με τη σκέψη μου στη Ζώγια Χρονάκη και τη Δανάη Χατζόγλου
Το θέμα είναι περίπολοκο και πολύ σημαντικό. Και, βεβαίως ταξικό. Όσο χαμηλότερα είσαι στην εργασιακή κλίμακα τόσο πιο εύκολο είναι να πέσεις θύμα παρενόχλησης. Στα υψηλότερα επαγγέλματα τα πράγματα γίνονται εξαιρετικά ενδιαφέροντα. Πολλές γυναίκες ανέχονται την σεξουαλική παρενόχληση προκειμένου να αναρριχηθούν σε έναν ανδροκρατούμενο κόσμο. Άλλες την προκαλούν. Το έχουμε δει ΚΑΙ αυτό. Όταν έρθει η επιτυχία πλάι σε έναν ισχυρό καθηγητή, επιχειρηματία, σκηνοθέτη... κάποιες το ξεχνούν και κάποιες το θυμούνται.
Πριν πολλά χρόνια διδάσκων σε Τμήμα του ΑΠΘ καταγγέλθηκε από φοιτήτριες ότι έχει ξεπεράσει τα όρια σχέσης καθηγητή-φοιτητριών. Η Ζώγια Χρονάκη ανέλαβε να διερευνήσει το ζήτημα προστατεύοντας την ανωνυμία των φοιτητριών. Δίδασκα κι εγώ στα ίδια κορίτσια και κάναμε ενδιαφέρουσες συζητήσεις. Λ.χ. γιατί μία φοιτήτρια ανταποκρίνεται στην πρόταση του καθηγητή της να πάει στο σπίτι του το βράδυ για να διορθώσει την εργασία της; Και γιατί οι πρώτες πέντε δεν έκαναν καταγγελία παρά μόνον όταν έγιναν έντεκα(!); Ο καθηγητής αυτός είναι ο μόνος άντρας πανεπιστημιακός που έχασε τη δουλειά του. Δεν είναι όμως ο μόνος που έκανε κατάχρηση εξουσίας.
Μεταξύ της αμερικανικής υστερίας να είσαι πάντοτε ως άνδρας καθηγητής με την πόρτα του γραφείου ανοιχτή και της στάσης πολλών γυναικών που χρησιμοποιούν τα θέλγητρά τους για να πετύχουν, είμαστε όλες εμείς, οι φεμινίστριες που και φλερτάραμε, και είχαμε σχέσεις και την ελευθερία βιώσαμε στις σχέσεις μας με τους άντρες.
Νομίζω ότι η Κατρίν Ντενέβ λέει ανοησίες. Ναι, ανοησίες. Δεν θέλω να παρενοχλούμαι από κάποιον ανώτερο (οικονομικά, ταξικά, μορφωτικά...) στο περιβάλλον της εργασίας μου. Kαι, ειλικρινά, πουθενά. Ευχαριστώ, δεν θα πάρω! Έχω δοκιμάσει την εμπειρία πολλές φορές όταν ήμουν νέα και ποθητή και ήταν άθλιο ακόμη κι όταν προέρχονταν από συνομηλίκους. ΄Αλλο πράγμα είναι η σεξουαλική απελευθέρωση και άλλο η σεξουαλική παρενόχληση.
Αντιγράφω τον φίλο μου Νίκο Παπαμίχο: «Όλο και περισσότεροι ξεπροβάλλουν πίσω από τη φούστα της Κατρίν. Αναθάρρησαν και άνοιξαν τα πόδια τους επιδεικνύοντας τον ανδρισμό τους. Πάντα από εξουσιαστική θέση, ψηλότερα στην ιεραρχία, επιβάλλουν και απολαμβάνουν τη γοητεία τους. Στο γραφείο, στο στούντιο, στην αίθουσα διδασκαλίας, στους χώρους εργασίας, στο λεωφορείο, στο δρόμο. Ο άντρας παραμένει άντρας, όσο και αν ο ανδρισμός του κινδύνεψε από τις έξαλλες φεμινίστριες. Επί τέλους απελευθερωμένος από τις συμβάσεις του πολιτικά ορθού, και με την άδεια της Κατρίν, γυρίζει στη σπηλιά του».
Και ίσως είναι πολύ ρατσιστικό να επιβάλλεις σε όλες τις γυναίκες να υιοθετούν τη δική σου στάση.
Ο
Ρίτσος έχει γράψει: «Η ακεραιότητα ενός προσώπου δεν είναι μεγαλύτερη
απ’ τον αριθμό των συμβιβασμών που υποχρεώνεται να κάνει».
1 σχόλιο:
Χμμμ... Νομίζω καταλαβαινω το επιχείρημά σου. Και δεν διαφωνώ. Αλλά είναι περίπλοκο το θέμα του είδους του φεμινισμού που επιδιώκουμε: όντως το politically correct κίνημα κινδυνεύει να αποστεώσει τα πάντα από την ουσία τους (και να τα κάνει και ξενέρωτα). Από την άλλη η σεξουαλική παρενόχληση, συνοδευομενη από την άσκηση εξουσίας, είναι απλώς απαράδεκτη. Γενικά, θα έλεγα ότι κάποια πράγματα είναι πανανθρώπινες καθολικές αξιες: κάθε γυναίκα μπορεί να ξεχωρίσει το φλερτ από τον έπαινο για παράδειγμα, και αντιστοίχως το φλερτ από την σεξουαλική παρενόχληση. Το αν υπάρχουν οι θεσμοί και το νομικό πλαίσιο, αλλά και η κουλτούρα για να καταγγείλει την κακόβουλη σεξουαλική επίθεση που μπορεί να γίνεται και με την κατάχρηση εξουσίας είναι το ουσιαστικό, νομίζω.
Όμως, υπάρχει και μια άλλη διάσταση του ανδροκρατούμενου/σεξιστικού κόσμου (και αντιστοίχως, των παραλείψεων του σύγχρονου φεμινισμού):οι περισσότερες γυναίκες ανέχονται να υπολείπονται στην επαγγελματική τους εξέλιξη ή απλώς στην δουλειά τους προς όφελος της επιλογής τους για οικογένεια, γιατί απλούστατα οι δουλειές είναι οργανωμένες ως "this is a man's world". Εδώ ο φεμινισμός δεν έχει απαντήσει...και σίγουρα η λύση δεν είναι ούτε η "μη-οικογένεια" ούτε η "μη-δουλειά"...
Δημοσίευση σχολίου