η πυκνότητα του χρόνου στο Λονδίνο

Holloway Road Tube Station

Metropolitan University

Κάθε φορά που είμαι στο Λονδίνο, έτσι και τώρα με έχει πιάσει η γνωστή παραφροσύνη: διαλέξεις, ομιλίες, σεμινάρια, συναυλίες, όπερες, μπαλέτα, θέατρο και ίσως μάθημα σε ένα Πανεπιστήμιο που δουλεύει ένας πρώην φοιτητής μου. Μέχρι και λεφτά θα βγάλω...

οι πρώτες μου μέρες στο Λονδίνο

της παρέας της Πρωτοβουλίας

Τα δύο μου σχολεία, η γειτονιά μου το Paddington, η εστία μου και οι "κοριτσίστικες" πλευρές της, φωτογραφίες των αφισών στον υπόγειο, ωραίες βιτρίνες, ο Ιωβηλαίος της βασίλισσας (μάρκαραν όλο το ιστορικό κέντρο του Λονδίνου με τα σήματα αυτά... ), κορίτσια εργαζόμενα, μαμάδες, κορίτσια που σπουδάζουν, δυστυχώς πολλά από αυτά με μαντήλες να μην παίρνουν ανάσα.

http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2009LondonMyVeryFirstDays?authkey=Gv1sRgCJPd76eKp9j9BQ#

Picasso: αναμέτρηση με το παρελθόν

"Like every artist, I am first of all a painter of women"

"Όπως όλοι οι καλλιτέχνες είμαι πρωτίστως ζωγράφος των γυναικών"


Έκθεση στη National Gallery με έργα του που μιμούνται, τιμούν, παρωδούν έργα παλιότερων σημαντικών ζωγράφων.

http://picasaweb.google.gr/hodolidou/2009LondonPicasso?authkey=Gv1sRgCK-iyrGbneDEBg

http://www.nationalgallery.org.uk/exhibitions/picasso/default.htm

http://www.nga.gov/pdf/picteach.pdf

Ο πρόκληση του πολυπολιτισμικού Λονδίνου και ο Ιάπωνας ουκίγιο-ε καλλιτέχνης Ουταγκάουα Κουνιγιόσι

της Judith

Πρόσκληση της Judith να πάμε στη Royal Academy of Arts, εκθέτει καλλιτέχνης με περίεργο και δύσκολο όνομα και οι αφίσες που διαφημίζουν την έκθεση μου θυμίζουν comics. Κουνιγιόσι, λοιπον, τέλος 18ου και πολύ μοντέρνος, εξαιρετική δουλειά, ξετρελάθηκα. Σαν καρτούν με χιούμορ σημερινό, σαν επιστημονική φαντασία, τόσο μακρινός και ταυτόχρονα πολύ κοντινός εννοώ, η αφελής και αδαής περί την Ιαπωνική τέχνη, ότι τον κατάλαβα.

επιτέλους πάλι στο Λονδίνο

«Είναι πολύ δύσκολο να μιλήσουμε

για τις πόλεις γιατί αυτές

είναι πράγματι περισσότερο εικόνες

παρά λόγια»

των Λονδρέζων φίλων μου

για την υποδοχή και την αγάπη

Πέρασαν ήδη τρία χρόνια από την τελευταία μου μεγάλη παραμονή στο Λονδίνο (2005 για τέσσερις μήνες) με μία σύντομη επίσκεψη για συνέδριο το 2007.

Πάσχα στη Θεσσαλονίκη

Για πολλούς λόγους φέτος το Πάσχα δε μου βγήκε καλά.

Μεγάλη Παρασκευή η καμπάνα απέναντι από το σπίτι μου χτυπόυσε συνέχεια, δεν υήρχε περίπτωση να κάνει κανείς κάτι σοβαρό. Οι φίλοι στα χωριά τους ή εκδρομή.

Εάν δεν έχεις οργανώσει σουβλίσματα και παρέες το Πάσχα είναι μία κόλαση.

Γιατί το κράτος προϋποθέτει ότι είμαστε όλοι χριστιανοί; Δεν υπήρχαν σινεμά, θέατρα, τίποτε στην τηλεόραση, αλλά η φύση της πόλης με αποζημίωσε... απολαύστε λοιπόν, κέντρο πόλης τα υπέροχα "χαλιά".

ένα βιβλιοπωλείο "κόσμημα" στη Θεσσαλονίκη

Μετά την απώλεια του βιβλιοπωλείου του Μόλχο τίποτε δεν μπορεί να παρηγορήσει τους βιβλιόφιλους της Θεσσαλονίκης. Η πόλη γέμισε με βιβλιοπωλεία χωρίς ταυτότητα, βιβλιοπωλεία "φαρμακεία", φτηνής μεταμοντέρνας αισθητικής (οι κουτόφραγκοι γιατί κρατούν τα βιβλιοπωλεία τους άθικτα σχεδόν καμαρώνοντάς τα για την πολύτιμη πατίνα του χρόνου πάνω τους;) βιβλιοπωλεία όπου κανείς δεν ξέρει κανέναν και καμιά φορά το βιβλίο δεν υπηρετείται όπως θα έπρεπε... Ξέρετε, τα γνωστά coffee tables...