Σκέψεις ξανά για τη χώρα χωρίς όνομα, για τους πολίτες χωρίς εθνότητα

1. Ερώτηση 1^η

Ξέρετε κανέναν Έλληνα να λέει ότι μιλάει «μακεδονίτικα»;

Εννοώντας ελληνικά, διάλεκτο που να την ονομάζουμε «μακεδονική». Τέτοια διάλεκτος δεν υπάρχει. Δείτε τα παρακάτω link. 

Φυσικά και ξέρω τα «ντόπικα», αλλά δεν ήταν αυτή η ερώτησή μου. Αν μη τι άλλο, έχουμε διαβάσει Μάρκο Μέσκο.

Συνεπώς δεν χαρίσαμε καμία γλώσσα σε κανέναν γιατί ΠΟΤΕ κανένας ελληνόφων δεν είπε μιλάω «μακεδονίτικα».

Μακεδονίτικη ή μακεδονική διάλεκτος δεν υπάρχει εξ όσων γνωρίζω. Υπάρχει η Κυπριακή, η Ποντιακή, η Κρητική, τα Τσακώνικα...

«Δεν υπάρχει στην ελληνική βιβλιογραφία κοινώς αποδεκτή ονομασία για τη σλαβικής προέλευσης γλώσσα που χρησιμοποιείται σε διάφορες περιοχές της Βόρειας Ελλάδας».

Στο ελληνικό κομμάτι της Μακεδονίας οι άνθρωποι μιλούσαν ελληνικά, ντόπικα (σλαβομακεδονικά) [όποτε τους το επέτρεπαν και δεν τους πότιζαν μουρουνόλαδο] και παλιότερα μιλούσαν τουρκικά, σεφαραδίτικα, αρμένικα και άλλα που τυχόν ξεχνάω.

2. Ερώτηση 2η

Ξέρετε κανέναν να λέει ότι είναι «Μακεδόνας»;

Λέμε μακεδονικός χαλβάς, Μακεδονικό Μουσείο.... μακεδονικά βουνά, μακεδονικός αγώνας (ένοπλος αγώνας που οργανώθηκε από τους Έλληνες με σκοπό την προστασία της τουρκοκρατούμενης Mακεδονίας από τις βουλγαρικές βλέψεις). Από το Λεξικό Τριανταφυλλίδη, το έγκυρο λεξικό μας που συγκρότησε επιστημονική ομάδα και όχι ο «εθνικός» μας γλωσσολόγος

Οι κάτοικοι της Μακεδονίας είναι, νιώθουν και αποκαλούν εαυτούς Εδεσσαίους, Θεσσαλονικείς, Σερραίους για να μην πω ότι είναι, νιώθουν και αποκαλούν εαυτούς με το όνομα του χωριού ή της συνοικίας τους, λ.χ. Τουμπιώτης, Ασβεστοχωρίτης, Γραμματιτσιώτης... Όταν υπάρχει λόγος (λ.χ. είμαστε πολλοί ´Ελληνες μαζί) ίσως και να προσδιορίσουμε τοπικά την ταυτότητά μας. Δηλαδή λέμε αυτοί είναι Πελοποννήσιοι, οι άλλοι Κυκλαδίτες, εμείς Πόντιοι, οι άλλοι Μακεδόνες...

3. Οι «ντόπιοι» που μιλούν τα «ντόπικα»

Στην Ελλάδα υπάρχουν ακόμη άνθρωποι που οι γονείς τους μιλούσαν τουρκικά και τα ντόπικα, που δεν έκαναν καλές θητείες επειδή ήταν ντόπιοι, που δεν πήραν σχολικά ή κρατικά βραβεία, που δεν τους επιτρέπεται να τραγουδούν στη γλώσσα τους… Τα κατέγραψε και ο Μυριβήλης αυτά. Έχουν συγγενείς «επάνω», «μέσα» που δεν μπορούν να επισκεφτούν την πατρίδα τους γιατί γεννήθηκαν στο Βαλκογιάνοβο και αυτό φρόντισε το κράτος να μετονομάσει σε Λύκους. Το διαβατήριο γράφει «μακεδόνας», και Βαλκογιάνοβο. Αυτά δεν υπάρχουν, όπως δεν υπάρχει η χώρα και η γλώσσα τους.

Τώρα, ας διαβάσουμε τις 20 σελίδες της συμφωνίας και ας κάνουμε ειλικρινά μία σοβαρή συζήτηση.