Χτες πήγα στην Ασκητική
του Καζαντζάκη. Με πολύ σκεπτικισμό. Ο Καζαντζάκης με την τυραννία του σώματός του τυράννησε και εμένα
ως έφηβη πολύ. Κάτι ακατανόητες φράσεις του
τύπου: «Η γη είναι ένας Μολώχ που διψάει για αίμα!» Από τον Καζαντζάκη απέκτησα
την μηδέποτε πραγματοποιηθείσα επιθυμία μου να «γράψω»…
Στο ντοσιέ μου,
ανάμεσα στη φωτογραφία του αθλητή Παπαγεωργόπουλου (!) και του John Lennon υπήρχε και η φράση «Ως πότε;» νομίζω από τον Μεγάλο Πειρασμό. Τι ως πότε, κοριτσάκι μου; Σαν την εξάχρονη ανεψιά μου που λέει: «πολύ παλιά!»
Νομίζω ότι
είναι πολύ σπουδαίος παραμυθάς και οι περιγραφές του στα
μυθιστορήματα και τα ταξειδιωτικά του υπέροχες, αλλά –μεταξύ μας– υπερεκτιμημένος. Είχα ξεχάσει πόσο τον είχα διαβάσει και πόσο με σημάδεψε.
Ήξερα σχεδόν όλο το κείμενο απέξω! Από εκεί, λοιπόν, η ευθύνη, το καθήκον και η
αίσθηση που έχω κάνοντας ό,τι κάνω… ΄Εκλαιγα σε όλη τη διάρκεια του πρώτου
μέρους και από δίπλα μου ένας νέος που του έδωσα χαρτομάντηλο. Συστηθήκαμε μετά,
ζωγράφος και κάνει σχετικό μεταπτυχιακό.
Να πω ότι η
παράσταση είναι πολύ καλή και σύντομη (1 ώρα), η εκφορά του λόγου πολύ
πειστική. Φυσικά, σήμερα με ενόχλησε πολύ το σεξιστικό του πράγματος. Ο Καζαντζάκης
μιλά ως άντρας σε άντρες και καμιά φορά μας δίνει και μια συμβουλή: «από όλους τους
άντρες διάλεξε με σκληρότητα των πατέρα των παιδιών σου»… Πάμπολλες φράσεις του
βιβλίου είναι καρφωμένες στον εγκέφαλό μου.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου