ΑΡΗΣ ΔΗΜΟΚΙΔΗΣ ή αλλιώς τα ταλαντούχα παιδιά των φίλων μου

Πρόκειται για τον γιο μιας πολύ καλής μου φίλης. Για μένα ο Άρης, όσο και να μεγαλώσει, όσο και να πετύχει στη ζωή, αυτό θα είναι: ο γιός των φίλων μου, της Άρτεμης και του Δημήτρη.

Ο Άρης γεννήθηκε το 1978 στη Θεσσαλονίκη και ζει εδώ (προς το παρόν…). Εύχομαι εάν μετακινηθεί να μετακινηθεί προς βορειότερα και καλύτερα και να μη βολευτεί με τη γνωστή κάθοδο στην Αθήνα που έχει όλα όσα και η Θεσσαλονίκη, τα περισσότερα προς το χειρότερο… Τα αγαπημένα του παιδικά βιβλία ήταν ο Μικρός Νικόλας, ο Θησαυρός της Βαγίας και ο γλάρος Ιωνάθαν. Μικρός πήγαινε στο ωδείο, άκουγε ξένη μουσική, έβλεπε όλα τα παιδικά προγράμματα στην τηλεόραση, έγραφε παιδικά παραμύθια, έφτιαχνε αυτοσχέδιες εφημερίδες. Στην ερώτηση «τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις» απαντούσε δημοσιογράφος ή/και συγγραφέας.

Σπούδασε Μ.Μ.Ε. και Σπουδές Πολιτισμού στο Λονδίνο, αλλά υποστηρίζει ότι τα καλύτερα τα έμαθε πηγαίνοντας σε εκθέσεις, παρουσιάσεις, ομιλίες, ταινίες, συναυλίες, μιλώντας με ανθρώπους και διαβάζοντας εφημερίδες. Εκεί τον βρήκα και με το μυαλό που κουβαλούσα προσπάθησα να του δείξω το Λονδίνο που ήξερα και αγαπούσα, αλλά ο Άρης το ήξερε ήδη και καλύτερα από μένα… βάζοντάς μου τα γυαλιά.

Δούλεψε ως δημοσιογράφος στο BBC και σε διάφορα αγγλικά έντυπα και πήρε μάστερ στην Πολιτιστική Διαχείριση. Η καλύτερη δουλειά του ήταν στο Μουσείο Παιδικής Τέχνης στο Λονδίνο –η καθημερινή επαφή με πίνακες ζωγραφισμένους από παιδιά τον οδήγησε πίσω στην παιδική του ηλικία, τότε που έγραφε παραμύθια και τα χάριζε σε φίλους.

Πέρσι τα Χριστούγεννα, στις 15 Δεκεμβρίου με το χιόνι να πέφτει έγινε η παρουσίαση του πρώτου βιβλίου του Άρη στον Ιανό.
Παρακάτω διαβάζετε τη συμβολή μου.

Δεν υπάρχει τίποτε πιο άχαρο και δύσκολο από το να έρχεται κάποιος που αγαπάς πολύ με κείμενο που έχει γράψει και να ζητά τη γνώμη σου. Η αγωνία και η αμηχανία σου πώς θα είναι το κείμενο, πώς θα πεις τη γνώμη σου τελικά, τι θα κάνεις αν δεν σου αρέσει είναι πολύ μεγάλη. Πρέπει να είσαι ευγενής, διακριτική, να μην πεις όμως και ψέμματα… Γνωρίζω τον Άρη σχεδόν από τότε που γεννήθηκε.

Όπως λέει και ο ίδιος σε συνέντευξη που του πήρε η συνεργάτις μου συγγραφέας η ίδια και δημοσιογράφος Ιωάννα Μπαρτσίδη (άλλο ταλαντούχο παιδί φίλων): Γεννήθηκα στις 3 Μαΐου του 1978 και γεννήθηκα από μια λάμψη στα μάτια των γονιών μου –μια λάμψη που έγινε όνειρο και ταξίδεψε σε χιλιάδες αόρατες πολιτείες… [παύση] Οκ, μάλλον πρέπει να σταματήσω τις ψευτοποιητικές χαζομάρες. Αυτές είναι για μικρά παιδιά. Όλοι ξέρουμε πως γίνονται τα παιδιά στην πραγματικότητα. Κι εμένα, όπως και όλους άλλωστε, με έφερε ο γνωστός πελαργός!

Τον γνωρίζω, δηλαδή, από τότε που όχι μόνον δεν έγραφε βιβλία για παιδιά αλλά δεν ήταν ικανός ούτε να γράψει ούτε να διαβάσει. Αλλά του διάβαζαν άλλοι: η μαμά του και ο μπαμπάς του πριν κοιμηθεί, όταν έτρωγε, όλες τις ώρες που δεν έπαιζε. Γι αυτό εξάλλου τώρα ο Άρης μας λέει: Διαβάζω πολύ και κάθε μέρα. Σχεδόν ό,τι βρω μπροστά μου. Κι αν θες να ξέρεις όταν άρχισα να γράφω για τους Στε ο σκοπός μου ήταν να γράψω ένα βιβλίο έτσι ακριβώς όπως το ήθελα, με όλα τα τρυκ αλλά και τα στοιχεία που με ενθουσιάζουν με ένα και μοναδικό σκοπό. Αφού το γράψω, για λίγο καιρό να μην ασχοληθώ καθόλου μαζί του ώστε να ξεχάσω αυτά που είχα γράψει και μετά από αρκετούς μήνες να το διαβάσω εγώ για πρώτη φορά. Κι έτσι έγινε. Το Νησί των Χριστουγέννων το διάβασα για πρώτη φορά πέρσι τα Χριστούγεννα, ως δώρο στον εαυτό μου, ένα χρόνο αφού το είχα γράψει. Είχα ξεχάσει τα πάντα και ένιωθα λες και το είχε γράψει άλλος: όλες οι λεπτομέρειες, όλες οι ανατροπές μού ήταν τελείως καινούριες!

Από τότε, λοιπόν, πέρασαν 28 ολόκληρα χρόνια αν και ο ίδιος λέει στην ερώτηση «πόσο χρονών είσαι;» λέει: Κάθε στιγμή έχω διαφορετική ηλικία –εννοείται απ’ αυτές που έχω ζήσει. Αν έπρεπε να σταματήσω κάπου θα σταματούσα στα 18, ή ακόμα καλύτερα στα 11, τότε που όλα είναι πρωτόγνωρα και μαγικά. Ο χαϊδεμένος από τη μάνα του, της αδελφής του τα φιλιά και τη στιβαρή αγάπη του πατέρα του, άρχισε να γράφει τα μαθήματά του αλλά και να «γράφει». Και μας λέει: Ήξερα από μικρός ότι θα έγραφα, απλά δεν ήξερα τι ακριβώς θα έγραφα. Και επίσης δεν φανταζόμουν ότι κάποιος θα διάβαζε αυτά που έγραφα…

Στην ερώτησή μας: «Ονειρεύεσαι και ξύπνιος ή μόνο στον ύπνο σου; Μόνος ή με άλλους;» ο Άρης απάντησε: Ααα, ονειρεύομαι μ’ ανοιχτά τα μάτια όλη την ώρα! Κάθε ελεύθερο λεπτό της ζωής μου. Όταν είμαι στο ταχυδρομείο κι έχει τεράστια ουρά, όταν περιμένω στη στάση και το λεωφορείο δε λέει να έρθει, όταν βαριέμαι στις μετακινήσεις… Και τα βράδια ονειρεύομαι βέβαια, με κλειστά τα μάτια και σημειώνω τα όνειρα μου από τότε που ήμουν μικρός. Έχω ένα πολυσέλιδο ημερολόγιο ονείρων μου, που είναι τόσο σημαντικό όσο και τα ημερολόγια της «αληθινής» μου ζωής. Και από παλιά, όταν γράφω οτιδήποτε (άρθρα, παραμύθια, βιβλία, κείμενα) και η έμπνευσή μου μοιάζει να έχει χαθεί, ανοίγω τα τετράδια ονείρων (τώρα πια είναι περασμένα σε word documents στον υπολογιστή) και κλέβω ιδέες από όνειρα που έζησα μέχρι και 20 χρόνια πριν!

Ο Άρης, στο μεταξύ, όλα αυτά τα 28 χρόνια, γιατί τόσο είναι κάποιες φορές όταν δεν είναι έντεκα, ταξίδεψε, σπούδασε στο Λονδίνο, εργάζεται και κερδίζει το ψωμί του δουλεύοντας ως υπεύθυνος των εθελοντών στον ΑΡΚΤΟΥΡΟ, δημοσιογραφεί σε περιοδικά, είναι ενεργός blogger, πάει να πει έχει στήσει τον δικό του παράδεισο –εκτός από τον κύκλο των δικών του ανθρώπων που αγαπά και τον αγαπούν– στο διαδίκτυο όπου όλα είναι δυνατά, όλα επιτρέπονται, όλα είναι στρογγυλεμένα και μαγικά χωρίς οξείες γωνίες, ακριβώς όπως γίνεται όταν είμαστε παιδιά 11 χρονών. Όπως ακριβώς γίνεται δηλαδή και στο Νησί των Χριστουγέννων.

Σας μίλησα για μία αμηχανία και για μία δυσκολία στην αρχή. Το Νησί των Χριστουγέννων δεν είναι το πρώτο βιβλίο του Άρη που διαβάζω. Διάβασα πρώτα ένα άλλο που δεν έχει ακόμη κυκλοφορήσει και μαγεύτηκα όπως και από αυτό που παρουσιάζουμε σήμερα. Δε χρειάζεται, λοιπόν, να πω ούτε ψέματα ούτε κολακείες, γιατί εξάλλου θα κοκκίνιζε η μύτη μου και τα αυτιά μου και θα φαινόταν αμέσως. Ο Άρης γράφει καλά, έχει αφηγηματικές αρετές (ο σοβαρός τρόπος να λες ότι κάποιος είναι ικανός παραμυθάς) και έχει διαβάσει πολύ και του φαίνεται (κάθε καλός συγγραφέας διαβάζει πολύ). Το νησί είναι ένα βιβλίο που θα ρουφήξετε μικροί και μεγάλοι, θα βλέπετε με τη φαντασία σας τις εικόνες του και θα χαρείτε την πλοκή του, θα γελάσετε με το χιούμορ του και θα ταξιδέψετε σε χώρους μαγικούς και ονειρεμένους: με ρολογοτηλέφωνα, παντογνώστες παπαγάλους, θα συναντηθείτε με πριγκίπισσα του 17ου αιώνα που ζει μέσα σε έναν πίνακα, θα μπαίνετε και θα βγαίνετε μαζί με τη Στέλα, τον Στέφανο, τον Αντρέα και την Βίκυ σε πίνακες ζωγραφικής, θα πετάτε στον ύπνο σας και άλλα καθημερινά απλά πράγματα… ξέρετε εσείς!

Καθώς το βιβλίο αποκαλύπτει πράγματα στο τέλος και είναι μαγικό δε θα σας αφηγηθώ την ιστορία του για να μη χάσετε το ενδιαφέρον σας όταν το διαβάζετε. Θα μιλήσω όμως για την «κουζίνα του συγγραφέα», όπως λένε…

Πώς έχει μαγειρευτεί το βιβλίο; Με ποια υλικά έχει φτιαχτεί και για ποιες ηλικίες είναι κατάλληλο; Μπορούν να το διαβάσουν άνθρωποι πάνω από 20 χρονών; Μας λέει ο Άρης: Ας πω απλά το κλισέ: είναι για παιδιά κάθε ηλικίας. Οι άνθρωποι πάνω από 20 χρονών θα το απολαύσουν αν τους αρέσει η πολύχρωμη φαντασία. Και εξάλλου μη ξεχνάς ότι οι ενήλικες δεν είναι τίποτα άλλο από παιδιά που έχουν χρήματα! Όπως ακριβώς τ’ ακούς: εμείς οι μεγάλοι είμαστε απλώς παιδιά με λεφτά!

Χρόνος: το διάστημα λίγο πριν από τα Χριστούγεννα μέχρι και το βράδυ της Πρωτοχρονιάς του έτους; Θα σας γελάσω… Εξάλλου, ο χρόνος στο βιβλίο αυτό πάει πίσω-μπρος, 21ος αιώνας, 17ος μπες-βγες σε πίνακες ζωγραφικής… Πάντως είναι σήμερα γιατί τα παιδιά σερφάρουν στο διαδίκτυο έχουν όμως και παραμάσχαλα οδηγούς μαγείας.

Τόπος: εκεί είναι που δεν ξέρω καθόλου, Μικρό Χωριό κάπου στην Ελλάδα με λιβάδια για ονειρεμένες βόλτες, ένα νησί, ένα βυζαντινό κάστρο και παιδιά: τον Στέφανο και την Στέλλα αδέλφια πολύ αγαπημένα που κατάφεραν και βλέπουν και ζουν τα ίδια όνειρα, καμιά φορά κιόλας τα πραγματοποιούν, γονείς που δεν τα πιάνουν όλα καθώς μεγάλωσαν πια. Υπάρχει και ένας κακός και ο υπηρέτης του, οι γονείς που δε σκαμπάζουν και πολλά πράγματα και νομίζουν ότι όταν χάνεις την αγαπημένη σου γάτα μπορούν να σου πάρουν απλώς μία άλλη, υπάρχουν παιχνίδια που χάνονται και που βρίσκονται για να δοθούν με ανοικτοχεριά σε όλα τα παιδιά… Προπάντων υπάρχει το κλίμα των Χριστουγέννων.

Στο βιβλίο υπάρχει η αδελφή του Άρη, οι γονείς του και η γάτα του η Νταίζη, ίσως κάποιος φίλος του, αν και στην ερώτησή μας: «Λες αλήθειες στα βιβλία σου; Οι ήρωές σου είναι πραγματικοί άνθρωποι;», ο Άρης απαντά: Δεν λέω και πολλές αλήθειες –κι οι ήρωες, ενώ έχουν πολλά στοιχεία αγαπημένων μου ανθρώπων, είναι σε μεγάλο βαθμό επινοημένοι. Για να σου πω την αλήθεια πάντως, οι γνωστοί και οι φίλοι μου είναι ακόμα πιο συναρπαστικοί κι απ’ τους ήρωες των βιβλίων μου.

Στο περιθώριο, στο φόντο του κειμένου υπάρχουν οι αγάπες του: το διαδίκτυο, η λατρεία του για τα κόμικς όταν το πρώτο Μίκυ Μάους είναι το καλίτερο δώρο και η αφίσα του Μπάτμαν είναι το πολυτιμότερο περιουσιακό στοιχείο του Στέφανου, υπάρχει η ζωγραφική και πάνω απ’ όλα υπάρχει διάχυτος ο κινηματογράφος που ο Άρης καταβροχθίζει όπως τη φακή που καταβρόχθισε μικρός και ακούστε την ιστορία όπως μας τη διηγήθηκε ο ίδιος: Άκου μια αληθινή ιστορία: όταν ήμουν πολύ μικρός η μαμά μου έγραφε ημερολόγιο για μένα και τη ζωή μου. Απ’ όταν ήμουν λίγων ημερών, μέχρι σχεδόν τα πέντε μου. Το διάβασα πριν λίγο καιρό. Λέει με πολλές λεπτομέρειες τι έκανα κάθε μέρα, πού πηγαίναμε, πώς αντιδρούσα σε νέα ερεθίσματα, τι μου άρεσε και τι όχι, ποιες καινούριες λέξεις μάθαινα. Και διαβάζοντaς έμαθα ένα σωρό πράγματα που φυσικά δεν θυμάται κάποιος απ’ όταν ήταν ενός ή τριών χρονών και ανακάλυψα ότι είναι αλήθεια αυτό που λένε, ο χαρακτήρας μου διαμορφώθηκε τότε. Όλα τα θετικά και τα αρνητικά υπήρχαν από τότε και λίγα πράγματα άλλαξαν έκτοτε. Άκου λοιπόν, τον Μάρτιο του 1980, όταν ήμουν λιγότερο από 2 χρονών η μαμά μου έγραψε στο ημερολόγιό μου: «Θέλαμε να σου δώσουμε φακές για να φας, αλλά δεν ήμασταν και πολύ σίγουροι, οι φακές δεν θεωρούνται ό,τι πιο γευστικό για μικρά παιδιά –και ξέρουμε πόσο επιλεκτικός είσαι στο φαΐ. Τις κοίταξες με αηδία και τελικά άνοιξες το στόμα. Με το που έφαγες μια μπουκιά άρχισες να χαμογελάς και με κινήσεις να ζητάς κι άλλο. Απ’ ό,τι φαίνεται σου αρέσουν πολύ οι φακές! Τι άλλο θ’ ακούσουμε;!»

Υπάρχουν και διάφορα απίστευτα όπως η συνομιλία με τον ζωγράφο Τωλούζ Λωτρέκ και ο χορός της Βίκυς στο παρισινό καμπαρέ, επί ώρες ενώ οι ώρες δεν περνούν στην πραγματικότητα γιατί –όπως είναι γνωστό– όταν μπαίνεις σε έναν πίνακα και ζεις στην εποχή του ο χρόνος στην πραγματική ζωή σταματά.

Αλλά υπάρχουν και γονείς που λένε ψέμματα, στριμμένοι ιδιοκτήτες κάστρων που στην πραγματικότητα είναι ένα παιχνίδι μεταξύ του κακού και του καλού, παιδιά που δεν ξεγελιούνται και μπορούν να κάνουν περισσότερα πράγματα απ’ όσα οι μεγάλοι. Και φυσικά, όπως σε κάθε καλό Χριστουγεννιάτικο βιβλίο υπάρχει αίσιο τέλος, πάει να πει οι καλοί δικαιώνονται και… αλλά δε θα σας πω παραπάνω…

Αυτό που μου αρέσει πιο πολύ στο βιβλίο του Άρη είναι ότι το σούπερ τεχνολογικό παρόν με εφευρέσεις και διαδίκτυο και όλα αυτά είναι δεμένα αξεδιάλυτα με μαγικά κόλπα, παραμύθια, παπαγάλους που μιλάνε και μία παιδική αθωότητα. Στην ερώτησή μας: «Είσαι ο ίδιος όταν δουλεύεις, όταν είσαι ερωτευμένος, όταν γράφεις στο blog σου και όταν γράφεις τα βιβλία σου;» ο Άρης απάντησε: Χμ… θα έλεγα ότι είμαι πάντα ο ίδιος. Ακόμα κι αν σε κάθε στιγμή φερθώ διαφορετικά υπάρχει πάντα ένα κέντρο, και μια αόρατη κλωστή που με τραβάει στο κέντρο μου. Και αυτό το κέντρο μου είναι η παιδική μου ηλικία.

Αυτό για μένα το δυνατό σημείο του βιβλίου: όχι μία εκ των υστέρων τάχαμου και καλά παιδική ματιά ενός ενήλικα που προσποιείται πως είναι παιδί, ξέρετε, εκείνα τα «το μικρό, μικρούτσικο καρφάκι…» και άλλα τέτοια ανόητα που μόνο οι μεγάλοι μπορούν να φανταστούν ότι αγαπούν τα παιδιά, αλλά μία ματιά παιδική, αυθεντική.

Η οικογένεια του Άρη κάθε Χριστούγεννα βγάζει μία φωτογραφία με τους τέσσερις που έγιναν πέντε και σε λίγο με την έλευση των δύο μικρών ανεψιών του θα αυξηθούν κι άλλο… Φαντάζομαι τον Άρη, την Τατιάνα και τις μικρές ανεψούλες να μπαινοβγαίνουν στη φωτογραφία όπως οι Στε και να κάνουν σκανταλιές και ο Άρης να τις λεει: Θα σας αρέσει πολύ ο κόσμος και η ζωή! Και μερικές συμβουλές: να μην κλαίτε πολύ, να μην παιδεύετε τη μαμά σας, να μην την ξυπνάτε κάθε δυο και λίγο, και να της ζητήσετε να σας μάθει να διαβάζετε όσο γίνεται πιο νωρίς, λέγοντάς της τα εξής λόγια: «Μαμά! Πρέπει να μάθουμε γράμματα αμέσως! Θέλουμε να διαβάσουμε τα βιβλία του θείου Άρη!»

Αφιερώνω αυτήν την παρουσίαση σε όλα τα παιδιά, εσάς που είστε εδώ στο παιδί που είναι ο Άρης μέσα του, στο παιδί που είναι μέσα μου όταν το αφήνω να βγει και εύχομαι τα φετινά σας Χριστούγεννα να είναι το ίδιο αν όχι περισσότερο μαγικά από των Στε, της Βίκυς και του Αντρέα με φωτεινά όνειρα που διαρκούν.

Και στους μεγάλους αφιερώνω την υπέροχη ποιητική φράση του Άρη: «Ποια ήταν όλα αυτά τα χαρούμενα παιδιά; Πού κρύβονταν τόσους βαρετούς αιώνες;»

Άρη, πραγματικά σκέφτεσαι να μου πεις να πάρουμε τις φλογέρες μας και ν’ αρχίσουμε να χτυπάμε τα κουδούνια των πολυκατοικιών Χριστουγεννιάτικα; Γιατί εγώ είμαι έτοιμη, να ξέρεις!

Και το τελευταίο βιβλίο του Άρη, το Χρυσό Βουνό συνπαραγωγή με τον ΑΡΚΤΟΥΡΟ

«Η Στέλλα και ο Στέφανος, φτάνουν στην κατασκήνωση του Χρυσού Βουνού και καταλαβαίνουν πως κάτι πάει στραβά… Ιπτάμενοι πειρατές, διαστημικές νεράιδες, μαγικά ηφαίστεια, μυστηριώδη γράμματα, κρουαζιέρες στην Αφρική, πριγκίπισσες και δράκοι, ένα βουνό που κινδυνεύει, μαγεμένες αρκούδες, ανεξήγητες πυρκαγιές, ένας τρομακτικός αόρατος τοξότης που τους κυνηγάει… Θα μπορέσουν τα αδέρφια να νικήσουν στο Κυνήγι του Χαμένου Θησαυρού; Θα προλάβουν να βρουν όλα τα κρυμμένα στοιχεία; Θα καταφέρουν να σώσουν το Χρυσό Βουνό και όλα τα ζώα που κινδυνεύουν;»
Και το Blog των δύο αδελφών, της Στέλλας και του Στέφανου με τις αντιδράσεις των παιδιών που διάβασαν το βιβλίο http://oi-ste.blogspot.com/
http://greek-lolita.blogspot.com/2008/03/blog-post.html

Streetpanthers ή Οι πάνθηρες των δρόμων

Δηλαδή πολίτες που έκαναν πράξη την αγανάκτησή τους αφήνοντας το χνάρι τους στα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα. Το έχουμε σκεφτεί όλοι μας όταν ένα αυτοκίνητο μας κλείνει τη διαδρομή. Ο Δήμος Θεσσαλονίκης (και όχι μόνον αυτός) δεν έχει τα κότσια να κάνει: να αποσύρει όλα τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα από το κέντρο της πόλης και να αποδώσει τον δημόσιο χώρο σ’ αυτούς που πραγματικά ανήκει: γονείς με καρότσια, υπερήλικες με μπαστούνια, ανάπηρους σε καρότσια, τυφλούς, άτομα με κινητικές δυσκολίες αλλά και γενικά κάθε πεζό που θέλει ακόμη να επιχειρήσει το περπάτημα στο κέντρο της πόλης. Έτσι, οι πολίτες πήραν την υπόθεση στα χέρια τους.

Πήρα συνέντευξη από τον κεντρικό μοχλό και «νονό» των Πανθήρων Γρηγόρη Μαυράκη, Οικονομολόγο και Σύμβουλο ΟΤΑ και Πρόεδρο της Ένωσης Πεζών. Λοιπόν, έχουμε και λέμε: οι Πάνθηρες είναι πλέον μία ευέλικτη Αστική μη κερδοσκοπική Εταιρεία με δύο διαχειριστές, 22 εταίρους και εταίρες(!), συνοπτικές και περιεκτικές διαδυκτιακές συνεδριάσεις, δύο ιστοστόπους (http://www.streetpanthers.gr/, http://streetpanthers.blogspot.com/), πενήντα και πάνω συνεντεύξεις σε εφημερίδες και περιοδικά και μιμητές σε Γερμανία (δύο παρουσιάσεις σε περιοδικά), στο Ισραήλ και την Κολομβία (που ζήτησαν την άδεια να αναπαραγάγουν το γνωστό αυτοκόλλητο). «Παράρτημα» της Εταιρείας υπάρχει και στην Κύπρο. Η αστική εταιρεία συστάθηκε για δύο λόγους: προκειμένου να έχουν οι Πάνθηρες νόμιμη εκπροσώπηση (για να μπορούν να κυνηγήσουν με νόμιμο τρόπο τους παραβάτες) και διαφάνεια στα οικονομικά τους: ο τζίρος της Εταιρείας από την πώληση των αυτοκόλλητων είναι κάμποσες χιλιάδες ευρώ τον χρόνο!

H ιδέα ξεκίνησε το 2003 από τον Γρηγόρη, μόνο που τότε τα αυτοκόλλητα ήταν home made, δεν πουλιούνταν και περιορίζονταν σε έναν μικρό αριθμό φίλων. Το come back έγινε το 2006 με σχεδιασμό από επαγγελματία πλέον, τον Γιάννη Επαμεινώνδα, αρχιτέκτονα και δραστήριο μέλος των Πανθήρων, που σχεδίασε τον γνωστό ρόμβο. Τότε άρχισε να παράγεται μεγάλος αριθμός αυτοκόλλητων με τον γαϊδαράκο και ακολούθησε η δημοσιότητα σε χαμηλούς τόνους, όπως συμβούλεψε το μυστικό γραφείο δημοσίων σχέσεων που είναι πίσω από κάθε κίνηση των Πανθήρων.

Τη στιγμή αυτή οι Πάνθηρες στέλνουν αυτοκόλλητα σε όλη τη χώρα (αλλά όχι μόνο σ’ αυτήν) σε 5.500 αγανακτισμένους πολίτες από την Κάλυμνο μέχρι το Διδυμότειχο. Στους μη έχοντες αποστέλλεται δωρεάν το πακέτο των 20 ευρώ.

