θύμα παρενόχλησης. Στα υψηλότερα επαγγέλματα τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Πολλές γυναίκες ανέχονται την σεξουαλική παρενόχληση προκειμένου να αναρριχηθούν σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Άλλες την προκαλούν. Το έχουμε δει ΚΑΙ αυτό. Όταν έρθει η επιτυχία πλάι σε έναν ισχυρό καθηγητή, επιχειρηματία, σκηνοθέτη... κάποιες το ξεχνούν και κάποιες το θυμούνται.

ΠΟΡΕΙΕΣ ΜΝΗΜΗΣ

ΠΟΡΕΙΕΣ ΜΝΗΜΗΣ, λίγες σημειώσεις τώρα, πολλές αργότερα

Όταν με το καλό τελειώσει η δημαρχία Μπουτάρη και πάμε σπίτια μας θα βγάλω και εγώ

(τι μικρή δήμαρχος είμαι;) τα... απομνημονεύματά μου!!! Μεγάλο μέρος θα καταλαμβάνουν

αναμνήσεις από τις πορείες μνήμης και τα τραγελαφικά που συνέβαιναν σ' αυτές. Ανύπαρκτοι άνθρωποι να προβάλλονται, να διαγκωνίζονται για να φωτογραφηθούν, οι φωτογράφοι να «σκηνοθετούν»οι διάφοροι να ανοίγουν τα πανό τους ως μη ώφειλαν.

Το καλύτερο θα είναι εφεξής η πορεία να είναι μόνο πορεία, να μην υπάρχουν εξέδρες, ομιλίες, καρέκλες για να καθίσουν επίσημοι και μη και να φτάνουμε, να αφήνουμε τα λουλούδια μας και να φεύγουμε σιωπηλά, όπως ήρθαμε...

Στη μνήμη των θυμάτων και όχι ΗΡΩΩΝ, παιδιά, τα είπαμε αυτά...

O ηγεμών και τα συμβολικά «παιδιά» του

Ο ηγεμών είναι χαρισματικός και ως άνθρωπος έχει αδυναμίες και μία από αυτές είναι ότι κάποιες φορές είναι άδικος.

Τα ισορροπημένα και γεμάτα αγάπη (από τους φυσιολογικούς γονείς τους) «παιδιά» του δεν τον αντιμετωπίζουν ως τον αλάνθαστο πατέρα αλλά ως έναν άνθρωπο με αδυναμίες όπως και όλοι οι υπόλοιποι. (Εάν φυσικά έχουν καταφέρει να αντιμετωπίσουν τον πραγματικό πατέρα με τον ίδιο τρόπο. Δεν είναι εύκολο. Χρειάζεται ωριμότητα. Ενίοτε και μακρά ψυχανάλυση).

Τον αγαπούν για τα χαρίσματά του και του κάνουν κριτική όποτε και όταν πρέπει. Δεν εξαρτούν την ελευθερία της σκέψης τους από τη δική του στάση εάν ΔΕΝ είναι ετερόφωτοι.

Δεν κλαψουρίζουν μπροστά στον πατέρα-ηγεμόνα προκειμένου να κερδίσουν την αγάπη, αξιώματα ή την εύνοιά του, ΕΑΝ είναι αυτόφωτοι.

Δεν έχουν «ερωτική» σχέση μαζί του, σχέση έντασης και πάθους: ή όλα ή τίποτε. Οι έρωτες και τα πάθη τους είναι αλλού, εκτός πεδίου πολιτικής και εν πάσει περιπτώσει εκτός της σχέσης με τον «πατέρα-ηγεμόνα».

Δεν αλλάζουν την πολιτική τους στάση και συμπεριφορά ανάλογα με τη στάση του «ηγεμόνα-πατέρα»: όταν ο πατέρας με αγαπά όλα είναι καλά, όταν δεν με αγαπά, δεν τον αγαπώ και εγώ...

Τα ώριμα «παιδιά» του «ηγεμόνα-πατέρα» έχουν αυτοπεποίθηση στις ικανότητές τους και ξέρουν βαθειά μέσα τους ότι αυτές τους έχουν φέρει μέχρις εδώ και όχι οι εύνοιες και τα ρουσφέτια. ΄Εχουν μία προσωπική ιστορία που την σέβονται και την τιμούν. Εάν ο ηγεμόνας την αναγνωρίζει, τόσο το καλύτερο για όλους. Εάν όχι, αυτός χάνει.

Τα ώριμα «παιδιά» του «ηγεμόνα-πατέρα» έχουν τι να κάνουν μετά τη θητεία τους δίπλα στον ηγεμόνα: θα κάνουν αυτό που έκαναν πριν. Ίσως, κάποιο από αυτά να κάνει και τη δουλειά του ηγεμόνα εάν το καθεστώς είναι βασιλεία. Εάν είναι δημοκρατία, θα αποφασίσει ο λαός ποιος θα κάνει τη δουλειά του ηγεμόνα. Μπορεί να είναι κάποιος άλλος αδελφός ή ξάδελφος ή κάποιος ξένος καλύτερος από τα «παιδιά». Τα ώριμα «παιδιά» δεν τρελλαίνονται από αυτό. Γνωρίζουν τις δυνατότητές τους και αναγνωρίζουν τις δυνατότητες των άλλων.

Στο μεταξύ διάστημα, μέχρι ο ηγεμών να πεθάνει ή να γεράσει ή να αντικατασταθεί δημοκρατικά τα ώριμα «παιδιά» του δεν κινούνται με βάση το συναίσθημά τους, αλλά με βάση τις πολιτικές τους αρχές και την ιδεολογία τους. Και εργάζονται μεθοδικά, σιωπηλά και ίσως κάποτε και όντας αδικημένα.

Κοντολογής, τα ώριμα και χορτάτα από αγάπη «παιδιά» του «ηγεμόνα-πατέρα» είναι στη φάση που η transactional analysis θεωρεί ως την ωριμότερη για έναν ενήλικα: «είμαι οκ-είσαι οκ». Οι άλλες τρεις φάσεις: «δεν είμαι οκ-δεν είσαι οκ» (λίγο πριν την πολιτική αυτοκτονία και διάλυση), «είσαι οκ-δεν είμαι οκ» (η στάση του υποτελούς) αλλά κυρίως η πολλαπλώς επικίνδυνη και ψευδής αίσθηση «είμαι οκ-δεν είσαι οκ» (η στάση του αλάνθαστου και εγωπαθούς) είναι παραπλανητική για το μη ώριμο και χορτάτο «παιδί» και το μόνο που καταφέρνει είναι να δημιουργεί στο ίδιο πρόβλημα. Ο ηγεμών, δίκαιος ή άδικος δεν θα καταλάβει τίποτε από τα κλαψουρίσματα… Ιδίως εάν δεν διαβάζει social media.

Κάθε ομοιότης με την πραγματικότητα ΔΕΝ είναι τυχαία.

Σκέψεις με αφορμή κάποια ανάρτηση

Η καλή θεραπεία κάθε είδους που έχει ολοκληρωθεί και η αποκατάσταση της σχέσης με τον πατέρα, μας καθιστά ικανές και ικανούς να μην έχουμε σχέσεις «περίεργες» με κάθε είδους ηγεμόνα, να εξαρτόμαστε από αυτόν ή αυτήν συναισθηματικά. Όταν είμαστε χορτασμένοι από αγάπη και ισορροπημένοι ενήλικες μας αγαπάει δεν μας αγαπάει ο ηγεμόνας, ο σκοπός στον οποίον στρατευτήκαμε είναι μεγαλύτερος από τις αδικίες που υφιστάμεθα, τις πίκρες, την κούραση. Η ουσία είναι το είναι και όχι το φαίνεσθαι. Εκτός και εάν δεν στρατευτήκαμε. Εκτός κι αν δεν υπάρχει ουσία...

Soul and the City: τέσσερις αγαπημένοι μας ακτιβιστές...

Στο τρέχον τεύχος του περιοδικού Soul σσ. 16, 17 και 18

υπάρχουν τρία κείμενα κάτω από τον τίτλο: Soul and the City: τέσσερις αγαπημένοι μας ακτιβιστές κατεβαίνουν στις δημοτικές εκλογές. Δαγκωτό!

Σταυρό στη Χοντολίδου

Mε αυθόρμητο τρόπο ο βαφτισιμιός μου και η αδελφή του αναφωνούν...

