πώς αλλάξαν οι καιροί...

Μέσα σε μία βδομάδα χάλασε το cd player και ταυτοχρόνως cd writer μου, πανάκριβο μηχάνημα, Philips, κάπου 80.000 δρχ. κόστισε η αγορά του. Τα έφαγε τα ψωμιά του, άκουσα μουσική και εγώ και οι φίλοι μου, «χόρτασα».

Και αντέγραψα ουκ ολίγα cd για φίλους, δώρα Χριστουγέννων, γενεθλίων, κ.λπ. Ταυτοχρόνως, σε λέγες μέρες έπεσε από τα χέρια μου και η καλή φωτογραφική μου μηχανή, Olympus. Και αυτή όχι φτηνή, την χάρηκα αρκούντως. Τίποτε δε λέει ότι έπρεπε να πεταχτούν και τα δύο στον κάλαθο των αχρήστων. Και τα δύο δεν φτιάχνονται!!! Θα πάνε σε χωματερή. Τα καινούρια είναι πιο φτηνά και προχειροκατασκευασμένα. Πού θα πάει αυτή η κατηφόρα που έχουμε πάρει;

Το μήνυμα το είχα πάρει στην Αγγλία το 1984 όταν η Νεοϋρκέζα φίλη μου δεν καταλάβαινε τι της έλεγα στην ερώτηση πού βρήκα το ωραίο μου παλτό, φτιαγμένο από τα χεράκια της μανούλας μου, και νόμιζε ότι δεν μιλάω καλά αγγλικά. She has made it (το έφτιαξε) επέμενα και δεν καταλάβαινε ούτε το πώς οι άνθρωποι φτιάχνουν παλτό ούτε γιατί το κάνουν.

1999 στη Φιλαδέλφεια της Αμερικής ψάχνω άνθρωπο να φτιάξω την τσάντα μου (to mend my bag). Οι άνθρωποι με κοιτούσαν με γουρλωμένα μάτια, αφού σιγουρεύτηκαν ότι εννοώ όντως να την φτιάξω και όχι να την πετάξω. Περπάτησα όλη την πόλη για να βρω τον τελευταίο -Πολωνό στην καταγωγή- μάστορα που επεσκεύαζε τσάντες.

Εδώ και πολλά χρόνια δεν υπάρχει καλτσού να μας μαντάρει τις κάλτσες, οι τσαγκάρηδες είναι δυσεύρετοι και θαρρώ πως ο φίλος μου ΓΜ και εγώ είμαστε οι μόνοι άνθρωποι της γενιάς μου που επιδιορθώνουν τις βαλίτσες τους. Ξεχνάω και την αδελφή μου η οποία επιδιορθώνει ακόμη και αυτά που δεν επιδιορθώνονται.

Ωραίοι οικολόγοι είμαστε τελικά, γεμίζουμε τη γη με τις άχρηστες συσκευές μας. Σκοτώνουν τα άλογα όταν γεράσουν...