είμαστε από καλή γενιά...

Οδυσσέας Ελύτης δια χειρός ΕΧ

Δεν ξέρω πια τη νύχτα φοβερή ανωνυμία θανάτου

Η έχτρα μού είναι περιττή στους δρόμους τ' ουρανού

Δίνω το χέρι στη δικαιοσύνη

Ένα και δυό: τη μοίρα μας δεν θα την πει κανένας
Ένα και δυό: τη μοίρα του ήλιου θα την πούμε εμείς

Εμείς τη λέμε τη ζωή την πιάνουμε απ' τα χέρια
Κοιτάζουμε τα μάτια της που μας ξανακοιτάζουν
Κι αν είναι αυτό που μας μεθάει μαγνήτης το γνωρίζουμε
Κι αν είναι αυτό που μας πονάει κακό τό 'χουμε νιώσει
Εμείς τη λέμε τη ζωή πηγαίνουμε μπροστά
Και χαιρετούμε τα πουλιά της που μισεύουνε
Είμαστε από καλή γενιά

Έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση

Τα παιδιά ξεχύνονται στους κάμπους
Οι φωνές τους δεν είναι πια κουρέλια
Είναι πολύχρωμα πανιά όπου κολπώνει ο αετός τη νίκη του.

Σαν φέρετρο που προχωρεί ενώ κρυφά ο νεκρός
Αφήνει ένα ρυάκι μενεξέδες πίσω του
Κι η Αττική γη του σιγοψιθυρίζει καλησπέρα

η σπίθα που έβαλε φωτιά σε ένα ολόκληρο βάλτο

Κρατικός παράγοντας που είχε παρακολουθήσει από κοντά την κυβερνητική ανικάνοτητα στις φωτιές που κατέστρεψαν τη χώρα το 2007, μου είχε πεί: «είναι τόσο ανίκανοι που είναι πολύ επικίνδυνοι. Και είναι ακόμη πιο επικίνδυνοι...γιατί θέλουν να μείνουν πάση θυσία στην εξουσία. Παρακαλάω το Θεό να φύγουν ήρεμα, χωρίς να κάνουν μεγάλη ζημιά στη χώρα» Η ζημιά έγινε. Χρειάστηκε μια δολοφονία Σάββατο βράδυ στα Εξάρχεια, συνέπεια του πνεύματος ασυδοσίας με το οποίο γαλουχήθηκε η αστυνομία τα προηγούμενα χρόνια, για να βρεθεί η χώρα στις φλόγες. Η σωρεία των λαθών που ακολούθησαν είναι τόσο μεγάλη, ώστε θα πρέπει να διδάσκεται στα Πανεπιστήμια, όταν καταφέρουν να ξαναλειτουργήσουν. Την Κυριακή το πρωί ανακοινώθηκε μια θεατρινίστικη «παραίτηση» των Παυλόπουλου-Χατζηφώτη που μάλλον έριξε λάδι στη φωτιά: το απόγευμα και το βράδυ της Κυριακής κάηκαν δεκάδες καταστήματα, κτίρια και αυτοκίνητα. Φοβούμενη ότι ένας ακόμη διαδηλωτής-θύμα «μεμονωμένου περιστατικού» από τα ΜΑΤ θα την οδηγούσε σε πτώση, η κυβέρνηση είχε δώσει διαταγές στην αστυνομία να σκοτώνει τους πολίτες αλλά μετά την παρέλευση της τετραετίας: μέσα δηλαδή από τους τόνους των καρκινογόνων χημικών που για πρώτη φορά έπεσαν πάνω στις ελληνικές πόλεις σε τόσο μεγάλες ποσότητες. Προς το παρόν, δεν έπρεπε να υπάρξουν άλλα θύματα. Τη Δευτέρα το πρωί, αποφάσισε να χρησιμοποιήσει το μεγάλο της ατού. Ο ίδιος ο πρωθυπουργός απηύθηνε διάγγελμα στον ελληνικό λαό για την αποκατάσταση της ηρεμίας και γαλήνης: ίσως δεν υπάρχει στην παγκόσμια ιστορία άλλο πρωθυπουργικό διάγγελμα που να πέρασε τόσο απαρατήρητο. Σε λίγη ώρα ήρθαν τα μαντάτα: από το Αργοστόλι μέχρι τα Χανιά οι μαθητές εξεγείρονταν. Στο Βερολίνο είχε καταληφθεί το ελληνικό προξενείο, στο Λονδίνο κατέβαζαν την ελληνική σημαία, ακόμη και στην Πάφο της Κύπρου διαδήλωναν. Αστυνομικοί σταθμοί δέχονταν επιθέσεις σε όλη τη χώρα. Μέχρι και στην Καστοριά έγινε διαδήλωση, μάλλον η πρώτη μετά το τέλος του εμφυλίου πολέμου. Το κυβερνητικό στρατόπεδο παρέλυσε σε τέτοιο βαθμό, ώστε ούτε την τόσο εξυπηρετική στην αρχειοθέτηση των σκανδάλων Δικαιοσύνη δεν ήταν σε θέση να διατάξει: τις ίδιες ώρες ο εισαγγελέας στη δίκη της ζαρντινιέρας πρότεινε να κηρυχθούν αθώοι 2 κατηγορούμενοι αστυνομικοί και οι άλλοι να πέσουν στα μαλακά. Το σκηνικό ήταν έτοιμο για όσα επακολούθησαν στο κέντρο της Αθήνας, της Θεσσαλονίκης ή της Λάρισας μετά τις ειρηνικές διαδηλώσεις των κομμάτων της αριστεράς: τα κτίρια άρχισαν να καίγονται το ένα μετά το άλλο. Η κυβέρνηση έδωσε ομολογουμένως πρωτότυπη απάντηση: ανακοινώνωσε ότι ο πρωθυπουργός θα συναντούσε την επομένη τον πρόεδρο της Δημοκρατίας και μέχρι σήμερα, Τρίτη, το μεσημέρι τους πολιτικούς αρχηγούς. Ηταν το σύνθημα για το γενικό πλιάτσικο: οι ενδιαφερόμενοι πήραν το μήνυμα ότι τουλάχιστον μέχρι την Τρίτη το μεσημέρι, η αστυνομία δεν επρόκειτο να επέμβει. Οργανωμένες συμμορίες που δεν είχαν καμία σχέση ούτε με τους κουκουλοφόρους ούτε και με διαδηλώσεις έσπασαν οποιοδήποτε κατάστημα έβρισκαν μπροστά τους, κλέβοντας από τηλεόράσεις μέχρι κόκα-κόλες. Ορισμένοι υποστήριξαν ότι επρόκειτο για κυβερνητικό σχέδιο ώστε να γυρίσει η κοινή γνώμη υπέρ του νόμου και της τάξης, αλλά δεν είναι αλήθεια: θα ήθελαν να το είχαν σχεδιάσει αλλά δεν είναι τόσο ικανοί. Τις όποιες αμφιβολίες για το προηγούμενο θέμα ξεκαθάρισαν οι σουρεαλιστικές δηλώσεις του υπουργού Εσωτερικών μετά το τέλος της κυβερνητικής επιτροπής που συνεδρίαζε με την ησυχία της μέχρι τα μεσάνυχτα. Ενώ στην πρωτεύουσα επικρατούσε πλήρης αναρχία, ο κ. Παυλόπουλος ξεκαθάρισε ότι «η κυβέρνηση δεν μπορεί να ανεχθεί αυτά που συμβαίνουν» (!) χωρίς να αναγγείλει κανένα μέτρο! Σε μια νέα έκδοση της «ασύμμετρης απειλής» την περίοδο των πυρκαγιών του 2007, κάλεσε τους δημοσιογράφους να βρούν ποια συμφέροντα εξυπηρετούνται από τις ταραχές και τις λεηλασίες. Και σε μια αποθέωση απογείωσης από την πραγματικότητα τόνισε ότι «άλλο η εικόνα και άλλο η πραγματικότητα», εννοώντας ότι οι ζημιές δεν είναι τόσο μεγάλες όσο παρουσιάζονται από τις τηλεοράσεις. Ο κόσμος που θα δει σήμερα τη βομβαρδισμένη πόλη θα έχει διαφορετική γνώμη. Κανένα σενάριο συνομωσίας δεν μπορεί να σταθεί μπροστά στο σοκ από τις εικόνες της καταστροφής. Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση έχει αποτύχει στο στοιχειώδες καθήκον κάθε εξουσίας στον κόσμο, δηλαδή τη διαφύλαξη των περιουσιών των πολιτών της. Η ίδια πλέον αποτελεί ασύμμετρη απειλή. Για να εκτονωθεί η κατάσταση, δεν φαίνεται να υπάρχει άλλη διέξοδος από την παραίτηση της κυβέρνησης και την προκήρυξη νέων εκλογών. Αυτό θα προτείνουν σήμερα τόσο ο Γ. Παπανδρέου όσο και ο Αλ. Τσίπρας. Ακόμη όμως κι αν η κυβέρνηση φύγει, σήμερα ή μετά τις διαδηλώσεις και τις ταραχές των επόμενων ημερών, αν μείνει κολλημένη στην καρέκλα, η κρίση θα συνεχίσει να υπάρχει. Τα κόμματα της αντιπολίτευσης αποτελούν και αυτά μέρος ενός συστήματος που έχει φτάσει στα όριά του και θα χρειαστεί να ξεπεράσουν τον εαυτό τους, αν δεν θέλουν να βρεθούν στην ίδια μοίρα με τη σημερινή κυβέρνηση. Γιατί ανεξάρτητα από τους κουκουλοφόρους, τις λεηλασίες και τα πλιάτσικα, η εξέγερση των νέων και των μαθητών σε όλες τις πόλεις της Ελλάδας δείχνει ότι η δολοφονία του Αλέξη δεν ήταν παρά η σπίθα που έβαλε φωτιά σε ένα ολόκληρο βάλτο.
ΣΤΕΛΙΟΣ ΚΟΥΛΟΓΛΟΥ

η δολοφονία του δεκαεξάχρονου Αλέξη

του Αυγουστίνου που τη γλύτωσε

Όπως και στους σεισμούς της Θεσσαλονίκης που δεν είχα μπορέσει να φωτογραφίσω τίποτε, έτσι και τώρα δεν μπορώ να αναρτήσω καμία φωτογραφία από αυτές που πήρα στην Αθήνα διασχίζοντας την Ερμού. Εξάλλου, προτεραιότητα έχει η οργή των νέων και η απονομή δικαιοσύνης. Ας έχουν και μία φορά επιπτώσεις αυτά που γίνονται. Η δίκη της ζαρντινιέρας ακόμη συνεχίζεται και η δικαιοσύνη δεν έχει αποδοθεί. Μήπως προκύπτει κάποιο πολιτικό συμπέρασμα από το τελευταίο θανατηφόρο συμβάν;
Ρίχνω σκόρπιες σκέψεις:

• ποιος ελέγχει το χώρο των αναρχικών;
• πόσο ενταγμένοι κοινωνικά και ψυχικά υγιείς είναι οι αστυνομικοί;
• τι είδους οικογένειες έχουν;
• μήπως βλέπουν παραπάνω αστυνομικά απ' όσο πρέπει;
• ποιος επιτρέπει τους τσαμπουκάδες τους;
• ποιος τους εκπαιδεύει και τους επιτρέπει να σκοπεύουν στην καρδιά δεκαπεντάχρονων;

Στο πρώτο ερώτημα δανείζομαι τη φωνή του Ζήση Σαρίκα από το βιβλίο του Μακριά από τον κόσμο, σ. 22
"Άνθρωποι του υποκόσμου (κάθε λογής υποκόσμου), την στήνουν, αδίσταχτα, σαν τα καρτάλια, στα παιδιά".
Ούτε να σκεφτώ δε θέλω τη μάνα του παιδιού... "Ο πόνος λόγια δεν έχει κι η άβυσσο τέλος δεν έχει...". Όπως και με τον Κύπριο φοιτητή, θα μπορούσε να είναι το κάθε παιδί. Κάποιοι είπαν ότι ο Αλέξης δεν είναι του χώρου των αναρχικών. Και λοιπόν, κι αν ήταν;
Ο κόσμος έριχνε γλάστρες από τα μπαλκόνια στους αστυνομικούς στην Αθήνα το βράδυ του Σαββάτου προς Κυριακή. Στο κέντρο της πόλης μύριζε μπαρούτι. Η Αθήνα μετατράπηκε στα γαλλικά προάστια. Κάτι πολύ λάθος έχει γίνει...
Πολύ φοβούμαι ότι θα γίνει "πόλεμος".
Και θυμήθηκα τον Ήλιο τον Πρώτο
"... έντιμο αίμα που ζητάει εκδίκηση"

Manuel Capurso

Manuel Capurso Cities: Instants separated by intervals
Χώρος Τέχνης Ιανός,

http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ManuelCapursoCitiesInstantsSeparatedByIntervals?authkey=McGDs0IVK9c#

από το δελτίο του Athens Photo Festival:

Στο πλαίσιο του Athens Photo Festival 2008, παρουσιάζεται στο χώρο τέχνης Ιανός, η έκθεση του ιταλού φωτογράφου Manuel Capurso με τίτλο Cities: Instants separated by intervals (Πόλεις: Στιγμιότυπα που χωρίζονται από χρονικά διαστήματα).
Ο Capurso με τις φωτογραφίες του προσεγγίζει τις ιδιότητες της σύγχρονης αστικής κοινωνίας που εξολοθρεύει τους συνηθισμένους κοινωνικούς δεσμούς που βιώνονται στις μικρές κοινότητες, δημιουργώντας έτσι ένα είδος υβριδίου όπου όλες οι βάσεις της κοινωνικής αλληλεγγύης χάνουν τη σημασία τους, καταλήγοντας σε πλήρη αποσύνδεση των ανθρώπων από το γύρω περιβάλλον τους.
Οι άνθρωποι υφίστανται μόνον στον δικό τους κόσμο, δεν γνωρίζουν ο ένας τον άλλο και ούτε πρόκειται να γνωριστούν. Στις φωτογραφίες της έκθεσης, τα άτομα είναι ονειρικοί ή φανταστικοί κάτοικοι ενός κόσμου χωρίς λυκόφως, όπου το φως, μιά σιωπή ανάμεσα σε αναπνοές, παρουσιάζεται ως μοναδική λεπτομέρεια μέσα στο σκοτάδι, και οι άνθρωποι είναι μέρος ενός συνεχούς θεάματος, μιας μεγάλης και ατέρμονης θεατρικής αναπαράστασης.

Οι εικόνες είναι λήψεις σε δρόμους μεγαπόλεως, και αντιπροσωπεύουν μια διερεύνηση της αντίθεσης ανάμεσα στην αστική κοινωνία του σήμερα και των μικρών κοινωνιών που ζουν στα περίχωρα μιάς σύγχρονης πολυπολιτισμικής μητρόπολης.

Οι απεικονιζόμενοι παρουσιάζονται σε ονειρικές καταστάσεις, με τη ματιά τους να εστιάζει πάνω σε κάποιο φανταστικό σημείο. Φως και σκοτάδι, χρώμα και σκιά, σχεδόν χορεύουν σε κύκλο και οι απεικονισμένοι στις φωτογραφίες γίνονται εμφανείς μόνο εντός της επιφάνειας, κι εξαφανίζονται σχεδόν αμέσως υπό τη σκιά του περιβάλλοντος σκότους.

δημόσιες τουαλέτες

Δημόσιες τουαλέτες, μικρές και άχαρες τόσο που εάν δεν καθίσεις πάνω τους (και ποια γυναίκα κάθεται πάνω σε δημόσια τουαλέτα;) το κεφάλι σου βγαίνει έξω από την πόρτα! Βρώμικες ή άβολες, υπέροχες, καλλιτεχνικές, με πολιτική σημασιοδότηση, στο ύπαιθρο ή σε υπέροχους εσωτερικούς χώρους και, ενίοτε, με απίστευτα σήματα.
ιδού λοιπόν:

στην τουαλέτα δυο-δυο
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/zhjWDI?authkey=yOL2gGWX0xE#

τουαλέτες "επικίνδυνες"
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/DIkjiD?authkey=ueMr42bMXmY#5276213699146157826

τουαλέτες "καλλιτεχνικές"
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/mQyCm?authkey=ecYQhAErBuY#

πρωτότυπες τουαλέτες
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/MiccTE?authkey=9AdQ2RyjOyo#

για όσους είναι στο στοματικό στάδιο
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ipwpgI?authkey=L6uJGXBoR-c#

συνδυάζοντας φαγητό ή εργασία με τουαλέτα
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/ZAbGgF?authkey=N_8jLf7pibM#

σήματα-συνθήματα-μηνύματα
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/yzlHrF?authkey=cGm6wGbQ-Uo#

χαρτιά τουαλέτας
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/UlbbTH?authkey=A3LxHSxt0dI#


Γιατί τα παιδικά θέατρα δεν έχουν παιδικές τουαλέτες;

βιτρίνες της Θεσσαλονίκης

Oι βιτρίνες της Θεσσαλονίκης είναι τέλειες μέσα στην αφέλεια, την κακοκουστιά τους ή το ανάποδο, το καλό τους γούστο. Τις απολαμβάνω και ενίοτε τις φωτογραφίζω. Ιδιαίτερες είναι οι βιτρίνες του Fena Fresh Ηλύσια. Και επειδή δεν είμαι μοναχοφαγού:
http://picasaweb.google.gr/hodolidou/Thessaloniki_vitrines?authkey=KhzDJ3bEmv4#

η πόλη ξυπνάει...

Παρασκευή 5 Δεκεμβρίου, ώρα 8.10 π.μ. επιστρέφω από την ανάλυση αίματος στο σπίτι, με την πολυτέλεια να μη χτυπάω κάρτα στη δουλειά μου καθημερινά. Και ένιωσα παράξενα όταν είδα τα κορίτσια έξω από τον Φωκά να περιμένουν τον προϊστάμενο να ανοίξει το μαγαζί, καπνίζοντας, πίνοντας καφέ και γελώντας. Όμορφες, περιποιημένες και καλοντυμένες "μέσα στη μόδα" όπως θα 'λεγε και η μητέρα μου, τα κορίτσια των 700 ευρώ. Την επόμενη φορά θα τα φωτογραφίσω...