Σημείωμα Γιάννη Μπουτάρη

«Δεν θα δεις ποτέ Δημαρχία…»…αυτή είναι η διαφορά μας Σεβασμιότατε…

Ότι εγώ νομίζω πως για τα θέματα αυτά αποφασίζουν οι πολίτες, ενώ εσείς νομίζετε ότι αποφασίζει η εκκλησία και ούτε καν η εκκλησία: ότι αποφασίζετε εσείς προσωπικά…
Μπορώ να έχω τη γνώμη μου για εσάς και εσείς τη δική σας για μένα. Ωστόσο, οφείλουμε να διακρίνουμε το θεσμικό μας ρόλο από τις προσωπικές μας γνώμες. Δεν το νομίζετε; Σήμερα, στην πιο λαμπρή γιορτή της πόλης, δείξατε πως δεν το νομίζετε. Ούτε καν όταν είσαστε οικοδεσπότης…
Ας περιμένουμε λοιπόν την ετυμηγορία της πόλης…«κοντός ψαλμός αλληλούια».
Γιάννης Μπουτάρης
Υποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης
Y.Γ. Χρόνια πολλά σε όλους, και σε εσάς Σεβασμιότατε. Εύχομαι το 2012, εκατό χρόνια μετά την απελευθέρωση μας, να ξαναγυρίσει η ελπίδα και η υπερηφάνεια στις καρδιές όλων μας.
Να μπούμε ξανά στη λεωφόρο της δημιουργίας.

“Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές και τα επόμενα τέσσερα χρόνια, γύρω από τον Γιάννη Μπουτάρη (κοσμοπολίτη αλλά και φανατικό βλάχο Νυμφαιώτη, Θεσσαλονικιό αλλά όχι αντι-Αθηναίο, Έλληνα αλλά όχι φοβισμένο αντι-Τούρκο, σεβαστικό με το παρελθόν της πόλης και τις μειονότητές της, πολυ-πολιτισμικό πολίτη χωρίς αισθήματα ρατσισμού και ξενοφοβίας) συγκροτήθηκε ένα ρεύμα πολιτών με στόχο την αλλαγή στα πράγματα του Δήμου προς μία κατεύθυνση αντιεθνικιστική, αντικληρικαλιστική και κοσμοπολίτικη, με αναπτυξιακή κατεύθυνση και μία πολιτιστική πολιτική”, έγραφα στο blog μου. Γιάννη, μας έκανες για μία ακόμη φορά περήφανους!

"Σε πρώτο πρόσωπο: ο Γιάννης Μπουτάρης μέσα από τα μάτια μιας παλιάς φίλης και συνοδοιπόρου"

http://konteiner.gr/konteiner/K10.pdf
σελίδα 26 κείμενό μου για τον Γιάννη Μπουτάρη
μου άλλαξαν τον τίτλο αλλά σαν πολλές απαιτήσεις δεν είχα; ο δικός μου τίτλος ακολουθεί

 Γιάννης Μπουτάρης: «ωραίος σαν Έλληνας»

στη μνήμη της Αθηνάς που επιθύμησε περισσότερο από κάθε άλλον

τον Γιάννη Μπουτάρη δήμαρχο Θεσσαλονίκης

        Γνώρισα τον Γιάννη Μπουτάρη στα 19 μου όταν η γυναίκα του Αθηνά με βοηθούσε να στήνω παιδότοπους σε διάφορους χώρους και να απασχολώ δημιουργικά τα παιδιά. Έδειχνε ενοχλημένος που με έβρισκε στο σπίτι του −η αλήθεια είναι τις πιο ακατάλληλες ώρες της ημέρας− καθώς γυρνούσε από τη δουλειά του και δεν ήταν απέναντί μου ούτε ιδιαιτέρως ομιλητικός, πόσω μάλλον φιλικός. Από την πλευρά μου, το νεαρό της ηλικίας μου και η συγκεκριμένη μου πολιτική τοποθέτηση δεν μου επέτρεπαν να ασχοληθώ με έναν οινοβιομήχανο, τη στιγμή μάλιστα που δεν μου έδινε καμία σημασία! Αν ήξερα τι μου επεφύλασσε το μέλλον… Η μόνη σύνδεση μαζί του ήταν έμμεση, μέσω των εξαιρετικών ξηρών και στιφών οίνων του «τριγώνου του ξινόμαυρου» (Νάουσα, Γουμένισσα και Αμύνταιο), που όλοι εμείς οι Βόρειοι προτιμούμε από τα ξενέρωτα βελούδινα της Νοτίου Ελλάδος και των νησιών. Για να λέμε την αλήθεια, ο Γιάννης Μπουτάρης έμαθε σε όλους τους Έλληνες τα κρασιά ονομασίας προέλευσης, δηλαδή μάς έμαθε να πίνουμε ποιοτικό κρασί. Όταν μιλά γι’ αυτά ακόμη και σε ανίδεους όπως εγώ, μεταφέρει με απλό τρόπο την αγάπη και τη γνώση του για το αντικείμενό του: αναφέρεται στην «πίτα που μεγαλώνει εάν βοηθιόμαστε μεταξύ μας οι οινοπαραγωγοί» και σε πείθει ότι τους θέλει όλους καλύτερους από πριν. Γιατί ένα χαρακτηριστικό του Μπουτάρη είναι ότι δεν έχει κόμπλεξ με τους ανθρώπους γύρω του, αντέχει να είναι με ομότιμους και να βγάζει από μέσα σου το καλύτερο δείχνοντάς σου εμπιστοσύνη και αφήνοντάς σε να παίρνεις πρωτοβουλίες.

          Ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένας άνθρωπος που πολύ δύσκολα μπορεί να σε θυμώσει, ενώ πολύ συχνά σφάλλει ή διαφωνείς μαζί του: η χάρη και η έμφυτη αστική του ευγένεια, τον κάνουν να υποχωρεί ουσιαστικά και να ξεπερνά τις σκοπέλους στις οποίες τον οδηγεί το ταπεραμέντο και το αεικίνητο του χαρακτήρα του. Δύο φορές κινδύνευσε η σχέση μας γιατί τον έπιασα να μου φέρεται άδικα και του το υπέδειξα, αλλά τελικώς δεν τα χαλάσαμε. Αντ’ αυτού στήσαμε τον AΡΚΤΟΥΡΟ (τον φύλακα της αρκούδας) στο Νυμφαίο, και λέω στήσαμε γιατί υπήρξα η πρώτη εργαζόμενη στον Α και η νονά του, ας είναι καλά τα αρχαιοελληνικά μου λεξικά και οι μυθολογίες. Τον Αρκτούρο που τον οραματίστηκε ο μικρός του γιος Μιχάλης, τον υιοθέτησε και τον στήριξε ο ίδιος και μετά, όπως κάνει με όλα τα πράγματα που βάζει σε εφαρμογή, τον άφησε για να πάει παραπέρα. Γιατί έτσι κάνει ο Μπουτάρης: μόλις κατακτήσει κάτι, προχωρά στην επόμενη πρόκληση, επαγγελματική ή προσωπική.

          Ο Γιάννης Μπουτάρης ανήκει στην κατηγορία των ανθρώπων που, επειδή δεν ενδιαφέρονται για το προσωπείο αλλά για το πρόσωπό τους, δεν έκρυψε ποτέ τις αδυναμίες του. Παθιασμένος με τη ζωή αλλά με γενναιότητα η προσωποποίηση της φράσης του Ελύτη: «ο νόμος που είμαι δεν θα με υποτάξει», μετέτρεψε το προσωπικό του πάθος σε κοινωνική προσφορά λειτουργώντας ως παράδειγμα για πολλούς εξαρτημένους. Ειρωνεία να είσαι ένας από τους πιο πετυχημένους οινοπαραγωγούς και να μην μπορείς να πιεις (όχι να δοκιμάσεις) τα κρασιά σου τα ίδια. Πολλές φορές έχω σκεφτεί ότι και τίποτε άλλο να μην είχε καταφέρει στη ζωή του ο Μπουτάρης, αυτό και μόνο, η νηφαλιότητά του και η απεξάρτηση από το αλκοόλ θα ήταν αρκετά για να τον σέβομαι. Και, επίσης, έχω σκεφτεί ότι εάν αυτό γίνεται τότε ο άνθρωπος όλα τα μπορεί.

          Ο δαιμόνιος αυτός Βλάχος είναι ένας κατά βάθος μοναχικός και απρόβλεπτος άνθρωπος, αυθόρμητος, βαθειά πολιτικοποιημένος χωρίς απωθητική κομματική ξύλινη γλώσσα, ανεξίθρησκος και ελεύθερος από δογματικές αντιλήψεις και αγκυλώσεις, ανεξάρτητος από κομματικές δεσμεύσεις και ερασιτέχνης της πολιτικής με την πιο βαθιά έννοια του όρου. Τον συναντώ πολλές φορές να περπατά στην πόλη συνομιλώντας με τους συμπολίτες του, αστούς και λαϊκούς −τον αγαπούν όλοι. Και του συγχωρούν τα λάθη ή τις χωρίς προσωπικό όφελος πολιτικές του κινήσεις.

         Δεν τον ψήφισα όταν κατέβηκε δημοτικός σύμβουλος με το διευρυμένο ψηφοδέλτιο του ΚΚΕ αλλά με έπεισε να ενταχθώ στην Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη και να είμαι μάλιστα υποψήφια στις εκλογές του 2006. 100 «ξεκούδουνοι» (έτσι μας αποκαλούσε ο Μπουτάρης) από όλα τα κόμματα αναστατώσαμε την πόλη και δείξαμε ότι όλα είναι πιθανά: «Να ονειρευόμαστε και να ελπίζουμε ξανά (τι κατάντια να ντρεπόμαστε και γι’ αυτό!) με έβαλες στο τριπάκι –να ’σαι καλά!», του έγραψε κάποιος στο site μας. Και για να μιλήσω με τους στίχους του Σαββόπουλου: όλα αυτά έγιναν για τη «γιορτή… εκεί όπου οι άνθρωποι δεν καθορίζονται απ’ τα συμφέροντα, δηλαδή από την ανάγκη, και καταφτάνουν γενναιόδωροι, και ξεχειλίζουν τα κρασιά…». ΚΥΡ-ΓΙΑΝΝΗ εννοείται πάντα!

        Τέσσερα χρόνια δουλέψαμε με τον Μπουτάρη στην Πρωτοβουλία ως αντιπολίτευση με τον ίδιο στο κέντρο να εμψυχώνει συλλογικές φαντασιώσεις που αυτή τη φορά είναι πολύ κοντά στην πραγματοποίησή τους, καθώς κατάφερε εκτός από τους πολίτες να πείσει και τα κόμματα να υποστηρίξουν έναν ανεξάρτητο υποψήφιο, ενεργό πολίτη με αρχές και αποδεδειγμένη πολιτική ανιδιοτέλεια. Κοντολογίς, ο θρίαμβος της κοινωνίας των πολιτών.

        Τόσο τα προτερήματα όσο και τα ελαττώματα του Γιάννη Μπουτάρη είναι φανερά και ανοιχτά στην κρίση των συμπολιτών του, γιατί όπως χαρακτηριστικά ανέφερε ο Ομότιμος Καθηγητής της Φιλοσοφικής Σχολής Δ.Ν. Μαρωνίτης: «ο Γιάννης Μπουτάρης είναι ένα πρόσωπο διαρκώς παρόν, και γι’ αυτό ακριβώς ελέγξιμο».

υποψήφια κοινοτική σύμβουλος

από την Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη
στη Θεσσαλονίκη της πρωτοβουλίας

αλλάζοντας τη «γειτονιά» μας

αλλάζουμε την πόλη μας

Βιογραφικά στοιχεία
Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη από γονείς πόντιους πρόσφυγες το 1957. Αποφοίτησα από το Στ΄ Γυμνάσιο Θηλέων. Σπούδασα Φιλολογία και Παιδαγωγική στη Φιλοσοφική Σχολή του Α.Π.Θ. και ολοκλήρωσα τις μετα-πτυχιακές μου σπουδές στο ίδιο πανεπιστήμιο και στο Institute of Educa-tion του Πανεπιστημίου του Λονδίνου. Διδάσκω στο Τμήμα Φιλοσοφίας και Παιδαγωγικής ως Επίκουρη Καθηγήτρια. Είμαι μέλος της Παιδαγωγι-κής Εταιρείας Ελλάδος, μέλος του ΔΣ της Ελληνικής Σημειωτικής Εταιρείας και μέλος της Συντακτικής Επιτροπής διεθνών περιοδικών.

Play Leader στην Παιδική Εστία «Άσυλο του Παιδιού», πρώτη εργα-ζόμενη, «νονά» και εταίρος έως σήμερα της αστικής εταιρείας για την προστασία και διαχείριση της Φύσης «ΑΡΚΤΟΥΡΟΣ». Συμμετείχα ε-νεργά σε υπεύθυνες θέσεις σε εθνικά ερευνητικά προγράμματα (Σχολεία Δεύτερης Ευκαιρίας, Εκπαίδευση Μουσουλμανοπαίδων).

Συμμετοχή στα κοινά
Πρόεδρος του συλλόγου και μέλος Δ.Σ. της Πνευματικής Κίνησης Νέων 40 Εκκλησιών (1976-1979), Ταμίας και γραμματέας του συλλόγου του Ενιαίου Διδακτικού Προσωπικού (Ε.Δ.Π.) Φιλοσοφικής (1981-1984). Διαχειρίστρια (moderator) της λίστας της Συσπείρωσης Πανεπιστημιακών Α.Π.Θ. & ΠΑ.ΜΑΚ. Θεσσαλονίκης. Τα τελευταία χρόνια δραστηριοποιούμαι στον χώρο του Κοινωνικού Εργαστηρίου Θεσσαλονίκης, είμαι μέλος της Ένωσης Πεζών και ιδρυτικό μέλος της Ομάδας Πάνθηρες των Δρόμων (Streetpan-thers http://www.streetpanthers.gr/). Από τις περασμένες εκλογές είμαι διαμερισματική σύμβουλος στο Α΄ Διαμέρισμα του Δήμου Θεσσαλονίκης. Mε άλλα τρία μέλη της Πρωτοβουλίας για τη Θεσσαλονίκη, στήσαμε στις 29 Μαΐου 2010 το Thessaloniki Urban Festival, μια χειροποίητη γιορτή της πόλης για την ανάκτηση των δημόσιων χώρων με συμμετοχή 30 καλλιτεχνικών και ακτιβιστικών ομάδων και τη βοήθεια περίπου 50 εθελοντών.

Μια φορά στην πολιτική, πάντα στην πολιτική
Αγαπώ (χωρίς φοβικές απόψεις για την Αθήνα) τη Θεσσαλονίκη που υποδέχτηκε τους πρόσφυγες γονείς μου, έχω πείρα από διοίκηση συλλογικών φορέων, διαρκή συμμετοχή στα κοινά και πιστεύω ότι μπορώ να συνεισφέρω στην αλλαγή σελίδας της πόλης. Κατεβαίνω για δεύτερη φορά υποψήφια κοινοτική σύμβουλος στο A΄ διαμέρισμα της Θεσσαλονίκης, στο οποίο ζω όλα τα χρόνια της ζωής μου. Ως μέλος της Δημοτικής Κίνησης Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη και εκλεγμένη Διαμερισματική Σύμβουλος κατάλαβα πολύ καλά ότι δεν μπορούμε να αλλάξουμε τίποτε όντας στην αντιπολίτευση. Είναι προφανές ότι για να κερδηθεί η εκλογική μάχη χρειάζεται η συμπαράταξη αυτού που συνηθίσαμε να αποκαλούμε «ο ευρύτερος δημοκρατικός χώρος». Στο χώρο της αριστεράς από τα φοιτητικά μου χρόνια, από το 1979 χωρίς κομματικές δεσμεύσεις και περιορισμούς είμαι παρούσα σε ευρύτερα πολιτικά, κοινωνικά και τοπικά ζητήματα.

η Δημοτική Παράταξη «Πρωτοβουλία για τη Θεσσαλονίκη»

Η πρώτη μαγιά της Πρωτοβουλίας ήμασταν πολιτικά «ανεξίθρησκοι» αλλά όχι και απολιτικοί, ανεξάρτητοι από κομματικές δεσμεύσεις και ερασιτέχνες της πολιτικής με την πιο βαθιά έννοια του όρου. Πείσαμε τα κόμματα του ευρύτερου αριστερού χώρου να μας στηρίξουν και ελπίζω ότι αυτή τη φορά ο υπερκομματικός συνδυασμός μας θα νικήσει στις εκλογές.

Στις τελευταίες δημοτικές εκλογές και τα επόμενα τέσσερα χρόνια, γύρω από τον Γιάννη Μπουτάρη (κοσμοπολίτη αλλά και φανατικό βλάχο Νυμφαιώτη, Θεσσαλονικιό αλλά όχι αντι-Αθηναίο, Έλληνα αλλά όχι φοβισμένο αντι-Τούρκο, σεβαστικό με το παρελθόν της πόλης και τις μειονότητές της, πολυ-πολιτισμικό πολίτη χωρίς αισθήματα ρατσισμού και ξε-νοφοβίας) συγκροτήθηκε ένα ρεύμα πολιτών με στόχο την αλλαγή στα πράγματα του Δήμου προς μία κατεύθυνση αντιεθνικιστική, αντικληρικαλιστική και κοσμοπολίτικη, με αναπτυξιακή κατεύθυνση και μία πολιτιστική πολιτική. Αυτοί οι πολίτες ανήκουν ή υποστηρίζουν κόμματα και αυτά προφανώς θα ψηφίσουν στις επόμενες εθνικές εκλογές. Είναι άνθρωποι που διεκδικούν για την πόλη ένα άλλο μέλλον και επιχειρούν την άρθρωση μιας άλλης πρότασης για την άσκηση πολιτικής με συμμετοχή και χαρά στα δρώμενα επαναφέροντας στην πολιτική το συναίσθημα. Για να θυμηθούμε τους στίχους του Σαββόπουλου: όλα αυτά γίνονται για τη «γιορτή… εκεί όπου οι άνθρωποι δεν καθορίζονται απ’ τα συμφέροντα, δηλαδή από την ανάγκη, και καταφτάνουν γενναιόδωροι, και ξεχειλίζουν τα κρασιά…».

Δεν είμαστε ψηφοδέλτιο του ΠΑΣΟΚ, ούτε της Δημοκρατικής Αριστεράς, ούτε του ΚΚΕ, ούτε της Νέας Δημοκρατίας. Είμαστε μία ομάδα ανθρώπων που επιχειρεί να δείξει ότι μια άλλη σχέση με την πολιτική είναι εφικτή και, ως εκ τούτου, και μια άλλη Θεσσαλονίκη είναι εφικτή. Είμαστε δραστήριοι και ενεργοί πολίτες με κέφι και όρεξη για δουλειά, άλλοι με συμμετοχή στα δημοτικά πράγματα (μακρόχρονη ή τετραετή), άλλοι λίγο μουδιασμένοι και κλεισμένοι στο σπίτι τους μέχρι που έσκασε μύτη η Πρωτοβουλία πριν τέσσερα χρόνια και τώρα η 'Πρωτοβουλία plus', ένα πολύχρωμο και πολύτιμο μωσαϊκό που δίνει με πάθος «τον αγώνα τον καλό» γύρω από τον ενεργό πολίτη Γιάννη Μπουτάρη, με αρχές και πολιτική ανιδιοτέλεια.

Σας ζητώ να ψηφίσετε το συνδυασμό μας για:

• να αλλάξει σελίδα η πόλη,
• να αποκτήσουμε το πρόσωπο που μας αξίζει και δικαιούμαστε,
• να αντιμετωπίσουμε με αίσθημα κοινωνικής δικαιοσύνης την οικονο-μική κρίση που χτυπά τα ασθενέστερα στρώματα,
• να σχεδιάσουμε την πόλη με σεβασμό στις μειονότητες και τις ευπα-θείς κοινωνικές ομάδες, στους πεζούς, τους ηλικιωμένους, τους γονείς με μικρά παιδιά,
• να αναδείξουμε τον πολιτισμό που δικαιούμαστε: πολύμορφο, πολυ-πολιτισμικό και σύγχρονο, ανοικτό σε ρεύματα και νέους ανθρώπους,
• να κάνουμε τα κοινοτικά διαμερίσματα παραδειγματικούς μικρούς δήμους, ζωντανά αυτοδιοικητικά κύτταρα.

 σ’ αυτές τις κρίσιμες εκλογές

 δεν μας περισσεύει κανείς και καμία

 δώστε το παρόν

 για το καλό της πόλης

 για το καλό όλων μας

http://www.protovoulia2010.gr/

e mail: protovoulia@netone.gr
http://www.facebook.com/protovoulia