Το όνομα παρά ότι παραπέμπει ίσως στους Μαύρους Πάνθηρες δεν έχει σχέση με αυτούς και δεν επιθυμεί την πλήρη ανατροπή της κοινωνίας. Ελεύθερο βάδισμα επιθυμούν στο κέντρο της πόλης οι Πάνθηρες που ίσως ισοδυναμεί με πλήρη ανατροπή των κακών και ανθυγιεινών συνηθειών μας.

Οι Πάνθηρες εξορμούν συνήθως κατά μόνας εκτός και εάν για λόγους δημοσιότητας συγκεντρώνονται σε ομάδες προκειμένου να φωτογραφηθούν. Στο πίσω μέρος του αυτοκόλλητου υπάρχει την ηλεκτρονική διεύθυνση των Πανθήρων και οδηγίες για «συνετή» χρήση των αυτοκόλλητων. Τα παράνομα σταθμευμένα αυτοκίνητα είναι τόσα πολλά που δεν θα έφταναν τα αυτοκόλλητα για όλα… Κολλάνε σ’ αυτούς που εμποδίζουν προκλητικά την πορεία των πεζών, αυτούς που έχουν παρκάρει στις ράμπες. Το αυτοκόλλητο είναι μέσο άμυνας του πολίτη που εμποδίζεται και δευτερόντως μέσο ευαισθητοποίησης των υπόλοιπων. Εμμέσως στηλιτεύεται και η πράξη του οδηγού, ο οποίος, συνήθως δεν είναι τόσο γάϊδαρος, δηλαδή τις φορές που είδανε ιδιοκτήτες ενώ κολλούσαν αυτοκόλλητο στο αυτοκίνητό τους, οι οδηγοί αυτοί δεν αντέδρασαν άσχημα. Μάλλον αισθάνθηκαν άσχημα και παρέμειναν σιωπηλοί. Παρατηρήθηκαν μόνο κάποια φραστικά επεισόδια με θιγμένους οδηγούς. Οι Πάνθηρες φροντίζουν να μην πραγματοποιείται ποτέ το αδίκημα φθοράς περιουσίας και, κάποιες φορές, λειτουργούν σαν Ρομπέν των Δασών, δηλαδή κατανοούν την παράνομα παρκαρισμένη μητέρα που παρκάρει έξω από το φαρμακείο για να αγοράσει φάρμακα, τον μετανάστη που έχει φορτωμένο το επαγγελματικό του αμάξι και πάει στη δουλειά του.

Ο Γρηγόρης μάς τόνισε ότι τα παράνομα παρκαρισμένα αυτοκίνητα ουσιαστικά παραβιάζουν τα δικαιώματα των πεζών, είναι μία παράνομη πράξη βίας εναντίον των πεζών. Εμμέσως πλην όμως με μεγάλη απήχηση είναι η ψυχοθεραπευτική δράση των αυτοκόλλητων: οι οργισμένοι πεζοί πολίτες μπορούν χωρίς να προκαλούν ζημιές να διαμαρτύρονται κολλώντας το αυτοκόλλητο.

Η ΄Ενωση Πεζών με έδρα τη Θεσσαλονίκη και οι Πάνθηρες είναι συγκοινωνούντα δοχεία, είναι αδελφές οργανώσεις με διαφορετικούς στόχους: η Ένωση Πεζών φιλοδοξεί να έχει θεσμικό ρόλο, συνδιαλλέγεται με τις αρχές και διεκδικεί τα αυτονόητα. Οι Πάνθηρες είναι ακτιβιστική οργάνωση.

Τον τελευταίο καιρό οι Πάνθηρες έχουν βγάλει και κάποια άλλα έντυπα (όχι όμως αυτοκόλλητα), όπως ενημερωτικό για την κατάληψη θέσεων ατόμων με αναπηρία με ομολογουμένως ευφάνταστο σύνθημα, για τον οδηγό τυφλών που πρόσφατα δημιουργήθηκε σε κεντρικούς πεζοδρόμους και πεζοδρόμια της Θεσσαλονίκης και παραβιάζεται από καταστήματα, περίπτερα και μηχανοκίνητα και, τέλος, σε συνεργασία με την Ένωση Πεζών την «εικονική κλήση» που αφήνουν οι Πάνθηρες στο παρμπρίζ των αυτοκινήτων.

Μας κάνουν περήφανους, συνεχίστε παιδιά!

Μία μωβ σκιά

Αρθρο του ΜΑΝΟΥ ΧΑΤΖΙΔΑΚΙ για τα επεισόδια που έγιναν τον Μάιο του 1986... Δημοσιεύτηκε στο περιοδικό Το Τέταρτο
«...Μια μωβ σκιά Μαΐου ξάπλωσε στον τόπο. Οσα συνέβησαν στα Εξάρχεια και στη Νομική Σχολή. Και στην οδό Σκουφά και Σόλωνος, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους ενόχλησαν τους Ελληνες πολίτες και αγανάκτησαν τον Τύπο ολόκληρο. Γιατί δεν τους εξολοθρεύουν και δεν τους σπάνε το κεφάλι. Γιατί δεν ρίχνουν δακρυγόνα. Και η Σύγκλητος και οι φοιτητές όλων των παρατάξεων, όλοι αγανακτισμένοι με τα τριάντα-εκατό παιδιά που δεν το βάζουν κάτω, δεν εννοούνε να παραδεχτούν πως η όποια ελευθερία ανήκει μόνο στους αστυνομικούς και τους ηλικιωμένους. Που δεν μπορούν να αντιληφθούν γιατί καταδιώκονται αδιάκοπα, προπηλακίζονται ατελείωτα και συνεχώς υποχρεούνται να δέχονται εξευτελισμούς. Κι ο προπηλακισμός αρχίζει από τον δάσκαλο, τον επιστάτη του σχολείου, από τον οδηγό και τον εισπράκτορα του λεωφορείου, απ' τον καθηγητή και τον δημόσιο λειτουργό ώς τον δημόσιο υπάλληλο, από τους αξιωματικούς κι εκπαιδευτές στο κέντρο κατατάξεως ώς τον τυχαίο μοτοσικλετιστή της τροχαίας που θα του ζητήσει άδειες, ταυτότητες και πιστοποιητικά. Ως τον γιατρό του νοσοκομείου που θα τον πάνε σηκωτό, ύστερα από τη γροθιά του οργάνου της τάξεως. Και το γνωρίζουμε πολύ καλά.
Εξύβριση αρχής - έτσι ονομάζεται η απαίτηση εξηγήσεων. Χειροδικία κατά της αρχής - έτσι είθισται να αποκαλείται η ενστικτώδης κίνηση του αμυνόμενου νέου. Και η ιστορία δεν έχει τέλος. Η ανωνυμία και η εισαγγελική αρχή θα του προσφέρει ή μια τραυματική αγανάκτηση ισόβια ή τον επιζητούμενο από την πολιτεία ευνουχισμό του. Αυτή είναι μια καθημερινή πραγματικότητα και, δυστυχώς, γνησίως ελληνική τα πρόσφατα και τελευταία σαράντα χρόνια - όσα είχα δηλαδή την ευτυχία να ζήσω σαν επώνυμος πολίτης εις τούτον τον ένδοξον κατά τα άλλα τόπον μας.Μια μωβ σκιά Μαΐου σκέπασε την Αθήνα. Κι όμως δεν βρέθηκε ένας δημοσιογράφος, μια εφημερίδα ν' αγανακτήσει και να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει την αλήθεια για αυτό το τρίγωνο του αίσχους. Σκουφά, Μαυρομιχάλη και Ιπποκράτους. Κι άρχισε μια σκόπιμη, ύποπτη κι έντεχνη σύγχυση τριών ασχέτων μεταξύ των περιπτώσεων. Οι νεαροί των Εξαρχείων να παρουσιάζονται ίδιοι με τους αλήτες των γηπέδων, τους επονομαζόμενους χούλιγκανς, και επιπλέον να καλλιεργείται η εντύπωση στην κοινή γνώμη, με στήλες ολόκληρες των θλιβερών εφημερίδων μας, ότι οι νέοι αυτοί, οι αναρχικοί, είναι οι βομβιστές και ίσως οι πιθανοί δράστες των δολοφονιών ή εμπρησμών. Και φυσικά, όταν με το καλό τελειώσει η δίωξη των εκατό, σαράντα ή είκοσι παιδιών και η όλη επιχείρηση στεφθεί με «επιτυχία», να πάρει τις διαστάσεις ενός πραγματικού θριάμβου... κατά του εγκλήματος. Την ίδια ώρα που δολοφονούνται εκδότες και οι δολοφόνοι δεν ανευρίσκονται. Δολοφονούνται πολίτες και οι δολοφόνοι δεν αποκαλύπτονται. Πεθαίνουν νέοι από ξυλοδαρμούς και οι δράστες κυκλοφορούν ανενόχλητοι και, τέλος, δεν... ανακαλύπτονται.Την ίδια ώρα η πολιτεία αγανακτεί διότι υπάρχουν μερικά ζωντανά της κύτταρα που αντιδρούν άτεχνα, ανοργάνωτα, ίσως μ' αφέλεια, σ' όλην αυτή την οργανωμένη κρατική ασχήμια, αντί να βλογάμε τον Θεό που βρίσκονται ακόμη μερικοί που δεν συνήθισαν στην «παρουσία του τέρατος». (...) Κορίτσια κι αγόρια με γυαλιά, έτσι καθώς κοιτάτε με απορία κι αγανάκτηση για ό,τι συμβαίνει γύρω σας, είμαι μαζί σας. Και σας αγαπώ».
ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 09/12/2008

προκήρυξη για τους γονείς μου

Αγαπητοί γονείς
από Κάλια
Ξέρω ότι σας χρωστάω πολλά. Με γεννήσατε, με ταίσατε, με ποτίσατε, με αναθρέψατε. Με αγαπήσατε κιόλας. Ετσι λέτε τουλάχιστον. Γιατί τα πράγματα είναι λίγο διαφορετικά.
Με φέρατε σʼένα κόσμο όπου είσασταν αναγκασμένοι κάθε μέρα να με παρατάτε και να τρέχετε για δουλειές. Με φέρατε εδώ και μετά ψάχνατε που να με παρκάρετε. Με πήγατε στο σχολείο κι επειδή δε σας έφτανε αυτό με τρέχετε σʼένα σωρό φροντιστήρια και μαθήματα και μου φυτέψατε το άγχος για το αβέβαιο μέλλον μου. Αφού ήταν τόσο αβέβαιο το μέλλον μου, αφού ακόμα κι αυτό τον πλανήτη τον έχετε κάνει επικίνδυνο γιατί με φέρατε εδώ; Ποιά είναι η ζωή μου εμένα; Οι δύο ώρες τηλεόραση και games την ημέρα;
Θέλω να γνωρίσω τον κόσμο, να ανοίξω φτερά να πετάξω και να τα δώ όλα σε μιά στιγμή. Θέλω να βγώ έξω, να γνωρίσω τους άλλους, να παίξω να διασκεδάσω, να νοιώσω χαρά και να μη με νοιάζει ότι αύριο θα πάω σχολείο αδιάβαστη. Θέλω να ονειρεύομαι ένα κόσμο που δεν θα ψάχνουν να με παρκάρουν, που δε θα έχουν πάντα δουλειά, που δε θα είναι επικίνδυνο να γνωρίσω ους άλλους, που δε θα με τρομάζει το μέλλον, που δε θα έχει αφεντικά και δούλους.
Βλέπω τη μιζέρια σας αλλά δεν έχω συνηθίσει σʼαυτήν και δεν θέλω να συνηθίσω. Δε θα σκύψω το κεφάλι επειδή το σκύψατε εσείς. Δε θέλω να γίνω ούτε δούλος ούτε αφεντικό κανενός, θέλω να με αφήσετε ήσυχη.
Αυτά τα μαντρόσκυλα με τη στολή που σας τρομάζουν δεν τα φοβάμαι. Εσείς βλέπετε σʼαυτά κάποια τάξη κι ασφάλεια. Εμένα πάψτε να με κοροϊδεύετε γιατί βλέπω καλά ότι αυτή η τάξη είναι υποκρισία όσο για την ασφάλεια, οι ίδιοι είναι ο μεγαλύτερος κίνδυνος.
Είναι τα σύμβολα της εξουσίας. Της δικής σας, των δασκάλων, των πολιτικών, των μεγάλων που ζούν έτσι. Εσείς μάθατε να ζείτε έτσι εγώ όχι. Αν θέλουν να τα βάλουν μαζί μου αλίμονό τους. Δεν έχουν καμία ελπίδα και να το βάλουν καλά στο μυαλό τους. Είμαι οργισμένη κι επικίνδυνη. Και είμαστε πολλές και πολλοί, είμαστε παντού, είμαστε ακόμα και μέσα στα σπίτια των φονιάδων. Δεν μπορούν να κρυφτούν από μας όπου κι αν σταθούν. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο εμείς θα μείνουμε όρθιοι, όχι εκείνοι.
Μη μου θυμώνετε, αυτό που με μάθατε κάνω. Μου είπατε ότι η εξέγερση είναι μπάχαλο και καταστροφή. Τώρα που εξεγείρομαι μπάχαλο και καταστροφή θα πάρετε.
Σας αγαπάω. Με το δικό μου τρόπο αλλά σας αγαπάω.
Εχω όμως να φτιάξω το δικό μου κόσμο για να ζήσω τη δική μου ζωή ελεύθερη και για να το κάνω αυτό πρέπει να καταστρέψω το δικό σας κόσμο. Είναι το πιο σημαντικό πράγμα για μένα. Για να το πω με δικές σας λέξεις: αυτή είναι η δουλειά μου.
http://athens.indymedia.org/front.php3?lang=el&article_id=943264

Τα σταφύλια της οργής του Νίκου Δήμου

Οταν, πριν από 23 χρόνια, ο αστυφύλακας Μελίστας είχε δολοφονήσει ένα 15χρονο «αναρχικό», τον Μιχάλη Καλτεζά (τελικά ο Μελίστας αθωώθηκε, εγκαινιάζοντας την παράδοση ατιμωρησίας που μας οδήγησε εδώ) είχα δημοσιεύσει στο «Βήμα» ένα κείμενο με τίτλο «Που με βία μετράει τη γη».
Στο κείμενο εκείνο (που συνέχισε την πορεία του σε βιβλία και στο Διαδίκτυο) είχα γράψει:
«Προσέξτε, προσέξτε καλά τους αναρχικούς. Είναι, το θερμόμετρο της κοινωνίας. Οταν αγανακτούν, σημαίνει πως η “νόμιμη” βία έχει ξεπεράσει τα όρια επιφυλακής».
Το κείμενο (ολόκληρο στην διεύθυνση
http://www.ndimou.gr/articledisplay.asp?cat_parent=9&time_id=142&cat_id=16) έγινε πάλι τραγικά επίκαιρο. Η ιστορία επαναλαμβάνεται, όχι σαν φάρσα, όπως έγραψε ο Μαρξ, αλλά σαν χειρότερη τραγωδία.
Αυτή τη φορά δεν ξεσηκώθηκαν μόνον οι αναρχικοί, αλλά σχεδόν όλοι οι νέοι. Ο φόνος του Γρηγορόπουλου αποκάλυψε ένα καζάνι που έβραζε από καιρό και που καμία βαλβίδα διαφυγής δεν μπόρεσε να εκτονώσει. Αποτέλεσμα η έκρηξη.
Το κύριο χαρακτηριστικό αυτής της εξέγερσης ήταν η ΟΡΓΗ. Μια οργή κατά πάντων, έμψυχων και άψυχων. Συσσωρευμένη επιθετικότητα, αγανάκτηση, μανία, μίσος, σκύλιασμα τυφλό που εκτονώνονταν μόνο με καταστροφή.
Η αυθαίρετη και αυταρχική αστυνομική βία ήταν το ένα έναυσμα – η αφορμή. Η γενικότερη απογοήτευση των νέων από την κοινωνία της διαφθοράς, της αυθαιρεσίας, της συναλλαγής, της μίζας, του βολέματος, του συμβιβασμού, ήταν η κύρια αιτία.
Είδα νεαρό να κλοτσάει με πάθος ένα κάδο (μετά τον κατάκαψε) φωνάζοντας: «Να, ρε Εφραίμ!».
Πριν από 23 χρόνια είχα επισημάνει πόσο σημαντική είναι η παρουσία των αναρχικών, που μας θυμίζουν ότι σκοπός κάθε κοινωνίας είναι η ελαχιστοποίηση του ποσοστού ανελευθερίας. Εγραφα:
«Οι αναρχικοί είναι τα πιο ευαίσθητα μέλη της κοινωνίας μας. Οταν αντιδρούν έχουν πάντα κάποιο δίκιο. Οπως οι καλλιτέχνες σηματοδοτούν το αόρατο, έτσι και οι αναρχικοί διαμαρτύρονται για μορφές βίας που εμείς (στην αλλοτρίωσή μας) δεν τις βλέπουμε. Τις έχουμε συνηθίσει. Αλλά δεν παύουν να είναι αυθαίρετες και ίσως περιττές».
Οταν όμως όλοι οι νέοι γίνονται αναρχικοί – τότε κάτι είναι πολύ λάθος στην κοινωνία μας.
Και μην ακούσω για εγκληματικά στοιχεία και πλιατσικολόγους. Σίγουρα υπάρχουν κι αυτοί και επωφελούνται. Ηδη όμως τότε είχα γράψει:
«Προσοχή: Μίλησα για αναρχικούς -όχι για τρομοκράτες (ή προβοκάτορες !). ΄Οποιος τους συγχέει, πάσχει από νοητική μυωπία. Διότι είναι πόλοι αντίθετοι».
Αυτός που ζητάει ελευθερία δεν επιλέγει ελεύθερα τη βία - έστω και σαν μέσο. Του επιβάλλεται. Η βία είναι τέκνο της ανάγκης και της οργής. Φέρνει μόνο νέα βία και καταπίεση -ποτέ αυτονομία.
Η διαφορά από τότε είναι ότι σήμερα η αντίδραση των λίγων, έγινε εξέγερση των πολλών. Δεν είναι στραβός ο γιαλός, εμείς στραβά αρμενίζουμε.

είμαστε από καλή γενιά...

Οδυσσέας Ελύτης δια χειρός ΕΧ

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου

Η έχτρα μού είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού

Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη

Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δυό: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό τό 'χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε
Είμαστε από καλή γενιά

Έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση

Τα παιδιά ξεχύνονται στους κάμπους
Οι φωνές τους δεν είναι πια κουρέλια
Είναι πολύχρωμα πανιά όπου κολπώνει ο αετός τη νίκη του.

Σαν φέρετρο που προχωρεί ενώ κρυφά ο νεκρός
Αφήνει ένα ρυάκι μενεξέδες πίσω του
Κι η Αττική γη του σιγοψιθυρίζει καλησπέρα

η σπίθα που έβαλε φωτιά σε ένα ολόκληρο βάλτο

Κρατικός παράγοντας που είχε παρακολουθήσει από κοντά την κυβερνητική ανικάνοτητα στις φωτιές που κατέστρεψαν τη χώρα το 2007, μου είχε πεί: «είναι τόσο ανίκανοι που είναι πολύ επικίνδυνοι. Και είναι ακόμη πιο επικίνδυνοι...γιατί θέλουν να μείνουν πάση θυσία στην εξουσία. Παρακαλάω το Θεό να φύγουν ήρεμα, χωρίς να κάνουν μεγάλη ζημιά στη χώρα» Η ζημιά έγινε. Χρειάστηκε μια δολοφονία Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια, συνέπεια του πνεύματος ασυδοσίας με το οποίο γαλουχήθηκε η αστυνομία τα προηγούμενα χρόνια, για να βρεθεί η χώρα στις φλόγες. Η σωρεία των λαθών που ακολούθησαν είναι τόσο μεγάλη, ώστε θα πρέπει να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια, όταν καταφέρουν να ξαναλειτουργήσουν. Την Κυριακή το πρωί ανακοινώθηκε μια θεατρινίστικη «παραίτηση» των Παυλόπουλου-Χατζηφώτη που μάλλον έριξε λάδι στη φωτιά: το απόγευμα και το βράδυ της Κυριακής κάηκαν δεκάδες καταστήματα, κτίρια και αυτοκίνητα. Φοβούμενη ότι ένας ακόμη διαδηλωτής-θύμα «μεμονωμένου περιστατικού» από τα ΜΑΤ θα την οδηγούσε σε πτώση, η κυβέρνηση είχε δώσει διαταγές στην αστυνομία να σκοτώνει τους πολίτες αλλά μετά την παρέλευση της τετραετίας: μέσα δηλαδή από τους τόνους των καρκινογόνων χημικών που για πρώτη φορά έπεσαν πάνω στις ελληνικές πόλεις σε τόσο μεγάλες ποσότητες. Προς το παρόν, δεν έπρεπε να υπάρξουν άλλα θύματα. Τη Δευτέρα το πρωί, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μεγάλο της ατού. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός απηύθηνε διάγγελμα στον ελληνικό λαό για την αποκατάσταση της ηρεμίας και γαλήνης: ίσως δεν υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία άλλο πρωθυπουργικό διάγγελμα που να πέρασε τόσο απαρατήρητο. Σε λίγη ώρα ήρθαν τα μαντάτα: από το Αργοστόλι μέχρι τα Χανιά οι μαθητές εξεγείρονταν. Στο Βερολίνο είχε καταληφθεί το ελληνικό προξενείο, στο Λονδίνο κατέβαζαν την ελληνική σημαία, ακόμη και στην Πάφο της Κύπρου διαδήλωναν. Αστυνομικοί σταθμοί δέχονταν επιθέσεις σε όλη τη χώρα. Μέχρι και στην Καστοριά έγινε διαδήλωση, μάλλον η πρώτη μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Το κυβερνητικό στρατόπεδο παρέλυσε σε τέτοιο βαθμό, ώστε ούτε την τόσο εξυπηρετική στην αρχειοθέτηση των σκανδάλων Δικαιοσύνη δεν ήταν σε θέση να διατάξει: τις ίδιες ώρες ο εισαγγελέας στη δίκη της ζαρντινιέρας πρότεινε να κηρυχθούν αθώοι 2 κατηγορούμενοι αστυνομικοί και οι άλλοι να πέσουν στα μαλακά. Το σκηνικό ήταν έτοιμο για όσα επακολούθησαν στο κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης ή της Λάρισας μετά τις ειρηνικές διαδηλώσεις των κομμάτων της αριστεράς: τα κτίρια άρχισαν να καίγονται το ένα μετά το άλλο. Η κυβέρνηση έδωσε ομολογουμένως πρωτότυπη απάντηση: ανακοινώνωσε ότι ο πρωθυπουργός θα συναντούσε την επομένη τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και μέχρι σήμερα, Τρίτη, το μεσημέρι τους πολιτικούς αρχηγούς. Ηταν το σύνθημα για το γενικό πλιάτσικο: οι ενδιαφερόμενοι πήραν το μήνυμα ότι τουλάχιστον μέχρι την Τρίτη το μεσημέρι, η αστυνομία δεν επρόκειτο να επέμβει. Οργανωμένες συμμορίες που δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τους κουκουλοφόρους ούτε και με διαδηλώσεις έσπασαν οποιοδήποτε κατάστημα έβρισκαν μπροστά τους, κλέβοντας από τηλεόράσεις μέχρι κόκα-κόλες. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι επρόκειτο για κυβερνητικό σχέδιο ώστε να γυρίσει η κοινή γνώμη υπέρ του νόμου και της τάξης, αλλά δεν είναι αλήθεια: θα ήθελαν να το είχαν σχεδιάσει αλλά δεν είναι τόσο ικανοί. Τις όποιες αμφιβολίες για το προηγούμενο θέμα ξεκαθάρισαν οι σουρεαλιστικές δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών μετά το τέλος της κυβερνητικής επιτροπής που συνεδρίαζε με την ησυχία της μέχρι τα μεσάνυχτα. Ενώ στην πρωτεύουσα επικρατούσε πλήρης αναρχία, ο κ. Παυλόπουλος ξεκαθάρισε ότι «η κυβέρνηση δεν μπορεί να ανεχθεί αυτά που συμβαίνουν» (!) χωρίς να αναγγείλει κανένα μέτρο! Σε μια νέα έκδοση της «ασύμμετρης απειλής» την περίοδο των πυρκαγιών του 2007, κάλεσε τους δημοσιογράφους να βρούν ποια συμφέροντα εξυπηρετούνται από τις ταραχές και τις λεηλασίες. Και σε μια αποθέωση απογείωσης από την πραγματικότητα τόνισε ότι «άλλο η εικόνα και άλλο η πραγματικότητα», εννοώντας ότι οι ζημιές δεν είναι τόσο μεγάλες όσο παρουσιάζονται από τις τηλεοράσεις. Ο κόσμος που θα δει σήμερα τη βομβαρδισμένη πόλη θα έχει διαφορετική γνώμη. Κανένα σενάριο συνομωσίας δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στο σοκ από τις εικόνες της καταστροφής. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση έχει αποτύχει στο στοιχειώδες καθήκον κάθε εξουσίας στον κόσμο, δηλαδή τη διαφύλαξη των περιουσιών των πολιτών της. Η ίδια πλέον αποτελεί ασύμμετρη απειλή. Για να εκτονωθεί η κατάσταση, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη διέξοδος από την παραίτηση της κυβέρνησης και την προκήρυξη νέων εκλογών. Αυτό θα προτείνουν σήμερα τόσο ο Γ. Παπανδρέου όσο και ο Αλ. Τσίπρας. Ακόμη όμως κι αν η κυβέρνηση φύγει, σήμερα ή μετά τις διαδηλώσεις και τις ταραχές των επόμενων ημερών, αν μείνει κολλημένη στην καρέκλα, η κρίση θα συνεχίσει να υπάρχει. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποτελούν και αυτά μέρος ενός συστήματος που έχει φτάσει στα όριά του και θα χρειαστεί να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, αν δεν θέλουν να βρεθούν στην ίδια μοίρα με τη σημερινή κυβέρνηση. Γιατί ανεξάρτητα από τους κουκουλοφόρους, τις λεηλασίες και τα πλιάτσικα, η εξέγερση των νέων και των μαθητών σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας δείχνει ότι η δολοφονία του Αλέξη δεν ήταν παρά η σπίθα που έβαλε φωτιά σε ένα ολόκληρο βάλτο.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