Οδυσσέας Ελύτης δια χειρός ΕΧ
Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου
Η έχτρα μού είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού
Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη
Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δυό: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς
Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό τό 'χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε
Είμαστε από καλή γενιά
Έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση
Τα παιδιά ξεχύνονται στους κάμπους
Οι φωνές τους δεν είναι πια κουρέλια
Είναι πολύχρωμα πανιά όπου κολπώνει ο αετός τη νίκη του.
Σαν φέρετρο που προχωρεί ενώ κρυφά ο νεκρός
Αφήνει ένα ρυάκι μενεξέδες πίσω του
Κι η Αττική γη του σιγοψιθυρίζει καλησπέρα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου