η δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξη

του Αυγουστίνου που τη γλύτωσε

Όπως και στους σεισμούς της Θεσσαλονίκης που δεν είχα μπορέσει να φωτογραφίσω τίποτε, έτσι και τώρα δεν μπορώ να αναρτήσω καμία φωτογραφία από αυτές που πήρα στην Αθήνα διασχίζοντας την Ερμού. Εξάλλου, προτεραιότητα έχει η οργή των νέων και η απονομή δικαιοσύνης. Ας έχουν και μία φορά επιπτώσεις αυτά που γίνονται. Η δίκη της ζαρντινιέρας ακόμη συνεχίζεται και η δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί. Μήπως προκύπτει κάποιο πολιτικό συμπέρασμα από το τελευταίο θανατηφόρο συμβάν;
Ρίχνω σκόρπιες σκέψεις:

• ποιος ελέγχει το χώρο των αναρχικών;
• πόσο ενταγμένοι κοινωνικά και ψυχικά υγιείς είναι οι αστυνομικοί;
• τι είδους οικογένειες έχουν;
• μήπως βλέπουν παραπάνω αστυνομικά απ' όσο πρέπει;
• ποιος επιτρέπει τους τσαμπουκάδες τους;
• ποιος τους εκπαιδεύει και τους επιτρέπει να σκοπεύουν στην καρδιά δεκαπεντάχρονων;

Στο πρώτο ερώτημα δανείζομαι τη φωνή του Ζήση Σαρίκα από το βιβλίο του Μακριά από τον κόσμο, σ. 22
"Άνθρωποι του υποκόσμου (κάθε λογής υποκόσμου), την στήνουν, αδίσταχτα, σαν τα καρτάλια, στα παιδιά".
Ούτε να σκεφτώ δε θέλω τη μάνα του παιδιού... "Ο πόνος λόγια δεν έχει κι η άβυσσο τέλος δεν έχει...". Όπως και με τον Κύπριο φοιτητή, θα μπορούσε να είναι το κάθε παιδί. Κάποιοι είπαν ότι ο Αλέξης δεν είναι του χώρου των αναρχικών. Και λοιπόν, κι αν ήταν;
Ο κόσμος έριχνε γλάστρες από τα μπαλκόνια στους αστυνομικούς στην Αθήνα το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή. Στο κέντρο της πόλης μύριζε μπαρούτι. Η Αθήνα μετατράπηκε στα γαλλικά προάστια. Κάτι πολύ λάθος έχει γίνει...
Πολύ φοβούμαι ότι θα γίνει "πόλεμος".
Και θυμήθηκα τον Ήλιο τον Πρώτο
"... έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση"